สายสัมพันธ์ที่เหนียวแน่น

คราบเขม่าควันบนใบหน้าของเรน วาลคีเรียสยังไม่ทันจางหายดี เสียงกระแทกของเหยือกโลหะบรรจุเบียร์หมักชั้นดีก็ดังสนั่นขึ้นท่ามกลางโถงพักแรมของหอพักอัศวิน "ถ้าเจ้ายังทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์แบบนั้น ข้าจะคิดว่าเจ้ากลัวจนขาสั่นไปแล้วนะ เรน" คาร์ลอส ฟอน อาร์คหัวเราะร่วน นัยน์ตาคมกริบภายใต้เรือนผมสีเงินสะท้อนแสงไฟจากเตาผิง เขาไม่ได้สวมชุดเกราะเต็มยศเช่นเคย หากแต่สวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวพับแขนขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากการฝึกฝนอันหนักหน่วง รอยยิ้มของบุตรชายแห่งตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ในยามนี้ไม่มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงใจของลูกผู้ชายที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน เรนชำเลืองมองเหยือกเบียร์ในมือสลับกับใบหน้าของสหายร่วมรบ เขาไม่ได้หยิบมันขึ้นมาทันที นิ้วมือหยาบกร้านจากการจับด้ามดาบเวทมนตร์เคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้โอ๊กหนา "ข้าไม่ได้กลัวความตาย คาร์ลอส... ข้าแค่คิดถึงพวกที่ไม่ได้อยู่ร่วมดื่มกับเราในคืนนี้ต่างหาก" บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงชั่วขณะ เสียงหัวเราะครื้นเครงของเหล่านักเรียนนายร้อยรอบข้างราวกับถูกกลืนหายไปด้วยความเงียบงันที่เรนสร้างขึ้น ความสูญเสียในสมรภูมิก่อนหน้ายังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ ภาพของสหายร่วมชั้นที่ล้มลงในสนามรบยังคงชัดเจนในใจของทุกคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ คาร์ลอสถอนหายใจยาว วางเหยือกเบียร์ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนของเหลวสีอำพันกระฉอกออกมาเล็กน้อย เขาโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาจริงจังจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยความแค้นและภาระอันหนักอึ้งของเรน "นั่นแหละคือเหตุผลที่เราต้องดื่ม" คาร์ลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "เพื่อคนที่ไม่อยู่... และเพื่อพวกเราที่ยังต้องหายใจอยู่ เพื่อก้าวไปให้ถึงจุดสิ้นสุดของสงครามบ้าๆ นี่ ไม่ใช่เพื่อเกียรติยศของตระกูลขุนนาง ไม่ใช่เพื่อคำสรรเสริญจากสถาบันเวทมนตร์ แต่เพื่อความอยู่รอดของมิตรภาพที่เราแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ" เรนเงยหน้าขึ้นสบตาคู่ปรับตลอดกาล มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันผ่านบททดสอบอันโหดร้ายของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ "พูดได้ดีนี่ คุณชาย" เรนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้าเหยือกเบียร์ขึ้นมาชนกับเหยือกของคาร์ลอสอย่างแรง เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวาน เป็นสัญญาณของการพักรบชั่วคราวจากความตาย ทั่วทั้งโถงใหญ่เต็มไปด้วยเสียงเพลง เสียงหัวเราะ และการเฉลิมฉลองอันเรียบง่ายของเหล่าอัศวินฝึกหัด กลิ่นอายของเนื้อย่างและเบียร์ลอยคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์จางๆ จากเตาผิงเวทมนตร์ เรนและคาร์ลอสร่วมวงสนทนากับสหายคนอื่นๆ พูดคุยถึงเรื่องไร้สาระในอดีต อำกันเรื่องความผิดพลาดในการฝึกซ้อมดาบเวทมนตร์ครั้งแรก จนลืมเลือนความหวาดกลัวต่อกองทัพปีศาจที่รออยู่เบื้องหน้าไปชั่วขณะ นี่คือช่วงเวลาที่หาได้ยากยิ่ง... ช่วงเวลาที่มนุษย์ตัวเล็กๆ ยังคงรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ ทว่า ในขณะที่เสียงเพลงและการเฉลิมฉลองกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เรนกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง สัญชาตญาณของอดีตทหารรับจ้างกรีดร้องเตือนภัยในหัว สมองของเขาสลัดความมึนเมาทิ้งไปในพริบตา อุณหภูมิภายในโถงพักแรมลดฮวบลงอย่างฉับพลันเปลวไฟในเตาผิงเวทมนตร์ที่เคยลุกโชน กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอมม่วงและหรี่แสงลงจนเกือบมืดสนิท เสียงหัวเราะรอบตัวเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกตัดขาดด้วยคมมีด คาร์ลอสชะักดาบประจำตระกูลออกจากฝักด้วยความเร็วสูง นัยน์ตาดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปที่ประตูบานใหญ่ของหอพัก "เรน... เจ้าสัมผัสมันได้ไหม?" เรนลุกขึ้นยืนช้าๆ มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามดาบเวทมนตร์ข้างกายแน่น ไอสังหารอันเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามาทางรอยแตกของประตูไม้หนา มันไม่ใช่ไอเวทมนตร์ของพวกปีศาจทั่วไป แต่เป็นพลังงานโบราณที่กดทับจนลมหายใจติดขัด บานประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งถูกผลักให้เปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู ร่างในชุดเกราะสีดำสนิทไร้เงาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู หมวกเหล็กปิดบังใบหน้าสนิท แต่สัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับกางเขนเลือดบนอกเสื้อเกราะทำให้ทุกคนในห้องถึงกับผงะถอยหลัง นั่นคือสัญลักษณ์ของ "หน่วยอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้พิพากษา" หน่วยงานลับสูงสุดที่ขึ้นตรงต่อสภาสูงแห่งจักรวรรดิ... และเป็นกลุ่มคนที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตไปจากเรน "เรน วาลคีเรียส" เสียงแหบแห้งเย็นเยียบราดรดลงกลางใจผู้ฟังดังขึ้นจากใต้หมวกเหล็ก "คำสั่งด่วนจากสภาสูง... การพักรบของเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว จงตามเรามาเดี๋ยวนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิและคราบน้ำตาแห่งเกียรติยศนี้ไปด้วยกันนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด