ยินดีที่ได้รู้จัก...คู่กัด

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับจุดเดือด ทำให้ห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่เวลานี้แทบไม่มีอากาศหายใจ "ถ้าคุณรณภพยังยืนกรานจะเปลี่ยนแปลนโครงสร้างรับน้ำหนักทั้งหมดด้วยเหตุผลแค่ว่า 'มันดูมินิมอลไม่พอ' ผมเกรงว่าเราคงต้องรื้อสัญญาโครงการนี้ทิ้งแล้วไปคุยกันที่ศาลครับ" น้ำเสียงใสแต่กังวานและเฉียบคมเหมือนใบมีดโกนของพิมพ์มาดา ดังแทรกขึ้นกลางความเงียบ เธอไม่ได้ก้มมองเอกสารในมือด้วยซ้ำ แต่ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรง The Row กลับจ้องตรงไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ รณภพ สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วเอเชีย ค่อยๆ ละสายตาจากแท็บเล็ตในมือ เขาปรายตามองผู้หญิงที่แต่งกายด้วยสูทเข้ารูปสีเทาเข้มคนนี้ด้วยหางตา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยไร้ความรู้สึกสมฉายา 'สถาปนิกหน้าตาย' แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นกำลังฟ้องว่าเขากำลังรำคาญสุดขีด "คุณเป็นใครนะ... อ๋อ เป็นแค่ผู้ประสานงานโครงการ หน้าที่ของคุณคือจดบันทึกแล้วทำตามที่ผมสั่ง ไม่ใช่มานั่งวิจารณ์งานออกแบบของคนที่เรียนจบปริญญาโทจากลอนดอนอย่างผม" รณภพตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และเหยียดหยามพอดิบพอดี พิมพ์มาดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เธอตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่นจนคนอื่นๆ ในห้องสะดุ้ง "ปริญญาโทจากลอนดอนไม่ได้ช่วยให้ตึกถล่มช้าลงหรอกค่ะคุณรณภพ ถ้าฐานรากที่คุณออกแบบมันรับน้ำหนักของสวนลอยฟ้าไม่ได้ โครงการนี้ไม่ได้ไปศาลแน่ครับ... แต่อาจจะได้ไปลงข่าวหน้าหนึ่งแทน" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม บรรดาทีมวิศวกรและผู้บริหารต่างกลั้นหายใจ ไม่มีใครเคยกล้าต่อปากต่อคำกับรณภพ สถาปนิกผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในบริษัทแห่งนี้มาก่อน โดยเฉพาะด้วยคำพูดที่จี้จุดตายตรงๆ แบบนี้ รณภพขบกรามแน่น ความเงียบงันแผ่ขยายระหว่างเขากับเธอ ระยะห่างเพียงสองเมตรบนโต๊ะประชุมยาวเหยียด กลับให้ความรู้สึกเหมือนสนามรบขนาดย่อม เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและเส้นเลือดที่ปูดโปนตามข้อมือ บ่งบอกถึงความอดทนที่ขาดผึ่งลงแล้ว เขาก้าวเท้าเข้าหาเธอช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันจากผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาประชิดตัว ทำให้ลมหายใจของพิมพ์มาดาสะดุดไปเสี้ยววินาที แต่เธอก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "ปากเก่งดีนี่... คุณพิมพ์มาดา" รณภพโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นนิคโคตินจางๆ ลอยเข้าจมูก "แต่ความมั่น 100 เปอร์เซ็นต์ของคุณ มันไม่ได้ช่วยให้โปรเจกต์นี้เสร็จทันเดดไลน์เดือนหน้าหรอกนะ" "ถ้าคุณเลิกเยอะแล้วยอมฟังเหตุผลทางวิศวกรรมบ้าง งานมันก็เดินหน้าไปนานแล้วค่ะคุณรณภพ" พิมพ์มาดาตอบกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว เคมีที่ปะทะกันรุนแรงระหว่างความซึนปากร้ายกับความดื้อรั้นหัวรั้น ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมร้อนระอุราวกับมีประกายไฟแลบแปลบปลาษ รณภพจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันทั้งน่ารำคาญจนอยากจะหาอะไรมาปิดปากเสียให้สิ้นเรื่อง... แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจข้างในกลับเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด ก่อนที่สถาปนิกหนุ่มจะได้กล่าววาจาเชือดเฉือนอะไรกลับไปเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยหน้าตาตื่นตระหนก "คุณรณภพครับ! คุณใหญ่เรียกตัวด่วนที่ห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" รณภพชะงัก เขายืดตัวตรงอย่างไม่สบอารมณ์ ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เรายังคุยกันไม่จบ..." เขาพึมพำเสียงลอดไรฟัน "ยินดีต้อนรับสู่ความนรกแตก... คู่กัดคนใหม่" พิมพ์มาดากระซิบตอบกลับด้วยรอยยิ้มท้าทายที่มุมปากทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสัมพันธ์สุดแซ่บนี้ไปกับฟีนิกซ์สีทองนะครับ