ภารกิจทวงคืนเกียรติยศ

“ถ้าพวกเราก้าวเท้าเข้าไปในเขตอาคมชั้นนอกของสถาบัน นั่นหมายความว่าเราไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก คาร์ลอส คุณพร้อมจะเดิมพันด้วยบรรดาศักดิ์ขุนนางที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของคุณแล้วหรือยัง?” เรน วาลคีเรียส วางแผนผังโครงสร้างสถาบันเวทมนตร์กางลงบนโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวสั่นไหวตามจังหวะลมหายใจที่หนักหน่วงของชายหนุ่มทั้งสอง นิ้วชี้ที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการฝึกดาบกรีดผ่านเส้นทางที่เต็มไปด้วยกับดักเวทมนตร์และกองกำลังรักษาการณ์ของภาคีอัศวินศักดิ์สิทธิ์ คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ไม่ตอบในทันที เขานั่งนิ่งดุจรูปปั้นหิน ทอดสายตาจ้องมองแผนที่นั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาถูกไม่ได้ทำให้ความสูงศักดิ์ในท่าทางของเขาลดลงแม้แต่น้อย “เกียรติยศของตระกูลอาร์คไม่ได้วัดกันที่ตราประทับบนกระดาษหนังหรอกนะ เรน” คาร์ลอสวางแก้วลง กระทบกับเนื้อไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น เขาโน้มตัวเข้าหาเรน ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นวูบไหวด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว “มันวัดกันที่ว่า เมื่อถึงเวลาที่ความมืดมิดกัดกินรากฐานของความถูกต้อง เรากล้าพอที่จะชักดาบออกมาร่วมรบกับคนนอกคอกอย่างคุณหรือไม่” เรนแสยะยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความรื่นเริง แต่มันคือรอยยิ้มของอดีตทหารรับจ้างที่มองเห็นความตายเป็นเพื่อนเก่า “งั้นเราก็ตกลงกันแล้ว แผนบุกสถาบันในคืนจันทร์ดับจะใช้เส้นทางระบายน้ำทิ้งฝั่งทิศตะวันตก แรงดันมานาที่นั่นต่ำพอจะทำให้เครื่องตรวจจับของพวกสภาอัศวินทำงานผิดพลาด” “ท่อระบายน้ำน่ะเหรอ?” คาร์ลอสเลิกคิ้ว สายตาของเขามีความกังวลจางๆ “นั่นมันทางเดินของพวกเศษเดนและสิ่งปฏิกูลของสถาบันนะ ถ้าข่าวนี้รั่วออกไป...” “ถ้าเราตายในที่แห่งนี้ ข่าวลือจะไม่มีวันได้ถูกบันทึกไว้ในพงศาวดาร” เรนตัดบท เสียงของเขาเย็นเยียบและทรงพลัง “เราไม่ได้กลับไปเพื่อทวงคืนเก้าอี้เรียนหรือคะแนนสอบ คาร์ลอส เรากลับไปเพื่อกระชากหน้ากากของคนที่บงการอยู่เบื้องหลังการสังหารหมู่ที่เขตชายแดนตะวันออก คุณลืมไปแล้วหรือว่าทำไมพวกนั้นถึงต้องการกำจัดพวกเรา?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักแคบๆ บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน คาร์ลอสหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่กองศพทหารนับร้อยถูกทิ้งให้เน่าเปื่อยโดยไร้การเหลียวแลจากภาคีอัศวินผุดขึ้นในหัว ความโกรธแค้นที่เคยถูกกดไว้ภายใต้ระเบียบวินัยของขุนนางค่อยๆ ปะทุออกมาเหมือนลาวาใต้ภูเขาไฟ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวากุมด้ามดาบประจำตระกูลแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “คนพวกนั้นสมควรถูกจองจำในขุมนรก... ผมไม่ได้ต้องการทวงคืนอะไรทั้งนั้น ผมแค่ต้องการให้พวกเขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่พวกเขาหยิบยื่นให้ผู้อื่นอย่างไม่ยุติธรรม” “ดี” เรนหยิบหน้ากากเหล็กสีดำสนิทขึ้นมาสวม “คืนนี้ เราจะทำให้สถาบันเวทมนตร์รู้ว่า 'อัศวินมืด' ไม่ได้เป็นเพียงตำนานที่เอาไว้ขู่เด็กๆ” ทั้งสองก้าวออกจากห้องมืดมิดเข้าสู่เส้นทางที่คดเคี้ยว เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนก้องในความเงียบยามค่ำคืน แต่ละย่างก้าวคือการนับถอยหลังสู่สงครามที่ไม่มีใครล่วงรู้ เรนสัมผัสได้ถึงไอเวทที่แปลกประหลาดที่ค่อยๆ หนาแน่นขึ้นเมื่อเข้าใกล้เขตอาณาของสถาบัน มันไม่ใช่เวทมนตร์ป้องกันแบบปกติที่เขาเคยเจอ แต่มันเหมือนกับ... รอยแยกของมิติที่ถูกเปิดทิ้งไว้ เมื่อพวกเขามาถึงหน้าช่องระบายน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกปิดตายด้วยตราประทับทองคำ คาร์ลอสเตรียมจะร่ายเวทสลายอาคม แต่เรนกลับยกมือห้ามไว้ “เดี๋ยวก่อน” เรนกระซิบ สายตาจ้องเขม็งไปที่เงามืดหลังกำแพงหิน “มีคนรอเราอยู่” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าเกราะกระทบพื้นหินดังมาจากด้านหลัง ไม่ใช่คนเดียว แต่เป็นกลุ่มก้อนพลังเวทมนตร์มหาศาลที่ถูกกดเอาไว้จนเกือบสนิท เรนชักดาบ 'โซลเรเซอร์' ออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบอากาศดั่งเสียงคำรามของอสูรร้าย เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด มันเป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีเงินยาวเหยียด ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากกระเบื้องสีขาวไร้ลวดลาย เธอถือคทาที่ปลายคทามีเปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนตลอดเวลา “คาร์ลอส ฟอน อาร์ค” เสียงของหญิงสาวนั้นก้องกังวานด้วยอำนาจสั่งการ “ทางเดินของขุนนางผู้สูงส่งไม่ได้อยู่ที่ท่อระบายน้ำสกปรกนี่หรอกนะ กลับไปเสีย ก่อนที่ดาบเล่มนั้นของคุณจะแปดเปื้อนเลือดของเหล่าพี่น้องอัศวินที่ยังคงศรัทธาในตระกูลของคุณ” คาร์ลอสตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น เขารู้จักมันดี... มันคือเสียงของผู้ที่คอยชักใยสภาอัศวินมาตลอดหลายทศวรรษ “ท่านอาจารย์...” คาร์ลอสพึมพำ มือที่กุมดาบสั่นเทาเล็กน้อย เรนขยับตัวไปขวางหน้าคาร์ลอสไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิตเมื่อพลังวิญญาณแห่งดาบเริ่มแผ่ซ่าน “ถ้าเธอคือความศรัทธาของพวกคุณ งั้นผมก็ขอเป็นตัวแทนของความวิบัติที่จะมาทำลายมันเอง!” สิ้นเสียงคำราม เรนพุ่งตัวเข้าใส่เงาร่างนั้นอย่างบ้าคลั่ง แต่ทันใดนั้น แผ่นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกดังขึ้นจากทุกทิศทุกทาง ไม่ใช่แค่หญิงสาวคนนั้นที่รออยู่ แต่กำแพงหินรอบข้างกำลังแยกออก เผยให้เห็นกองทัพ 'อัศวินไร้หน้า' นับร้อยที่ถูกปลุกขึ้นมาจากความตายด้วยศาสตร์มืดที่เรนไม่เคยคาดคิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับผมในภารกิจนี้ด้วยกันนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด