มิตรภาพที่แข็งแกร่ง

"นายจะฆ่าศัตรูด้วยความเกลียดชัง หรือจะสังหารพวกมันด้วยเกียรติยศที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดนั่นกันแน่ เรน?" คาร์ลอส ฟอน อาร์ค กระแทกแก้วเหล้าองุ่นลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนของเหลวสีแดงเข้มกระฉอกออกมาเปื้อนถุงมือหนังชั้นดีของเขา เขาไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของเขาจ้องมองไปยังเปลวไฟที่เต้นระบำอยู่ในเตาผิงของห้องโถงลับในหอพักชาย เรน วาลคีเรียส นั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือที่ผ่านการกรำศึกมานับครั้งไม่ถ้วนของเขากุมด้ามดาบเหล็กกล้าที่วางพาดไว้บนตัก บาดแผลเป็นที่พาดผ่านใบหน้าของเรนดูเด่นชัดขึ้นภายใต้แสงสลัว เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของความตายและสนามรบที่เขาสั่งสมมานานปีดูเหมือนจะอบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวเขามากกว่ากลิ่นของมวลไม้ที่กำลังมอดไหม้ "เกียรติยศงั้นเหรอ?" เรนแค่นยิ้ม เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชา "สำหรับพวกที่ฆ่าล้างตระกูลฉันในนามของความถูกต้อง ความเมตตาของฉันหมดไปตั้งแต่วันที่ฉันเห็นพี่ชายตัวเองถูกบดขยี้ด้วยรองเท้าบูทของอัศวินศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นแล้ว คาร์ลอส นายเป็นขุนนาง นายไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าโลกที่ไม่มีแสงสว่างมันเป็นอย่างไร" "ถ้าฉันไม่เข้าใจ ฉันคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้เพื่อเตือนนายหรอก" คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายของพลังเวทธาตุเหล็กที่คมกริบ "นายคิดว่าสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้คือนักโทษที่นายต้องคุมขังงั้นหรือ? นายกำลังแบกความแค้นไว้จนมองไม่เห็นว่า ใครบ้างที่พร้อมจะเอาหลังพิงไหล่ให้นายในสมรภูมิที่แท้จริง" เรนเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงข้าม นัยน์ตาสีเทาหม่นของเขาฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม "อย่ามาทำเป็นพูดจาสวยหรู นายกับฉันมันคนละชนชั้น คาร์ลอส เส้นทางที่นายเดินคือบันไดที่ปูด้วยพรมแดง ส่วนฉัน... ฉันเหยียบย่ำบนกองเลือดมาโดยตลอด" "เลิกพล่ามเรื่องชนชั้นสักที!" คาร์ลอสคำรามลั่นก่อนจะก้าวเข้ามาประชิด เขาดึงดาบสั้นที่พกติดตัวออกมาแล้ววางลงตรงหน้าเรนด้วยท่าทีที่หนักแน่น "ฉันไม่ได้ต้องการเพื่อนที่ไร้ความแค้น แต่ฉันต้องการ 'ดาบ' ที่ฉันไว้ใจได้มากที่สุดในยามที่อาณาจักรต้องล่มสลาย หากนายยังมองว่าฉันเป็นแค่ขุนนางอวดดี นายก็แค่เด็กหนุ่มโง่เขลาคนหนึ่งที่กำลังจะตายไปพร้อมกับความแค้นที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว เรนจ้องมองดาบสั้นเล่มนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคาร์ลอส เขาเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเย็นชาของทายาทขุนนางผู้นี้ มันไม่ใช่คำสั่ง แต่มันคือคำสัญญาของลูกผู้ชาย "ถ้าฉันรับมิตรภาพนี้..." เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่ยังคงความหนักแน่น "นายต้องพร้อมที่จะเห็นฉันสังหารศัตรูด้วยวิธีที่นายอาจจะรับไม่ได้ นายพร้อมจะแปดเปื้อนไปกับฉันไหม?" คาร์ลอสเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือยิ้มของผู้ที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางเดินของตัวเองแล้ว "ข้าเกิดมาในตระกูลที่สอนให้รักษากฎ แต่ข้าเลือกที่จะแหกกฎเพื่อคนที่ข้าเรียกว่าสหาย ตราบใดที่นายยังรักษาชีวิตตัวเองไว้ได้ ไม่ว่าเลือดจะกระเซ็นมาเปื้อนชุดเกราะของฉันเท่าไหร่... ฉันก็ไม่เกี่ยง" มือหยาบกร้านของเรนเอื้อมไปกุมด้ามดาบสั้นของคาร์ลอส ทั้งสองจับมือกันแน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความเคารพและการยอมรับที่มากกว่าคำพูดใดๆ ในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอดีตที่ขมขื่น มิตรภาพที่แข็งแกร่งได้ก่อตัวขึ้นบนซากปรักหักพังของความระแวง "เราจะทำลายพวกมัน" เรนกล่าวเบาๆ "ไม่ใช่ในฐานะขุนนางหรือทหารรับจ้าง แต่ในฐานะของคนที่รู้ว่าความยุติธรรมที่แท้จริงคืออะไร" ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะหันไปวางแผนการต่อไป เสียงเคาะประตูห้องโถงลับก็ดังขึ้น... แต่มันไม่ใช่เสียงเคาะที่เป็นจังหวะปกติ มันเป็นรหัสมอร์สของกองทัพอัศวินที่เรนคุ้นเคยดีที่สุด "พวกเขาพบที่นี่แล้ว..." เรนพึมพำ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที คาร์ลอสชักดาบยาวประจำตัวออกมา แสงสีเงินวาวโรจน์สะท้อนกับใบหน้าของเขา "ดูเหมือนว่าสงครามที่แท้จริงจะเริ่มเร็วกว่าที่คิด" ทว่า เมื่อประตูเปิดออก ร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่เหล่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่หมายหัวพวกเขาไว้ แต่เป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่เรนจำได้ดีว่าเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งที่เขาเคยพ่ายแพ้ให้กับนางเมื่อห้าปีก่อน... นางส่งยิ้มที่กรีดลึกลงไปในใจเรนพร้อมกับวางจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... เรน วาลคีเรียส ท่านพ่อฝากความคิดถึงมาให้เจ้า" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด