กลยุทธ์สงคราม

“เจ้าพูดราวกับว่าความตายเป็นเพียงเครื่องดื่มรสขมที่ต้องฝืนกลืนลงคออย่างนั้นแหละ คาร์ลอส” เรน วาลคีเรียส วางจดหมายตราประทับขี้ผึ้งสีแดงฉานลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนนัยน์ตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งของเขา เสียงกระดาษยับย่นในมือดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องวางแผนยุทธการชั้นใต้ดินของหอพักพิเศษ คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ยืนกอดอกพิงผนังหินที่ชื้นแฉะ ดวงตาของเขาจ้องมองแผนที่ภูมิประเทศของสถาบันที่ถูกขีดเขียนด้วยหมึกสีดำและแดงอย่างเคร่งเครียด “ถ้ามันเป็นเพียงเครื่องดื่ม ผมคงไม่สั่งเตรียมการอพยพนักเรียนปีหนึ่งออกนอกพื้นที่หรอกนะ เรน จดหมายฉบับนั้น... มันคือคำประกาศสงครามอย่างเป็นทางการจากฝ่ายศาสนจักร กองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้มาเพื่อเจรจา พวกเขามาเพื่อกวาดล้าง ‘สิ่งแปดเปื้อน’ อย่างที่เจ้าเคยถูกตราหน้า” เรนแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งคว้าด้ามดาบวิญญาณราชันย์ที่วางพิงอยู่ข้างกาย ความรู้สึกถึงไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวดาบทำให้เขาสงบจิตใจได้มากกว่าคำปลอบประโลมใดๆ “ท่านพ่อส่งคนมาหาข้า นั่นหมายความว่าเขาเริ่มหวั่นเกรงในพลังที่ข้าครอบครองอยู่ ข้าไม่ได้กลัวความตาย คาร์ลอส ข้าแค่รังเกียจที่จะต้องเห็นเลือดของคนบริสุทธิ์นองพื้นดินในโรงเรียนแห่งนี้เพียงเพราะความแค้นส่วนตัวของข้ากับทางศาสนจักร” “อย่าได้หลงประเด็นไป” คาร์ลอสเดินตรงเข้ามาวางมือบนแผนที่ กดลงตรงจุดยุทธศาสตร์ที่เป็นประตูทางเข้าหลักของสถาบัน “นี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของคุณคนเดียวอีกต่อไป นี่คือการปกป้องศักดิ์ศรีของสถาบันเวทมนตร์ หากเราปล่อยให้กองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์เหยียบย่ำเข้ามาโดยไม่สู้ ข้าคงไม่สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นลูกผู้ชายตระกูลอาร์คได้อีก” เรนเงยหน้าขึ้นสบตากับเพื่อนร่วมรบ สายตาที่เคยว่างเปล่ากลับเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “งั้นเรามาวางกลยุทธ์กันเสียที... ถ้าพวกมันจะใช้ ‘เกราะศักดิ์สิทธิ์’ เข้าบดขยี้ เราจะใช้ช่องว่างระหว่างจังหวะการร่ายเวทของพวกมันเป็นจุดตาย” ตลอดหลายชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ต่างแลกเปลี่ยนมุมมองการรบ เรนไม่ได้วางแผนในฐานะนักเรียนเวทมนตร์ แต่เขาใช้ประสบการณ์การเป็นทหารรับจ้างที่โชกโชนด้วยคราบเลือดและการเอาตัวรอดในสมรภูมิที่ไร้ความปราณี การจัดทัพแบบพุ่งชน การตัดกำลังบำรุง และการล่อลวงให้อีกฝ่ายแตกกระบวน ทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านปากกาขนนกที่ขีดเขียนลงบนแผนที่อย่างรวดเร็ว คาร์ลอสฟังด้วยความทึ่ง “เจ้าเรียนรู้วิธีการแบบ ‘ยุทธวิธีเงามืด’ มาจากที่ไหนกันแน่เรน? มันดูเหี้ยมโหด แต่ในขณะเดียวกันก็มีประสิทธิภาพอย่างน่าเหลือเชื่อ” เรนไม่ตอบทันที เขาเดินไปที่หน้าต่างบานแคบที่มองเห็นลานกว้างของสถาบันยามค่ำคืน “ในสมรภูมิที่แท้จริง ไม่มีกฎกติกาที่สวยหรูหรอกคาร์ลอส มีเพียงผู้รอดชีวิตและผู้ที่ต้องจารึกชื่อไว้บนหลุมศพเท่านั้น วันนี้... เราต้องเป็นผู้รอดชีวิต” ทว่าความเงียบสงัดของค่ำคืนกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกึกก้องของเกือกม้าที่ควบขี่อยู่ภายนอกกำแพงสถาบัน แสงไฟจากคบเพลิงนับร้อยดวงลอยเด่นอยู่เหนือแนวกำแพงเมือง เรนหันขวับไปมองที่หน้าต่าง เขารู้สึกถึงกระแสมานาที่กดดันและรุนแรงจนน่าอึดอัด มันไม่ใช่กองทัพธรรมดา แต่มันคือกลุ่ม ‘ภาคีอัศวินโลหิตศักดิ์สิทธิ์’ หน่วยรบพิเศษที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดของศาสนจักร “พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้” คาร์ลอสชักดาบประจำตระกูลออกมา เสียงเหล็กกระทบฝักดาบดังกังวานไปทั่วห้อง เรนถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบหน้ากากเหล็กสีดำสนิทขึ้นมาสวม “คาร์ลอส... เจ้าบอกว่าจะสู้เคียงข้างข้าใช่ไหม?” “จนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะดับสิ้น” คาร์ลอสตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยความมุ่งมั่น “ดี งั้นเตรียมรับมือให้ดี เพราะคนที่นำทัพหน้ามา... ไม่ใช่ใครที่ไหน” เรนหยุดชะงัก สายตาจ้องเขม็งไปที่เงาร่างของอัศวินในชุดเกราะสีทองอร่ามที่ก้าวลงจากหลังม้าหน้าประตูใหญ่ “เป็นพี่ชายต่างมารดาของข้า... คนที่เคยร่วมสาบานว่าจะปกป้องข้าในวัยเยาว์ ก่อนที่เขาจะหันปลายดาบมาจ่อที่คอหอยของข้าในวันที่ข้าถูกขับไล่ออกจากตระกูล” ประตูห้องวางแผนถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างของสายลับคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสภาพโชกเลือด “ท่านเรน! ท่านคาร์ลอส! พวกมันไม่ได้มาเพื่อบุก... แต่มันมาเพื่อ ‘ล้อม’ และสิ่งที่พวกมันนำมาด้วย... มันไม่ใช่แค่ดาบ แต่เป็นอาวุธต้องห้ามที่ท่านอาจารย์ใหญ่เคยสั่งห้ามไว้ในตำราลับ... กรงขังวิญญาณสีเงิน!” เรนชะงักกึก ความทรงจำสีดำมืดพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมอง หากกรงขังนั่นถูกเปิดออก พลังเวททั้งหมดในสถาบันจะถูกดูดกลืน และเขา... จะกลายเป็นเพียงมนุษย์ไร้ทางสู้ในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้าดูความกล้าหาญของเหล่าอัศวินไปกับผมนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด