กฎเหล็กของคนคูลๆ

เสียงกระดาษ A4 ปึกหนาที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เกิดเสียง "ปึก" หนักหน่วงราวกับค้อนทุบลงบนศาลเตี้ย พิมพ์มาดาชะໍงักปากกาในมือเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงวินเทจจ้องมองกระดาษแผ่นบนสุดที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าด้วยปลายนิ้วยาวเรียวของสถาปนิกหนุ่ม รณภพยืนกอดอก แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกดูน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยจนไร้อารมณ์ ดวงตาคมกริบหลังเลนส์แว่นสายตากวาดมองเธอด้วยสายตาประดุจผู้พิพากษากำลังพิจารณาคดีความนักโทษประหาร "อ่านซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความอบอุ่น "นี่ือกฎเหล็ก 10 ข้อในการทำงานร่วมกับผม ถ้าคุณคิดว่าทำไม่ได้ หรือคิดว่าจะมาทำลายระบบระเบียบที่ผมสร้างไว้... ประตูทางออกอยู่ข้างหลังครับ เชิญไปแผนกบุคคลได้เลย" พิมพ์มาดายิ้มมุมปาก เธอยังไม่แม้แต่จะชายตามองกระดาษแผ่นนั้น มือเรียวประสานกันบนโต๊ะท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังฟังเรื่องตลกจากเพื่อนสนิท "สิบข้อเลยเหรอคะ เอ้ย... สิบข้อเลยเหรอครับ" เธอกลืนคำว่า "คะ" กลับลงคอแทบไม่ทันเมื่อนึกถึงกฎเหล็กของตัวเอง เกือบไปแล้วไหมล่ะ พิมพ์มาดา เธอแอบเตือนสติตัวเองในใจ "ไหนดูซิ สถาปนิกมือหนึ่งระดับประเทศเขาบัญญัติกฎอะไรศักดิ์สิทธิ์นักหนา" เธอดึงกระดาษแผ่นนั้นเข้ามาใกล้ กวาดสายตาอ่านข้อความที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาเตอะ *ข้อที่ 1: ห้ามส่งเสียงดังในรัศมี 5 เมตรจากโต๊ะทำงานของผม ยกเว้นเสียงหายใจ* *ข้อที่ 2: งานเอกสารทุกชิ้นต้องผ่านการคัดกรองความผิดพลาดเป็นศูนย์ ห้ามมีแม้แต่จุดเดียว* *ข้อที่ 3: ห้ามแตะต้องกาแฟ แก้วน้ำ หรือของส่วนตัวบนโต๊ะของผมโดยเด็ดขาด* *ข้อที่ 4: ทุกดีมานด์และปัญหาหน้างาน ต้องสรุปเป็น bullet point ความยาวไม่เกิน 5 บรรทัด* พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะพรืดออกมาเบาๆ อ่านมาถึงแค่ข้อสี่เธอก็แทบอยากจะขยำกระดาษแผ่นนี้ปาใส่หน้าหล่อๆ ของคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง "นี่คุณรณภพคะ... เอ้ย คุณรณภพครับ" เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีด "นี่คุณคิดว่ากำลังจ้างทาสรับใช้ในเรือนเบี้ย หรือจ้าง Project Coordinator มืออาชีพมาช่วยโปรเจกต์นี้กันแน่คะ... อ๊ะ ครับ!" รณภพขยับตัวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างรวดเร็ว ก้มตัวลงเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ปะทะเข้ากับปลายจมูกของพิมพ์มาดาอย่างจังจนหญิงสาวเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ผมไม่ได้จ้างทาสครับ..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นทรงพลังและกดดันจนคนฟังขนลุกซู่ "แต่ผมกำลังหาคนที่มีสมองพอจะตามทันจังหวะงานของผม และที่สำคัญ... ผมเกลียดความไร้ระเบียบที่สุดในชีวิต โดยเฉพาะพวกชอบทำตัวเหนือกว่าทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรสักอย่าง" พิมพ์มาดานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปสามตลบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปและแววตาดุจพญาเหยี่ยวของคนตรงหน้าที่ทำเอาสติกระเจิง เธอรีบตั้งสติ เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะยืดตัวขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ "แล้วถ้าฉันบอกว่า กฎพวกนี้มันงี่เง่าสิ้นดีล่ะครับ!" เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' ให้หนักแน่นเพื่อประชดประชัน "ห้ามส่งเสียงดัง? นี่ออฟฟิศดีไซน์ไม่ใช่ห้องสมุดประชาชนนะคุณ ถ้าจะให้เงียบกริบขนาดนั้น แนะนำให้ไปทำงานในป่าช้าจะเวิร์กกว่าไหมคะ... เอ้ย ครับ!" รณภพหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะเย้ย แววตาฉายแววความท้าทายที่ถูกใจอย่างปิดไม่มิด "ปากเก่งดีนี่ครับ..." เขายืดตัวกลับมายืนตรง ท่าทางสง่างามแต่น่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "หวังว่าผลงานของคุณจะดีเท่ากับความปากดีนะ ถ้าทำไม่ได้ตามกฎแม้แต่ข้อเดียว ผมนี่แหละจะเซ็นอนุมัติไล่คุณออกด้วยตัวเอง" "เชิญเลยครับ!" พิมพ์มาดาตบโต๊ะเบาๆ ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขากล้าหาญ ส่วนสูงที่ต่างกันทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นไม่ได้ทำให้รัศมีออร่าความมั่นใจของเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย "แล้วคอยดูเถอะค่ะ... เอ้ย คอยดูเถอะครับ ว่าคุณนั่นแหละที่จะต้องเป็นฝ่ายกลืนน้ำลายตัวเอง!" บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่ร้อนระอุราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นผ่าน อากาศในห้องทำงานกว้างขวางกลับรู้สึกแคบลงถนัดตา รณภพจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกล้ำขึ้นอย่างประหลาด ความดื้อรั้นและประกายไฟในดวงตานั้น... มันช่างน่าหงุดหงิด แต่น่ามองเสียจนเขาละสายตาไม่ได้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับเด็กนักเรียนที่กำลังทำความผิด ประตูห้องทำงานเปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง เส้นผมลอนยาวสลวย ใบหน้าสวยเฉี่ยวระบายด้วยรอยยิ้มกว้าง เธอคือ "ศจี" ลูกสาวเจ้าของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่และเป็นคู่หมั้นในนามของรณภพ "ภพคะ แย่แล้วล่ะค่ะ..." ศจีส่งเสียงหวานหยดย้อยก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้อนุญาต สายตาเฉี่ยวกวาดมองมาระหว่างรณภพและพิมพ์มาดาทีหนึ่งด้วยแววตาจับผิด ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานเคลือบยาพิษ "อุ๊ย... ดิฉันรบกวนเวลาประชุมงานอะไรกันอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย ดูท่าทางเคร่งเครียดกันจังเลย" รณภพขมวดคิ้วมุ่นทันที ใบหน้าที่เรียบเฉยอยู่แล้วกลับบึ้งตึงยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญ พิมพ์มาดายืนมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เกมสนุกๆ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสินะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะครับ