ร่องรอยการต่อสู้ในอดีต

รอยขูดขีดบนแผ่นคอนกรีตเสริมเหล็กไม่ได้เล่าเรื่องของกาลเวลา แต่มันกำลังฟ้องร้องถึง "ความรุนแรง" ปลายดินสอสีดำของธันวาหยุดนิ่งลงบนกระดาษกราฟในมือ ขณะที่ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นกำลังกวาดมองลวดลายเรขาคณิตที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นฝุ่นหนาของห้องโถงชั้นใต้ดิน บันทึกบัญชีวิญญาณเล่มเก่าในกระเป๋าเสื้อทำงานสั่นระริกเล็กน้อย มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองของตัวเลขและพลังงานที่ถูกบีอัดจนเกินขีดจำกัด "รอยพวกนี้... ไม่ใช่รอยจากการรื้อ1ถอนตึกเมื่อสิบปีก่อนอย่างที่เอกสารราชการแจ้งไว้นะครับอาจารย์" ธันวาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศรอบตัว เสียงของเขาแม้จะยังคงความสุภาพเรียบร้อยตามนิสัย แต่กลับแฝงไว้ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด อาจารย์รินก้าวเท้าเข้ามาใกล้แสงไฟฉาย หล่อนสวมถุงมือหนังสีดำสนิท มือเรียวยาวเอื้อมไปสัมผัสรอยบากลึกที่พาดผ่านเสาปูนต้นใหญ่ รอยเหล่านั้นเรียงตัวเป็นระเบียบตามหลักเรขาคณิตโบราณ มีทิศทางหักเหเข้าหาจุดศูนย์กลางของห้องราวกับถูกตรึงไว้ด้วยอาคมกักขัง "คุณสังเกตเห็นอะไรล่ะ ธันวา" อาจารย์รินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็นเช่นเคย แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากลับฉายประกายจริงจังอย่างที่หาได้ยาก "ระยะห่างระหว่างรอยแผลแต่ละจุด... เท่ากับสิบห้าเซนติเมตรพอดิบพอดีครับ" ธันวาขยับแว่นตาเล็กน้อย สมองเริ่มคำนวณแพทเทิร์นในหัวอย่างรวดเร็ว "ถ้าเรามองในมุมมองของบัญชีการเงิน นี่คือการจัดสรรงบประมาณพลังงานแบบจำกัดครับ ทุกๆ รอยขูดขีดทำหน้าที่เหมือน 'สมุดบัญชีแยกประเภท' ที่คอยหักลบกลบหนี้กระแสวิญญาณ ไม่ให้พลังงานรั่วไหลออกไปนอกอาณาเขต... ที่นี่ไม่ได้แค่เคยมีคนตาย แต่มี่นี่เคยเป็น 'สมรภูมิรบ' ที่มีการวางค่ายกลระดับสูงเพื่อกักเก็บวิญญาณนับพันไว้ด้วยกัน" คำพูดของธันวาทำให้ห้องกว้างขวางดูแคบลงทันตาเห็น บรรยากาศรอบตัวหนาวเยือกขึ้นจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว อาจารย์รินพยักหน้ารับเบาๆ หล่อนใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามร่องรอยอาคมที่เริ่มเรืองแสงสีฟ้าจางๆ เมื่อสัมผัสกับพลังงานวิญญาณ "เธอพูดถูกครึ่งหนึ่ง ธันวา..." อาจารย์รินถอนหายใจยาว แววตาไหววับราวกับกำลังมองย้อนกลับไปในอดีตอันดำมืด "สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่สมรภูมิธรรมดา แต่มันคือ 'ห้องนิรภัยวิญญาณ' ที่ถูกสร้างขึ้นโดยกลุ่มนักพรตสายดาร์กเมื่อสามสิบปีก่อน พวกเขาใช้ตึกสำนักงานแห่งนี้เป็นฉากหน้า เพื่อบดบังการทำพิธีกรรมกลืนกินพลังชีวิต และคนที่หยุดยั้งพวกเขาก็คือ... อาจารย์รุ่นก่อนของฉันเอง" เพล้ง! เสียงเศษปูนร่วงหล่นดังสนั่นมาจากมุมมืดของห้องโถง ขัดจังหวะบทสนทนาอันเคร่งเครียด แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ ทำให้ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายจนแสงไฟฉายพร่ามัว ธันวาก้าวเท้าถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายดึงสมุดบัญชีวิญญาณออกมาพร้อมเปิดหน้ากระดาษที่ส่องแสงวาบ ตัวเลขและอักขระโบราณนับร้อยลอยวนอยู่รอบตัวเขาเหมือนเกราะป้องกันพลังงาน ขณะที่มือขวาชักคัตเตอร์อาคมเล่มเล็กออกมารอรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน การเติบโตของพลังที่สั่งสมมาจากการไขปริศนาหลายบทเรียนก่อนหน้านี้ ทำให้เขาสามารถควบคุมออร่ารอบตัวให้หมุนวนได้อย่างเป็นระเบียบ ไม่มีอาการลนลานเหมือนพนักงานมือใหม่ในวันแรกอีกต่อไปแล้ว "อาจารย์ครับ... พลังงานตรงมุมห้องนั้นกำลังพุ่งสูงขึ้นเกินค่ามาตรฐานสามร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ!" ธันวาตะโกนเตือนเสียงดัง ฟังชัดเจนท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังมาจากความมืด เงาร่างสีดำมหึมานับสิบเริ่มก่อตัวขึ้นจากรอยแผลบนเสาปูน ร่างเหล่านั้นไม่มีรูปร่างที่แน่นอน มีเพียงดวงตาสสีแดงฉานนับคู่ที่จ้องมองมายังพวกเขาราวกับเหยื่ออันโอชะ กลิ่นอายความโกรธแค้นและความเจ็บปวดจากการถูกจองจำนับทศวรรษแผ่ซ่านจนกดทับจนแทบหายใจไม่ออก อาจารย์รินขยับตัวยืนขวางหน้าธันวาไว้ครึ่งก้าว หล่อนสะบัดมือเบาๆ ปรากฏกระดาษยันต์สีทองอร่ามหลายสิบใบพุ่งแหวกอากาศออกไปปักตรึงตามจุดอาคมรอบห้องอย่างแม่นยำ "เตรียมตัวให้ดี ธันวา..." อาจารย์รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและอบอุ่นในคราวเดียวกัน "พวกมันไม่ใช่แค่วิญญาณเร่ร่อน แต่เป็น 'ทหารรับจ้างวิญญาณ' ที่ถูกผูกมัดไว้กับสัญญาอาคมโบราณ... ถ้าเราทำลายค่ายกลนี้ไม่ได้ เราทั้งคู่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของบัญชีหนี้สินวิญญาณในตึกนี้ไปตลอดกาล" ในวินาทีที่เงาร่างมหึมาตัวแรกพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน สมุดบัญชีวิญญาณในมือของธันวาพลاتส่องแสงสว่างจ้าจนแสบตา พร้อมกับหน้าจอระบบปริศนาที่เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้ที่มา— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุก "สัญญาอาคมระดับ SSS" — เงื่อนไขการชำระหนี้วิญญาณถูกกระตุ้น บอสลับแห่งตึกร้าง "แม่ทัพเงือกโลหิต" ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว...] ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ