ทูตแห่งสันติภาพ

“วางดาบลงซะ คาร์ลอส... นี่ไม่ใช่สงครามที่พวกเราควรเอาชีวิตไปทิ้ง” เสียงของเรน วาลคีเรียส แหบพร่าทว่าหนักแน่นดุจก้อนหินที่ถูกกดทับด้วยแรงมหาศาล เขาไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังเงาดำที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิดของหอคอยศิลาเก่าแก่ กลิ่นอายของเลือดและสนิมเหล็กอบอวลอยู่ในอากาศ บีบคั้นจนลมหายใจกลายเป็นเรื่องยากลำบาก คาร์ลอส ฟอน อาร์ค กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน มือที่กุมด้ามดาบสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธแค้นที่ประทุอยู่ในอก ชายหนุ่มในชุดเกราะขุนนางผู้สูงศักดิ์ค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้เรน ลมหายใจของเขาหอบถี่ แววตาที่เคยเย็นชาและเคร่งครัดต่อกฎระเบียบ บัดนี้กลับฉายแววแตกสลาย “สันติภาพงั้นรึ? เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรออกมา” คาร์ลอสเค้นเสียงลอดไรฟัน “พวกมันสังหารศิษย์ร่วมสำนักไปกี่คน? เจ้ายังจำสีเลือดที่นองเต็มโถงทางเดินเมื่อวานไม่ได้หรือไง เรน!” เรนหันกลับมามองเพื่อนร่วมทาง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเทาหม่นนั้นฉายแววอาดูรที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของนักรบผู้ผ่านสมรภูมิ “ข้าจำได้ดีกว่าเจ้าเสียอีก เพราะมือคู่นี้แหละที่ต้องลากศพพวกเขากลับมา แต่การบุกเข้าไปโดยไม่มีแผนการ... นั่นไม่ใช่อัศวิน นั่นคือการฆ่าตัวตายเพื่อสนองตัณหาของตัวเอง” ท่ามกลางความตึงเครียด เงาดำเบื้องหน้าเริ่มขยับ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือ ‘ศาสตราวิญญาณ’ ที่ถูกกักขังด้วยพลังด้านมืด แสงสีม่วงสลัวที่ลอดออกมาจากรอยแยกของกำแพงกระทบกับคมดาบของคาร์ลอสจนเกิดประกายวิบวับ สิ่งที่เรนพยายามทำคือการเจรจากับ ‘ผู้คุม’ แห่งเขตแดนนี้ ทว่าดูเหมือนคำพูดของเขาจะเป็นเพียงเสียงกระซิบที่ไม่มีวันไปถึง “ข้ามาในนามของทูตแห่งสันติภาพ” เรนประกาศก้อง เสียงของเขาดังกังวานก้องไปทั่วหอคอย “ข้าไม่ต้องการเลือด... ขอเพียงแค่การปลดปล่อยพันธนาการที่พวกท่านสร้างขึ้น เพื่อให้ทางเดินแห่งสถาบันกลับสู่ความสงบสุขอีกครั้ง” เงาดำนั้นหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปทรงมนุษย์ที่สูงตระหงิดตา ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวไร้ซึ่งรูปลักษณ์ที่ชัดเจน มีเพียงดวงตาสีเพลิงที่จ้องเขม็งมาที่พวกเขา มันไม่ได้พูดอะไร แต่แรงกดดันมหาศาลกลับถาโถมเข้าใส่เรนและคาร์ลอสจนทรุดฮวบลงกับพื้น “ข้าเตือนเจ้าแล้ว...” คาร์ลอสหัวเราะร่าด้วยความขมขื่น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา “ทูตแห่งสันติภาพของเจ้ามันเป็นแค่ตัวตลกในสายตาของสัตว์ประหลาดพวกนี้เท่านั้น!” เรนไม่สนใจคำถากถางนั้น เขารวบรวมสมาธิ พลังมานาในกายเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว เขาไม่ได้หยิบดาบขึ้นมาเพื่อสังหาร แต่เขาหยิบ ‘ตราประทับแห่งพันธสัญญา’ ที่เคยได้มาจากอาจารย์อาวุโสออกมา สิ่งนี้คือหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่จะพิสูจน์ว่า พวกเขามีอำนาจในการเจรจา แต่ดูเหมือนว่า... ในสถานที่ที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์แห่งนี้ ตราประทับที่ทรงเกียรติกลับไร้ค่าเสียยิ่งกว่าเศษเหล็ก “ดูเหมือนว่าการเจรจาของเราจะจบลงแล้วนะ” เรนพึมพำ น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายชักศาสตราเวทมนตร์ขึ้นมาหมายจะปลิดชีพพวกเขา บรรยากาศในหอคอยกดดันจนแทบหยุดหายใจ เรนค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นช้าๆ เขาแตะด้ามดาบที่ข้างเอว ความเย็นจากโลหะผ่านเข้ามาสู่ฝ่ามือ มันคือความรู้สึกที่เขาคุ้นเคย... ความรู้สึกของการเข้าสู่สงครามที่ไม่มีวันชนะ ทันใดนั้นเอง ผนังด้านหลังของเงาดำก็พังทลายลงด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหว เศษหินกระเด็นว่อนไปทั่วทิศทาง พร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาจากกลุ่มควัน ชุดเกราะสีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟสลัวอย่างน่าเกรงขาม ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกเหล็กปรากฏให้เห็นเพียงรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรนต้องกระตุก “ไม่ต้องเจรจากับขยะหรอกท่านทูต...” บุรุษลึกลับกล่าวพลางกระชากดาบออกจากฝัก แรงกดดันมหาศาลที่กดทับพวกเขาอยู่หายวับไปทันที แทนที่ด้วยกลิ่นอายของ ‘ความตาย’ ที่เข้มข้นกว่าเดิม “เพราะข้า... คือผู้ที่จะมาเก็บกวาดงานนี้แทนพวกเจ้าเอง” เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนเกราะอกของชายผู้นั้น... มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของสำนัก แต่เป็นตราสัญลักษณ์ของ ‘กลุ่มอัศวินกบฏ’ ที่เชื่อว่าสังหารครอบครัวของเขาไปเมื่อสิบปีก่อน! คาร์ลอสที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับชะงัก ดาบในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง เขาพึมพำชื่อหนึ่งออกมาด้วยความตกใจสุดขีด “นั่นมัน... ท่านพี่คิริอัส? เป็นไปไม่ได้! เขาสิ้นชีพไปตั้งแต่วันที่ป้อมปราการแตกแล้วนี่!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับตำนานบทนี้อย่างเหนียวแน่นนะครับ หวังว่าหัวใจของทุกท่านจะยังคงเต้นแรงไปพร้อมกับเหล่านักรบของผม วาเลนเทียอัศวินมืดครับ