ฐานทัพลับใหม่

“ทิ้งร่องรอยไว้ให้หมด คาร์ลอส... อย่าให้พวกสุนัขรับใช้สภาอัศวินตามกลิ่นเลือดเราเจอแม้แต่หยดเดียว” เสียงของเรนเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดผ่านอากาศชื้นแฉะภายในอุโมงค์มืดมิด เขาไม่ได้หันกลับไปมองคู่หู แต่สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคอยกวาดมองไปรอบข้างอย่างระแวดระวัง มือขวากระชับด้ามดาบศาสตราวิญญาณราชันย์เหล็กที่สั่นระริกราวกับตอบสนองต่อความกระหายเลือดของเจ้าของ คาร์ลอส ฟอน อาร์ค กัดฟันแน่น ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจของบุตรชายตระกูลขุนนางบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นผงจากเหมืองร้าง เขาสะบัดมือเรียกเวทมนตร์แห่งศิลาให้ปิดทับรอยเท้าของพวกเขาด้วยความชำนาญ ก่อนจะเดินตามเรนเข้าไปในส่วนลึกของเหมืองที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ “แผนที่นี้... เจ้าแน่ใจนะว่ามันเชื่อถือได้?” คาร์ลอสถามพลางเช็ดคราบเหงื่อที่ไหลเข้าตา “ถ้าข้อมูลของสายลับที่เจ้าซื้อมามันผิดพลาด เราสองคนก็จะกลายเป็นหนูที่ติดอยู่ในกับดักรอวันตาย” เรนหยุดชะงัก ฝีเท้าที่เงียบกริบดุจปีศาจของเขาทำให้คาร์ลอสต้องหยุดตามโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มผู้มีปมความแค้นในใจค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟสลัวจากหินเรืองแสงในมือของคาร์ลอสเผยให้เห็นแววตาที่ว่างเปล่าของเรน แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่สั่นคลอนหัวใจคนมอง “ในโลกที่ความยุติธรรมถูกตีราคาเป็นเหรียญทอง คาร์ลอส... ศรัทธาที่เจ้ามีต่อสถาบันนั่นต่างหากที่เป็นกับดัก” เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทิ่มแทง “ที่นี่ไม่ใช่ที่ซ่อน... แต่มันคือป้อมปราการที่เราจะใช้เปลี่ยนกระดานสงครามครั้งนี้ต่างหาก” คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองมือที่สั่นเทาของตัวเองก่อนจะกำหมัดแน่น ความอึดอัดในใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาตั้งคำถามต่อหลักการของตระกูล แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าชีวิตนี้เป็นของเขาจริงๆ ไม่ใช่เครื่องมือของใคร “ฐานทัพลับใหม่” แห่งนี้ไม่ได้หรูหราเหมือนหอพักในสถาบันเวทมนตร์ มันเต็มไปด้วยกลิ่นอับของหินปูนและเสียงหยดน้ำที่สะท้อนก้องในความเงียบสงัด ทว่าสำหรับชายสองคนที่ถูกขีดฆ่าชื่อทิ้งจากทะเบียนอัศวิน ที่นี่กลับเป็นพื้นที่เดียวที่พวกเขาสามารถหายใจได้เต็มปอด เรนเริ่มกางแผนที่เก่าคร่ำคร่าบนแท่นหินผุพัง เขาไล่ปลายนิ้วไปตามแนวทางเดินใต้ดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต “เราจะใช้เหมืองนี้เป็นฐานในการซุ่มโจมตีหน่วยลาดตระเวนที่กำลังจะผ่านเข้ามาในวันพรุ่งนี้ คาร์ลอส... เจ้าต้องดึงพลังเวทมนตร์ธาตุดินมาเสริมโครงสร้างอุโมงค์ ห้ามให้มันถล่มลงมาเด็ดขาดจนกว่าสัญญาณของข้าจะดังขึ้น” “แล้วเจ้าล่ะ?” คาร์ลอสถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพื่อน “เจ้าจะออกไปล่อพวกมันเพียงลำพังงั้นหรือ? เรน... อย่าลืมว่าเจ้าไม่ใช่ปีศาจที่ไร้ความรู้สึกนะ” เรนไม่ได้ตอบในทันที เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของคาร์ลอส แรงบีบที่มั่นคงสื่อถึงมิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิ “ถ้าข้าไม่ไป ข้าก็ไม่ใช่เรน วาลคีเรียส... และถ้าเจ้าไม่สนับสนุนข้าจากตรงนี้ เจ้าก็ไม่ใช่อัศวินที่ข้าเลือกจะฝากชีวิตไว้ด้วย” ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความมืด ความสัมพันธ์ที่เคยระหองระแหงแปรเปลี่ยนเป็นความไว้วางใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผา ภายในห้องโถงลับแห่งนี้ พวกเขาเริ่มจัดวางอาวุธและวางกับดักเวทมนตร์อย่างเป็นระบบ เสียงฝีเท้าของเรนที่เดินสำรวจอุโมงค์เริ่มเลือนหายไป ทิ้งให้คาร์ลอสนั่งสมาธิเตรียมพลังเวทมนตร์เพียงลำพัง ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนสงบ กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของเหมือง เสียงเคาะจังหวะเป็นโค้ดที่ไม่มีใครควรจะล่วงรู้ นอกจากอดีตอาจารย์ผู้ล่วงลับของเรน *ตึก... ตึก... ตึก... เว้นจังหวะ... ตึก* เรนที่เพิ่งเดินกลับมาหยุดชะงัก ใบหน้าของเขาถอดสีราวกับเห็นผี คาร์ลอสลืมตาขึ้นทันที มือคว้าดาบเตรียมรับศึกด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า ทั้งคู่หันไปทางผนังหินที่ดูเหมือนจะไม่มีทางออก แต่กลับมีรอยแยกเรืองแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไร ผนังหินแผ่นมหึมาก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างดี เขาก้าวออกมาจากเงามืดด้วยท่าทีสุขุม ราวกับรอคอยการมาถึงของพวกเขานานแล้ว “ยินดีต้อนรับสู่ฐานทัพที่พวกเจ้าคิดว่าตัวเองค้นพบ... เรน, คาร์ลอส” ชายปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เรนต้องตัวแข็งทื่อ “แต่น่าเสียดายที่ข้าเปลี่ยนรหัสผ่านของที่นี่ไปตั้งนานแล้ว” เรนขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน มือที่กุมด้ามดาบสั่นสะท้านด้วยความโกรธที่อัดอั้นอยู่ข้างใน หรือว่าการย้ายมาที่นี่จะเป็นเพียงก้าวแรกของแผนการล่อเหยื่อที่ใหญ่กว่าเดิม? ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในเหมืองร้างนี้กำลังจะทำลายทุกอย่างที่พวกเขาเชื่อมั่นลงในพริบตาเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยการเติบโตของเรนและคาร์ลอสในเส้นทางที่แสนมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ วาเลนเทียอัศวินมืด