การฝึกฝนสุดโหด

“ขยับช้าไปหนึ่งจังหวะ… นั่นหมายถึงคอของเจ้าขาดสะบั้นไปแล้ว” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นราวกับเสียงใบมีดกระทบศิลา เรน วาลคีเรียส หอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านเสื้อผ้าฝึกซ้อมจนเปียกชื้น ดาบไม้ในมือของเขาสั่นระริก แรงปะทะจากการรับดาบเมื่อครู่ทำให้กล้ามเนื้อแขนของเขาแทบจะฉีกขาด ตรงหน้าเขาไม่ใช่หุ่นฝึกซ้อม แต่เป็นชายร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาหม่นที่ปิดบังใบหน้าด้วยฮู้ดสนิท อาจารย์ผู้ลึกลับที่ไม่มีใครในสถาบันรู้ที่มาที่ไป รู้เพียงว่าฝีมือดาบของคนผู้นี้ไร้ที่ติ และความปรานีนั้นไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของเขา “ท่านอาจารย์… ถ้าท่านเอาจริง ผมคงไม่เหลือแม้แต่เศษเนื้อ” เรนเค้นเสียงตอบ ลมหายใจยังคงหอบถี่ สายตายังคงจับจ้องไปที่ปลายดาบไม้ของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “ความแค้นที่สุมอยู่ในอกเจ้ามันหนักหนาเกินไปเรน” อาจารย์ลึกลับหมุนดาบในมือเบาๆ ท่าทางดูผ่อนคลายต่างจากลูกศิษย์อย่างสิ้นเชิง “เจ้าพยายามใช้ดาบเพื่อสังหาร แต่นั่นไม่ใช่ ‘วิถีดาบเวทมนตร์’ ที่ข้าต้องการสอน เจ้ากำลังใช้ความเกลียดชังบังตา จนมองไม่เห็นหัวใจของศาสตราที่ถืออยู่” คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ซึ่งยืนดูอยู่ข้างสนามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเป็นทายาทตระกูลขุนนางผู้หยิ่งผยอง ทว่าในเวลานี้ ความอวดดีเหล่านั้นมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตกตะลึงที่เห็นสหายร่วมรบถูกทรมานด้วยวิธีการฝึกที่โหดเหี้ยมเกินมนุษย์ “นั่นมันไม่ใช่วิธีฝึกหัด!” คาร์ลอสตะโกนแทรกขึ้นมา ก้าวเท้าเข้ามาในสนามอย่างลืมตัว “ท่านกำลังจะฆ่าเขา! หากท่านคิดจะสอน ก็ควรจะเริ่มจากพื้นฐาน ไม่ใช่การกดดันด้วยจิตสังหารเช่นนี้!” ชายในชุดคลุมนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองคาร์ลอสผ่านฮู้ดที่ปิดบังใบหน้า แววตาที่ลอดผ่านออกมานั้นเยือกเย็นจนคนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกเข็มเย็นๆ ทิ่มแทงเข้าไปในกระดูกสันหลัง “คุณชายตระกูลอาร์ค…” เสียงนั้นแหบพร่า “เจ้าคิดว่าสงครามที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะมีใครมาคอยสอนพื้นฐานให้เจ้าบนสนามรบไหม? ถ้าอยากจะปกป้องใครสักคน หรืออยากจะแก้แค้นใครสักคน จงเรียนรู้ที่จะอยู่ให้รอดจากการสังหารเสียก่อน” เขาสะบัดดาบไม้ในมือเพียงครั้งเดียว เกิดแรงอัดอากาศกระแทกเข้าที่หน้าอกของคาร์ลอสจนร่างขุนนางหนุ่มกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินข้างสนาม เรนรีบพุ่งตัวเข้าไปรับร่างของเพื่อนเอาไว้ทันท่วงที แต่แรงปะทะนั้นก็ทำให้ทั้งคู่ทรุดลงกับพื้น “อย่าแส่เรื่องของคนอื่นถ้ายังไม่มีปัญญาแม้แต่จะยืนหยัดด้วยตัวเอง” อาจารย์ลึกลับกล่าวพลางเดินเข้ามาใกล้ เรนกอดคาร์ลอสไว้แน่น รับแรงกระแทกทั้งหมดไว้คนเดียว แผ่นหลังของเขากระแทกเข้ากับผนังจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น แต่นัยน์ตาของอดีตทหารรับจ้างยังคงลุกโชนไปด้วยไฟที่ไม่ยอมมอดดับ “เราจะผ่านบทเรียนนี้ไปให้ได้…” เรนพึมพำกับเพื่อนข้างกาย “คาร์ลอส เจ้าเองก็อยากพิสูจน์ให้ตระกูลเจ้าเห็นไม่ใช่หรือว่าเจ้าไม่ได้เป็นเพียงแค่ตุ๊กตาในชุดเกราะ?” คาร์ลอสเงยหน้าขึ้นมองเรน แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลง เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เรนเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก เขาพยักหน้าเบาๆ พยายามพยุงตัวเองขึ้นยืนเคียงข้างเพื่อน “ข้า… ไม่ยอมแพ้ที่นี่หรอก” คาร์ลอสกัดฟันกรอด อาจารย์ลึกลับคลี่ยิ้มบางที่มุมปาก ซึ่งไม่มีใครเห็นภายใต้ฮู้ดนั่น “งั้นก็ดี… งั้นลองตอบข้ามาซิว่า ถ้าพวกเจ้าสองคนต้องสู้กับมังกรเพลิงที่ไม่มีจุดอ่อนด้วยดาบที่แตกหักเพียงเล่มเดียว พวกเจ้าจะเอาชนะมันด้วยวิธีใด? อย่าตอบด้วยหลักการในตำรา แต่จงตอบด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด” เรนจับจ้องไปที่ดาบของอาจารย์ เขาสัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศรอบตัว มันไม่ได้นิ่งเฉย แต่มันกำลังสั่นไหวไปตามการเคลื่อนไหวของชายตรงหน้า นี่ไม่ใช่แค่การฝึกดาบ แต่มันคือการฝึกผสานเวทมนตร์เข้ากับจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ทันใดนั้น อาจารย์ลึกลับก็ทิ้งดาบไม้ในมือลงพื้น เสียงกระทบหินดังสะท้อนก้องทั่วหอฝึก เขาไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมาใหม่ แต่กลับกางมือออก ราวกับกำลังเรียกหาบางสิ่งจากความว่างเปล่า พื้นดินใต้เท้าของเรนและคาร์ลอสเริ่มสั่นสะเทือน บรรยากาศกดดันจนหายใจไม่ออก “ถ้าพวกเจ้าไม่กล้าลงมือ… งั้นข้าจะเป็นคนเริ่มให้เอง” ชายในชุดคลุมยื่นมือออกมา แสงสีม่วงดำเริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งเข้าใส่กำแพงด้านหลังของทั้งสองคน แต่แทนที่จะเป็นการโจมตีธรรมดา มันกลับกลายเป็นค่ายกลพันธนาการที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างจนหมดสิ้น เงาดำรูปร่างประหลาดเริ่มผุดขึ้นจากพื้นดินรอบตัวพวกเขา เรนเบิกตากว้าง เมื่อเขาสังเกตเห็นสัญลักษณ์บนแหวนที่นิ้วของอาจารย์ลึกลับ… มันคือตราสัญลักษณ์ที่เขาเห็นในคืนที่ครอบครัวของเขาถูกสังหารโดยกลุ่มอัศวินปริศนาเมื่อสิบปีก่อน หัวใจของเรนเต้นรัวด้วยความโกรธแค้นและประหลาดใจ “เจ้านั่น… แกคือคนของสภาอัศวินเงา!” ชายในชุดคลุมหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาข้างหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นลากยาวผ่านคิ้ว “เก่งมากที่จำได้… แต่เจ้าจะทำอย่างไรต่อล่ะ ในเมื่อตอนนี้ พวกเจ้าถูกข้าขังไว้ในกรงขังมิติเรียบร้อยแล้ว?” ความเงียบเข้าปกคลุมหอฝึกทันที ก่อนที่เงาดำเหล่านั้นจะพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่าหิวโหย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งดาบอันโหดร้ายนี้ไปกับผมนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืดจะกลับมาสานต่อเรื่องราวในตอนถัดไปครับ