ขบวนการต่อต้าน

"พวกเจ้าคิดจะเอาชนะพวกมันด้วยการก้มหัวงั้นหรือ? คำตอบคือไม่... การก้มหัวไม่ได้ช่วยให้โซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าพวกเจ้าหลุดออกไปได้หรอก" เสียงทุ้มต่ำของเรน วาลคีเรียส ดังกังวานก้องในห้องใต้ดินที่อับชื้น กลิ่นสนิมเหล็กและไอควันจากตะเกียงน้ำมันสลัวๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นเหงื่อของนักเรียนเวทมนตร์กลุ่มหนึ่งที่หลบซ่อนตัวอยู่ แสงไฟเต้นระริกสะท้อนให้เห็นแววตาที่สั่นไหวของพวกเขา... ความกลัวคือสิ่งที่พวกเขามีเหลืออยู่เพียงอย่างเดียว คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ก้าวขึ้นมาข้างหน้า เขาขยับเสื้อคลุมตัวนอกให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังเหล่าผู้ถูกกดขี่ที่นั่งล้อมวงอยู่บนพื้นไม้ผุๆ เขาไม่ได้ดูถูก แต่เขากำลังประเมินว่าคนกลุ่มนี้จะกล้าพอที่จะแลกเลือดหรือไม่ "สิ่งที่เรนพูดนั้นถูกต้อง" คาร์ลอสเอ่ยขึ้น เสียงของเขาหนักแน่นเหมือนเสียงระฆัง "ตระกูลขุนนางพวกนั้นมองพวกเจ้าเป็นเพียงหมากบนกระดานที่รอวันถูกทิ้ง แต่วันนี้ หมากตัวนั้นกำลังจะตัดสินใจเดินเกมด้วยตัวเอง" ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตาเขียวช้ำจากการถูกทำร้ายเมื่อวานนี้สั่นระริก "แล้วเราจะสู้ได้อย่างไร? พวกเขามีทั้งตราประทับแห่งพลัง และศาสตราวิญญาณที่สืบทอดกันมา... เราเป็นเพียงสามัญชนที่ไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะเรียนรู้วิชาเวทมนตร์ระดับสูงด้วยซ้ำ" เรนเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้น เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบวางลงบนไหล่ของอีกฝ่ายอย่างหนักแน่น "ไม่มีใครเกิดมาพร้อมศาสตราวิญญาณที่ไร้จุดอ่อน" เรนกระซิบ เสียงของเขาเย็นเยียบแต่ทว่าทรงพลัง "อัศวินศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นเชื่อว่าตนเองคือตัวแทนแห่งความยุติธรรม เพราะพวกมันผูกขาดความรู้เอาไว้ แต่ถ้าพวกมันตระหนักว่า 'ความรู้' ที่พวกมันหวงแหน กำลังถูกนำมาใช้เพื่อทำลายรากฐานของพวกมันเองล่ะ? พวกมันจะทำอย่างไร?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดิน ชั่วขณะนั้น ดูเหมือนว่าแม้แต่เสียงลมหายใจก็หยุดชะงัก ทุกสายตาจับจ้องมาที่เรน ความสงสัยค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยประกายแห่งความหวังที่ริบหรี่แต่ทว่าเข้มแข็ง "เราไม่ได้ต้องการสงครามเพื่อล้างผลาญ" คาร์ลอสเสริมขึ้นขณะกางแผนผังของสถาบันออกมาบนโต๊ะไม้เก่าๆ "เราต้องการการสั่นคลอน... เราจะทำลายความเชื่อมั่นของสภานักเรียน ทำลายระบบคัดกรองที่อยุติธรรม และแสดงให้เห็นว่าพลังเวทมนตร์ไม่ได้วัดกันที่สายเลือด แต่วัดกันที่ 'เจตจำนง' ในการถือครองศาสตรา" เรนลุกขึ้นยืนพลางดึงดาบเหล็กกล้าที่คาดอยู่ที่เอวออกมาเล็กน้อย แสงสะท้อนจากคมดาบวาบผ่านใบหน้าของเขา "คืนนี้ เราจะเริ่มจากการทำลายห้องเก็บข้อมูลเวทมนตร์ชั้นต้น พวกมันจะปิดบังความรู้จากพวกเราไม่ได้อีกต่อไป ถ้าใครคิดว่าการเอาชีวิตมาเสี่ยงในวันนี้จะทำให้พวกเขาได้รับอิสรภาพที่แท้จริง... ก็จงก้าวออกมา" เหล่าผู้ถูกกดขี่มองหน้ากัน ความลังเลใจในตอนแรกค่อยๆ จางหายไปทีละคน สองคน... จนกระทั่งทุกคนในห้องนั้นลุกขึ้นยืนพร้อมกัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำลงบนพื้นไม้สื่อถึงพันธสัญญาแห่งเลือดและมิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิด "ดี" เรนพยักหน้าเล็กน้อย "เราจะเคลื่อนไหวในเงามืด เมื่อพวกมันตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ สถาบันนี้จะไม่ใช่ที่ที่พวกมันคุ้นเคยอีกต่อไป" คาร์ลอสจ้องมองเรนด้วยแววตาที่ซับซ้อน เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าอดีตทหารรับจ้างผู้นี้จะมีอิทธิพลต่อจิตใจคนได้ถึงเพียงนี้ ชายผู้นี้ไม่ได้ใช้คำพูดที่สวยหรู แต่เขากลับใช้ความจริงที่ขมขื่นเป็นเครื่องเตือนใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบจากบันไดทางเข้าห้องใต้ดินก็ดังขึ้น! ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสัญญาณเตือนภัยที่ถูกตั้งไว้เป็นรหัสลับ เรนชักดาบออกมาจนสุดฝนคมกริบ "ดับไฟทั้งหมด!" ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที เสียงลมหายใจของทุกคนเริ่มแผ่วลง เรนขยับกายไปอยู่หน้าประตู มือซ้ายแตะที่ผนังเพื่อรับแรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าด้านนอก ประสาทสัมผัสที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักบอกเขาว่า กลุ่มคนที่เข้ามาไม่ใช่พวกรุ่นน้องที่มาสมทบ แต่เป็นใครบางคนที่เขาจำจังหวะการเดินได้แม่นยำ บานประตูไม้ถูกถีบพังเข้ามาด้วยพละกำลังมหาศาล แสงจากคทาเวทมนตร์สีขาวสว่างวาบไปทั่วห้อง เผยให้เห็นร่างของผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า... อัศวินศักดิ์สิทธิ์หัวหน้าหน่วยคุมกฎที่ทุกคนหวาดกลัวที่สุด ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรนกระตุกไม่ใช่การปรากฏตัวของมัน แต่มันคือเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังอัศวินผู้นั้น... เธอคือคนสำคัญที่สุดที่เรนพยายามปกป้องมาตลอด และในมือของเธอกลับถือโซ่ตรวนที่กำลังล่ามคนของเรนที่ออกไปลาดตระเวนไว้แน่น "เรน... วาลคีเรียส" เสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา จนเรนรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่แล่นเข้าสู่หัวใจ "ท่านเชื่อใจคนผิดเสียแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากและตื่นเต้นไปกับเรื่องราวของผมครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด