การซุ่มโจมตี

"ดับไฟตะเกียงซะ ถ้าไม่อยากกลายเป็นเป้านิ่งให้พวกมันถล่มจนไม่เหลือซาก" เสียงกระซิบแหบพร่าของเรนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของพงไพร คาร์ลอสที่หมอบอยู่ข้างกายขยับตัวเล็กน้อย เสียงเกราะเหล็กกล้าของเขาเสียดสีกันเบาๆ จนเรนต้องเอื้อมมือไปกดไหล่เพื่อนร่วมรบไว้เป็นเชิงปราม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของทายาทตระกูลอาร์คฉายแววเคร่งเครียด เขาพยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะหยิบเอาผลึกเวทมนตร์ดับแสงออกมาบดขยี้ในกำมือ จนบรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในความมืดสนิทที่แทบจะกลืนกินทุกอย่าง ในหุบเขาที่คั่นกลางระหว่างแนวหน้าของสถาบันกับฐานที่มั่นของศัตรู รถเสบียงจำนวนสิบห้าคันกำลังเคลื่อนตัวผ่านช่องแคบอย่างเชื่องช้า เสียงล้อไม้บดกับพื้นดินแห้งผากดังก้องสลับกับเสียงสบถของพลทหารที่เดินลาดตระเวนอยู่รอบๆ แสงคบเพลิงจากขบวนเสบียงสะท้อนกับคมหอกและชุดเกราะ ส่องให้เห็นตราสัญลักษณ์ของ 'กองอัศวินศักดิ์สิทธิ์สายเลือดบริสุทธิ์' ซึ่งเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเรน "สิบห้าคัน" เรนพึมพำขณะใช้นิ้วเคาะจังหวะลงบนด้ามดาบ 'วิญญาณราชันย์' "พวกมันประมาทเกินไป คาร์ลอส นายเห็นเวทมนตร์ป้องกันรอบขบวนนั่นไหม" คาร์ลอสเพ่งสายตามองเห็นม่านพลังงานสีทองจางๆ ที่ล้อมรอบรถเสบียงคันที่สาม "มันคือโล่เวทมนตร์ระดับกลางที่ใช้ผลึกเกรดเอ ถ้าเราจะทำลายมัน ต้องใช้การโจมตีแบบประสานที่แม่นยำที่สุด นายมีแผนว่าอย่างไร" เรนไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องมองไปที่จุดยุทธศาสตร์—คลังแสงเคลื่อนที่ที่บรรจุเสบียงเวทมนตร์และกระสุนศิลาพิฆาต หากทำลายได้ กองกำลังหลักของศัตรูที่อยู่ห่างออกไปเพียงห้ากิโลเมตรจะตกอยู่ในสภาวะอดอยากและขาดแคลนอาวุธทันที "ฉันจะดึงความสนใจจากฝั่งซ้าย ใช้เวทสร้างภาพลวงตาให้พวกมันแตกตื่น ส่วนนาย..." เรนหันมาสบตาเพื่อนร่วมรบ "ใช้วิชาดาบตระกูลอาร์คที่นายภูมิใจนักหนา แทรกตัวเข้าไปทางฝั่งขวา ทำลายแกนกลางของโล่เวทมนตร์นั่นทิ้งซะ" "นายจะเอาตัวไปล่อเป้าศัตรูทั้งกองร้อยคนเดียวหรือไง เรน?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความนับถือ "อย่าตายก่อนฉันล่ะ ถ้าศพนายไม่สวย ฉันไม่แบกกลับไปส่งให้ถึงมืออาจารย์หรอกนะ" "คำพูดนี้น่าจะเก็บไว้บอกตัวเองนะ คุณหนู" เรนกระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะดีดตัวออกจากพุ่มไม้ดุจเสือร้ายที่กระโจนเข้าหาเหยื่อ ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเปลวเพลิงสีครามที่ลุกโชนขึ้นกลางขบวนรถเรนพุ่งตัวเข้าใส่ทหารยามสองคนแรกอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ดาบวิญญาณราชันย์ฟาดฟันผ่านอากาศเป็นเส้นสายสีดำทมิฬ พลังเวทที่หนาแน่นเปลี่ยนคมดาบให้กลายเป็นศาสตราแห่งความตาย ทหารยามร่างยักษ์ล้มลงโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ "บุก! มีศัตรูบุกทางฝั่งซ้าย!" เสียงตะโกนก้องดังขึ้นจากแม่ทัพคุมขบวน ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที เรนกลายเป็นพายุหมุนท่ามกลางกองทัพศัตรู เขาไม่ได้ใช้พลังเวทพร่ำเพรื่อ แต่ใช้ทักษะดาบที่ขัดเกลามาจากการเอาชีวิตรอดในสมรภูมิแท้จริง ทุกย่างก้าวคือจังหวะที่คำนวณมาอย่างดี ทุกการฟาดฟันคือการตัดกำลังหลักของศัตรู ในขณะที่ความสนใจทั้งหมดพุ่งไปที่เรน คาร์ลอสก็กลายเป็นเงาที่ไร้ตัวตน เขาพุ่งผ่านความวุ่นวายไปทางขวา อาศัยจังหวะที่โล่เวทมนตร์สั่นไหวจากการโจมตีของเรน ปลดปล่อยพลังดาบอาร์คที่คมกริบดุจสายฟ้าฟาดเข้าที่จุดเชื่อมต่อของผลึกเวทมนตร์ *เปรี๊ยะ!* เสียงร้าวของผลึกแก้วดังก้องไปทั่วหุบเขา โล่เวทมนตร์สีทองแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนเศษแก้วที่กระทบพื้นหิน "ตอนนี้แหละ!" เรนตะโกนลั่น เขาเปลี่ยนเป้าหมายจากการต่อสู้เป็นการโจมตีจุดตาย—เขาใช้เวทมนตร์เสริมพลังที่ฝ่ามือ แล้วกระแทกเข้าที่ตัวรถคันที่บรรจุเสบียงหลัก พลังทำลายล้างที่อัดแน่นระเบิดออกทันที *ตูม!* แรงระเบิดจากเสบียงเวทมนตร์สร้างคลื่นกระแทกขนาดมหึมา ผลักให้รถทุกคันล้มคว่ำและเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ เปลวไฟสีส้มฉานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมสีป่าให้กลายเป็นแดนนรกในพริบตา เศษเหล็กและลังเสบียงกระจัดกระจายไปทั่วราวกับเศษกระดาษ เรนหอบหายใจรุนแรง หยาดเหงื่อและเลือดของศัตรูเปรอะเปื้อนใบหน้า เขาปักดาบลงบนพื้นดินที่ยังสั่นสะเทือน สายตามองดูความพินาศที่ตนเองสร้างขึ้นด้วยความนิ่งสงบ "สำเร็จแล้ว..." คาร์ลอสเดินเข้ามาหา สภาพของเขาดูไม่ได้ดีไปกว่าเรนเท่าใดนัก ทั้งคู่ยืนพิงกันอยู่ข้างซากรถที่ยังคงคุกรุ่น "อย่าเพิ่งดีใจไป" เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นผิดปกติ เขาจ้องมองไปยังซากรถที่พังทลายลงไปถึงชั้นใต้ดินของรถคันใหญ่ที่สุด "คาร์ลอส... นายเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใต้นั่นไหม" คาร์ลอสขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินตามสายตาเรนไป ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ภายใต้กองเพลิง ไม่ใช่แค่เสบียงหรืออาวุธ แต่มันคือห้องขังขนาดเล็กที่ทำจากเหล็กกล้าพิเศษ ข้างในนั้นมีร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดนักเรียนสถาบันเวทมนตร์ที่เรนคุ้นตาเป็นอย่างดี เขากำลังถูกล่ามโซ่ด้วยตราประทับมืด เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองมาที่เรน ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดโดยไม่มีเสียง *‘หนีไป... ท่านพี่’* เรนตัวแข็งทื่อ ดาบในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นดินพร้อมกับเสียงหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น ในขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังเสริมของศัตรูจำนวนมหาศาลดังขึ้นจากรอบทิศทาง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคยของชายผู้เป็นอดีตอาจารย์ที่ทรยศเขา นี่คือบทสรุปของการเดินทางที่แสนเหนื่อยล้าของค่ำคืนนี้ และเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครคาดคิดครับ หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นไปกับการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดของเรนในตอนต่อไปนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืดครับ