ที่พักที่เหลือเพียงห้องเดียว

"คุณหมายความว่าอย่างไรที่บอกว่า... เหลือห้องเดียว?" เสียงของพิมพ์มาดาไม่ได้ดัง แต่คมกริบพอจะเฉือนความเงียบของเคาน์เตอร์ต้อนรับโรงแรมรีสอร์ทกลางหุบเขาให้ขาดวิ่น พนักงานต้อนรับสาวกะพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้าเหงื่อตก มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือแท็บเล็ตตรวจเช็กระบบจองห้องพักรอบที่สาม "ต้องขอประทานอภัยจริงๆ ครับคุณลูกค้า พอดีช่วงนี้เป็นเทศกาลงานออกแบบประจำปีของจังหวัด นักท่องเที่ยวแห่มากันจนห้องพักเต็มทุกรีสอร์ทในรัศมีสามสิบกิโลเมตร และระบบของเรา... เอえ... ทางบริษัทของคุณเป็นผู้ประสานงานจองห้องพักแบบเหมาจ่ายและระบุจำนวนผิดพลาด ทางโรงแรมเหลือห้อง 'ดีลักซ์สวีท' เพียงห้องเดียวจริงๆ ครับ" รณภพที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้สักทองอยู่ด้านหลัง ถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างสุดจะ The Last Straw สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสงบและระเบียบวินัยในชีวิตระดับมิลลิเมตร กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตที่หนักหนาที่สุดในรอบปี นั่นคือการต้องใช้พื้นที่ส่วนตัวร่วมกับ 'ยัยตัวแสบ' ที่เขาเพิ่งปะทะคารมกันมาตลอดทางขับรถสามชั่วโมงเต็ม "ระบบผิดพลาดหรือคุณทำงานกันสะินะครับ" รณภพเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างพนักงานกับพิมพ์มาดา น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไอเย็นเยียบจนพนักงานสะดุ้ง "ผมย้ำกับฝ่ายประสานงานแล้วว่าขอห้องแยกเดี่ยวสองห้อง และผมจ่ายเงินเต็มจำนวน" "เอ่อ... คือว่า... ทางเรายินดีคืนเงินส่วนต่างให้ครับ แต่ตอนนี้ห้องว่างจริงๆ มีเพียงห้องนี้ห้องเดียวที่มีเตียงคิงไซส์ และ... อ่า โซฟาเบดขนาดใหญ่ครับ" พิมพ์มาดาหันขวับมามองหน้าสถาปนิกหนุ่มทันที ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแกมระแวง เธอไม่มีทางยอมนอนห้องเดียวกับผู้ชายปากร้ายคนนี้เด็ดขาด ต่อให้นอนในรถกระบะเปิดแอร์รับยุงป่า เธอยังรู้สึกปลอดภัยกว่าการอยู่ใกล้รัศมีอันตรายของเขา "ฉันนอนในรถก็ได้ค่ะ... เอ๊ย! ผมหมายถึง... ฉันนอนในรถดีกว่าค่ะคุณรณภพ เชิญคุณรับอภิสิทธิ์นอนเตียงนุ่มๆ คนเดียวตามสบายเลย" พิมพ์มาดารีบแก้คำพูดเมื่อเผลอใช้สรรพนามหลุดรอดออกไป แต่อาการลนลานนั้นกลับไม่รอดพ้นสายตาคมกริบของรณภพ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้าแหย่และความเหนือกว่า ซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวที่ทำให้พิมพ์มาดาอยากจะหยิกแขนเขาให้เนื้อเขียวสักที "อ๋อเหรอครับ คุณพิมพ์มาดาจะไปนอนในรถคันหรูของผมเนี่ยนะ ทราบไหมครับว่าคืนนี้อุณหภูมิลดต่ำลงจนอาจจะถึงเลขตัวเดียว แถมยุงป่าแถบนี้ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้าย... ถ้าคุณอยากพิสูจน์ความอึดถึกทนก็ตามสบายนะครับ ผมไม่ได้ห้าม แต่ถ้าพรุ่งนี้เช้าหน้าคุณบวมเป่งจนไปพรีเซนต์งานไม่ได้ คนที่จะเดือดร้อนและโดนทางบริษัทเฉ่งก็คือผม ที่ต้องมารับผิดชอบโปรเจกต์ร่วมกับคุณนี่แหละ" "นี่คุณ! ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ!" พิมพ์มานาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเขา ดวงตาคู่สวยตวัดมองอย่างเอาเรื่อง "ใครบอกว่าฉันกลัวยุงป่า ฉันแค่ไม่อยากร่วมชายคาเดียวกับคนเจ้าระเบียบอย่างคุณต่างหาก กลัวว่าตื่นมาตอนเช้าจะโดนคุณบ่นเรื่องการวางรองเท้าผิดมุม หรือโดนคุณสั่งให้พับผ้าห่มตามมาตรฐานสถาปนิก!" "ถ้ารู้ตัวว่าทำตัวรกและไร้ระเบียบ ก็ควรสำเหนียกไว้บ้างนะครับ" รณภพก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่น พิมพ์มาดาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับพảngแก้มเนียนจนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "แต่เอาเถอะครับ... ในเมื่อมันไม่มีทางเลือก เราก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว คงไม่ต้องให้ผมสอนเรื่องมารยาทในการแชร์พื้นที่ส่วนตัวหรอกกระมังครับ" พนักงานต้อนรับรีบยื่นคีย์การ์ดสีดำสนิทให้รณภพอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าบรรยากาศระอุตรงหน้าจะระเบิดใส่หน้าตน "นี่ครับคีย์การ์ดห้อง 402 ครับ ขอให้มีความสุขกับการเข้าพักนะครับ" สถาปนิกหนุ่มคว้าคีย์การ์ดมาถือไว้แล้วหมุนตัวเดินนำไปยังลิฟต์ทันทีก่อนที่พิมพ์มาดาจะได้เอ่ยปากเถียงอะไรกลับมาอีก หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างด้วยความขัดใจ ก่อนจะกระทืบเท้าเดินตามหลังเขาต้อยๆ ไปอย่างจำยอม บรรยากาศภายในลิฟต์แคบๆ เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รณภพยืนกอดอกนิ่ง สายตาจับจ้องตัวเลขชั้นที่ค่อยๆ ขยับขึ้นทีละน้อย ส่วนพิมพ์มาดายืนกอดอกพิงผนังอีกด้าน มองค้อนแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงกว่าด้วยความหมั่นไส้ ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสี่ รณภพเดินตรงไปยังห้องพักปลายทาง แตะคีย์การ์ดเปิดประตูห้องสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ที่ผสมผสานความอบอุ่นของไม้กับความดิบเท่ของปูนเปลือยได้อย่างลงตัว หน้าต่างกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นทิวทัศน์ของขุนเขายามเย็นที่ถูกย้อมด้วยแสงสีส้มอมชมพูอย่างงดงาม ทว่า... ความสวยงามของบรรยากาศกลับไม่ช่วยให้สถานการณ์ภายในห้องดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย พิมพ์มาดาเดินตามเข้ามาสำรวจห้องพัก กวาดสายตามองเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาตรงกลางห้อง ก่อนจะเบนสายไปมองโซฟาเบดตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้องติดกระจก "ตกลงตามนี้นะครับ คุณนอนบนเตียง ส่วนผมนอนโซฟาเบด... แฟร์พาร์คพาร์ท" รณภพโยกกระเป๋าเดินทางของตัวเองไปวางไว้ข้างโซฟา ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชيرแขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อย ซึ่งทำเอาคนแอบมองต้องรีบเบนสายตาหนีแทบไม่ทัน "ใครบอกว่าฉันจะยอมนอนบนเตียงเดี่ยวๆ โดยมีคุณนอนอยู่ร่วมห้องล่ะคะ" พิมพ์มาดายืนกอดอกเชิดหน้าขึ้น "เราควรหาทางกั้นอาณาเขต ไม่งั้นเกิดคุณละเมอเดินละเมอมาหยิบไม้บรรทัดมาวัดองศานอนของฉันขึ้นมา จะทำยังไงล่ะคะ" รณภพหันขวับมามองหญิงสาวด้วยสายตาพราวระยับ มุมปากกระตุกยิ้มกริ่มอย่างที่ชอบทำเวลาต้องการยั่วโมโหเธอ "ถ้าผมจะเดินไป... คงไม่ใช่เพราะเรื่องไม้บรรทัดหรอกครับพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของพิมพ์มาดากระตุกวูบ "แต่ถ้าคุณกลัวว่าผมจะล้ำเส้นจริงๆ... ทำไมไม่ใช้หมอนพวกนี้มากั้นตรงกลางเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยล่ะครับ" พิมพ์มาดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนควบคุมไม่ได้ เธออ้าปากจะเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งคู่ชะงักและหันไปมองประตูห้องพร้อมกันด้วยความแปลกใจ ในป่าเขาลำไพรแบบนี้ และดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครกันที่จะมาเคาะห้องพักของพวกเขา รณภพขมวดคิ้วมุ่น เดินสาวเท้าเข้าไปใกล้ประตู มือหนาเอื้อมไปบิดลูกบิดแล้วดึงเปิดออกด้วยความระแวดระวัง ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทลำลองยับยู่ยี่ ใบหน้าซีดเผือดและมีรอยฟกช้ำดำเขียวที่โหนกแก้มยืนหอบหายใจรวยรินอยู่หน้าห้อง ดวงตาเบิกโพงด้วยความตื่นกลัวราวกับเพิ่งเจอผีสาง "คุณรณภพ! ...ช่วยผมด้วยครับ... ข้างล่างนั่น... มี..." ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบล้มลงหมดสติฟาดกับพื้นห้องพักต่อหน้าต่อตาของรณภพและพิมพ์มาดาที่รีบวิ่งตามมาดู รณภพก้มลงคว้าตัวชายปริศนาไว้ทันทีก่อนจะกระแทกพื้น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปตามทางเดินมืดสลัวด้านนอกที่ไร้เงาผู้คน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับพิมพ์มาดาที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ข้างๆ ความสงบสุขของการแชร์ห้องพักเพียงลำพังถูกทำลายลงในพริบตา... และปมปริศนากำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 14 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!