การหนีตาย

"ทิ้งดาบของเจ้าลงซะ คาร์ลอส! นี่ไม่ใช่เวลามาทำตัวเป็นขุนนางผู้ทรงเกียรติในศาลเตี้ย!" เสียงตะคอกของเรน วาลคีเรียส ดังแทรกผ่านเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังวิ่งกระแทกพื้นหินในตรอกแคบๆ ของเมืองหลวง แสงจากคบไฟของทหารรักษาการณ์ที่กำลังไล่ล่าสาดส่องผ่านรอยแยกของกำแพงเมืองเก่า กลิ่นอับชื้นและคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ เรนคว้าคอเสื้อของคาร์ลอสแล้วกระชากเข้าไปในมุมมืดที่อับสายตาที่สุด "พวกมันใส่ร้ายเรา... แกก็รู้!" คาร์ลอสกัดฟันแน่น มือที่กำด้ามดาบประจำตระกูลสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น "ตราประจำตระกูลอาร์คไม่ได้มีไว้เพื่อให้ใครมาดูหมิ่นด้วยข้อหาทรยศต่ออาณาจักร! ข้าต้องออกไปพิสูจน์ความบริสุทธิ์!" เรนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของสหายผู้สูงศักดิ์ ก่อนจะกดเสียงต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ฟังให้ดีนะคาร์ลอส... เกียรติยศที่แกพยายามรักษามันกำลังจะพาเราทั้งคู่ไปสู่แท่นประหาร ความบริสุทธิ์น่ะเหรอ? ในเมืองที่ถูกครอบงำด้วยเหล่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกซื้อด้วยทองคำไปแล้ว ความจริงเป็นเพียงเรื่องตลกที่ไม่มีใครอยากฟัง" ทันใดนั้น เสียงรองเท้าเหล็กกระทบพื้นหินดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการที่เฉียบขาดของหัวหน้าหน่วยล่าสังหาร "ปิดล้อมทางออกทุกทิศ! อย่าให้ไอ้พวกนักเรียนนอกคอกนั่นรอดไปได้! ฆ่าทิ้งได้ทันทีหากมีการขัดขืน!" เรนหันกลับมามองใบหน้าของคาร์ลอสอีกครั้ง สภาพของชายหนุ่มผู้เคยสง่างามในชุดนักเรียนเวทมนตร์บัดนี้เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและรอยขีดข่วนจากเศษอิฐ เรนยื่นมือไปจับไหล่คาร์ลอสแน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความหนักแน่นมากกว่าคำพูดใดๆ "ถ้าแกอยากตายเพื่อความถูกต้องที่ไม่มีใครมองเห็น ก็เชิญเดินออกไปหน้าตรอกนั่นซะ" เรนเว้นจังหวะ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาทางหนี "แต่ถ้าอยากจะรอดไปสืบว่าใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ที่ใส่ร้ายพวกเรา... ก็จงวางดาบเล่มนั้นลง แล้วตามข้ามา" คาร์ลอสเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน สุดท้ายเขาก็ผ่อนคลายมือที่กำด้ามดาบลงอย่างเชื่องช้า "แล้วเราจะไปไหน?" "ทางระบายน้ำใต้ดินเก่า" เรนตอบสั้นๆ "มันเหม็นเน่า สกปรก และไม่มีเกียรติเท่าสนามประลอง... แต่มันเป็นที่เดียวที่ทหารศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นไม่คิดจะก้าวเท้าลงไป" พวกเขาทั้งสองเริ่มเคลื่อนที่ด้วยความระมัดระวัง เรนนำทางผ่านซอกตึกที่แคบจนแทบต้องตะแคงตัวผ่าน ในขณะที่เสียงรองเท้าเหล็กยังคงวนเวียนอยู่ไม่ห่าง ทุกย่างก้าวคือความเป็นความตาย ความกดดันในอากาศบีบคั้นจนลมหายใจติดขัด จังหวะหัวใจที่เต้นรัวสะท้อนอยู่ในอกราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าให้หลบหนี เมื่อมาถึงทางเข้าท่อระบายน้ำ เรนผลักแผ่นเหล็กสนิมเขรอะออกไป เผยให้เห็นความมืดมิดและกลิ่นเหม็นที่พุ่งปะทะจมูก คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เรนไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเพื่อนแล้วดึงลงไปในความมืดทันที ก่อนที่แสงไฟจากทหารจะส่องมาถึงจุดนั้นเพียงเสี้ยววินาที ทั้งสองคนหมอบลงบนพื้นหินชื้นแฉะท่ามกลางความมืด เสียงฝีเท้าของทหารหยุดลงตรงหน้าจุดที่พวกเขาเพิ่งหายตัวไป "มันหายไปไหนแล้ว!" เสียงตะคอกด้วยความหงุดหงิดดังอยู่เหนือหัวพวกเขาไม่ไกลนัก "ค้นทุกซอกทุกมุม! ถ้าเจอหัวของพวกมัน ข้าจะให้รางวัลเป็นเหรียญทองร้อยเหรียญ!" เรนกลั้นหายใจ สายตาจ้องเขม็งไปยังแสงสว่างที่รอดผ่านร่องตะแกรงลงมา คาร์ลอสในตอนนี้ดูสับสนและหวาดกลัวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เรนจึงใช้นิ้วชี้แตะปากตัวเองเป็นเชิงห้ามส่งเสียง แล้วส่งสายตาไปทางท่อระบายน้ำที่ทอดยาวออกไปข้างหน้า พวกเขาคลานไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินดังก้องในความเงียบ ทันใดนั้น คาร์ลอสก็หยุดชะงัก เขาเหยียบเข้ากับเศษแก้วแตกที่ซ่อนอยู่ในเงามืด เสียง "กร๊อบ" เบาๆ ดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ บนพื้นผิวโลก เสียงตะโกนด้วยความดีใจดังขึ้น "นั่น! เสียงมาจากข้างล่าง! มันอยู่ในท่อระบายน้ำ!" เรนสบถในใจเบาๆ เขาคว้าดาบเวทมนตร์ขึ้นมาถือไว้ในมือ พร้อมที่จะสู้ตายหากจำเป็น แต่ทว่า... ทันใดนั้น ผนังท่อที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขากลับเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไอเวทมนตร์สีม่วงเข้มม้วนตัวพุ่งขึ้นมาจากใต้ผืนดิน ประตูลับที่ไม่มีใครล่วงรู้มาก่อนปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่สวมฮู้ดปกปิดใบหน้ามิดชิด บุคคลปริศนาผู้นั้นยกมือขึ้นเบาๆ ประตูก็เปิดออกดูดกลืนร่างของเรนและคาร์ลอสเข้าไปในทันที ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงทหารที่กำลังทุบตะแกรงเหล็กด้านบนจนบิดเบี้ยว ภายในห้องโถงลับที่สว่างไสวด้วยคบไฟเวทมนตร์สีฟ้า เรนกระชากคาร์ลอสให้ลุกขึ้นพร้อมตั้งท่าเตรียมพร้อม แต่เมื่อร่างในฮู้ดถอดหมวกออก เรนถึงกับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "เจ้า... เจ้ายังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?" เรนพึมพำเมื่อเห็นใบหน้าที่เขาไม่เคยลืมเลือน บุรุษผู้ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่สงครามศาสตราเมื่อสิบปีก่อน และเขาก็คือคนคนเดียวที่กุมความลับเรื่อง "ดาบราชันย์เหล็ก" ที่เรนกำลังตามหาอยู่... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด