อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้โฉดชั่ว

"หยุดมือเสีย!" เสียงตวาดของผมดังก้องไปทั่วโถงทางเดินมืดมิดในหอคอยลับใต้ดิน แรงกดดันจากมานาสีนิลพุ่งทะยานออกจากร่างราวกับพายุคลั่ง ผมพุ่งตัวเข้าใส่เงาของตัวเองด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัด ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวไม่ใช่ความเร็วของศัตรู แต่มันคือการที่เงานั้น... หันมามองผมด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนใบหน้าของผมเอง เคร้ง! คมมีดสีดำสนิทปะทะเข้ากับดาบเวทมนตร์คู่ใจของผมจนเกิดประกายไฟสีม่วงกระจายไปทั่ว คาร์ลอสที่ยืนอยู่เบื้องหน้าดูเหมือนจะไร้สติสัมปชัญญะไปชั่วขณะ เขายืนแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด ในขณะที่เงาของผมกำลังโน้มคมมีดเข้าหาลำคอของเขาอย่างช้าๆ ราวกับจะทรมานให้เห็นถึงวินาทีแห่งความตาย "แก... เป็นใคร" ผมกัดฟันถาม พลางออกแรงดันจนฝ่ามือสั่นระริก "ฉันก็คือแกยังไงล่ะ เรน" เงานั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและทุ้มต่ำกว่าปกติ มันไม่ใช่เสียงของผม แต่เป็นเสียงของความเกลียดชังที่ผมฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ "ความแค้นที่แกพยายามจะลืม ความโกรธแค้นต่อ 'อัศวินศักดิ์สิทธิ์' พวกนั้น... ฉันคือสิ่งที่แกปฏิเสธมาตลอด" คาร์ลอสเริ่มกะพริบตาถี่ๆ สติของเขากำลังกลับคืนมา เขามองเห็นผมที่กำลังต่อสู้กับอากาศธาตุที่ก่อตัวเป็นรูปร่างของเพื่อนสนิท ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตระหนก "เรน? นั่นนายกำลัง... สู้กับอะไรน่ะ!" ผมไม่ตอบ ความสนใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการเบี่ยงคมมีดนั้นออกไป ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูกลขนาดมหึมาที่อยู่ด้านหลังเงาของผมก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม เขาคือ 'เซอร์อัลดริช' อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้เป็นที่เคารพศรัทธาของคนทั้งสถาบัน เขากำลังจิบชาอย่างใจเย็น ราวกับว่าฉากฆาตกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้านี้เป็นเพียงงานรื่นเริงที่น่าเบื่อหน่าย "ดูเหมือนว่า 'ชิ้นส่วน' ที่ข้าทิ้งไว้จะเริ่มทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินคาดนะ" อัลดริชเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเหยียดหยามอย่างรุนแรง เขาวางถ้วยชาลงช้าๆ "คาร์ลอส หลานรัก... เจ้าเห็นหรือยัง? สหายรักที่เจ้าไว้ใจนักหนา แท้จริงแล้วเขาก็แค่เครื่องจักรสังหารที่มีชีวิตเพื่อทำลายทุกอย่างที่ตระกูลเราสร้างขึ้น" คาร์ลอสเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาซีดเผือด "ท่านอา... ท่านกำลังหมายความว่ายังไง? ทำไมเรนถึง..." "นั่นไม่ใช่เรน" อัลดริชลุกขึ้นยืน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนบนเกราะสีทองอร่ามของเขา ความศักดิ์สิทธิ์ที่เขามีนั้นบัดนี้ดูช่างอัปลักษณ์เหลือเกินในสายตาผม "นั่นคือเวทมนตร์ต้องห้ามที่ข้าหยิบยื่นให้มัน เพื่อทดสอบว่ามันจะยอมสยบต่อสัญชาตญาณสัตว์ป่าของตัวเองได้นานแค่ไหน... แต่ดูเหมือนมันจะจัดการ 'เงา' ของตัวเองไม่สำเร็จสินะ" เงาของผมสลายตัวไปในทันทีหลังจากที่อัลดริชสิ้นคำพูด ทิ้งให้ผมยืนหอบหายใจอยู่กลางห้องเพียงลำพัง ผมมองดูมือตัวเองที่สั่นเทาด้วยความโกรธแค้น ความเกลียดชังที่ผมมีต่อพวก 'อัศวินศักดิ์สิทธิ์' ปะทุขึ้นจนยากจะสะกดกลั้น "ท่านคือคนบงการ..." ผมเค้นเสียงออกมาจากลำคอ "ท่านคือคนส่งคนมาลอบสังหารพวกนักเรียนชั้นปีหนึ่ง และท่านก็เป็นคนสร้างเหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมดนี้ เพื่อจะใช้มันเป็นข้ออ้างในการกำจัดผมออกจากสถาบัน!" อัลดริชหัวเราะเบาๆ เดินเข้ามาใกล้ผมช้าๆ กดดันด้วยแรงมานาอันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนผมแทบทรุดเข่า "ถูกต้อง อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้โฉดชั่ว... ฟังดูเป็นฉายาที่น่าสนใจดีนี่ แต่ในสายตาของผู้คน ข้าคือวีรบุรุษ ส่วนเจ้า... เจ้าเป็นเพียงหนอนแมลงที่ต้องถูกกำจัดเพื่อรักษาความสงบของโลกใบนี้" เขายื่นมือมาข้างหน้า เผยให้เห็นรอยสักรูปตราสัญลักษณ์ที่ผิดแปลกไปจากอัศวินทั่วไป มันเป็นตราสัญลักษณ์ที่ผมเคยเห็นในคืนที่ครอบครัวของผมถูกสังหาร... ตราของ 'ภาคีเงาทมิฬ' ที่แทรกซึมอยู่ในกลุ่มอัศวินศักดิ์สิทธิ์! คาร์ลอสยืนนิ่งอึ้ง เขาดูสับสนระหว่างความจงรักภักดีต่อวงศ์ตระกูลกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า เขาหันมามองผม แล้วหันไปมองอัลดริช ก่อนจะชักดาบของเขาออกมา แต่ทว่า... ปลายดาบนั้นไม่ได้หันไปหาอัลดริช แต่มันกลับหันมาทางผม! "เรน... บอกฉันทีว่านั่นไม่ใช่ความจริง" คาร์ลอสละล่ำละลัก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "บอกฉันว่าสิ่งที่ท่านอาพูดมันโกหก... ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจัดการนายด้วยมือของฉันเอง" ผมมองเพื่อนรักด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความโดดเดี่ยวที่ผมคุ้นเคยกลับมาครอบงำอีกครั้ง แต่อัลดริชกลับยิ้มกว้างขึ้นราวกับเห็นฉากละครที่สมบูรณ์แบบ เขายื่นมือไปแตะไหล่คาร์ลอสเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ "คาร์ลอส... เจ้ารู้ไหมว่าทำไมเรนถึงเข้ามาอยู่ในสถาบันนี้ตั้งแต่แรก?" อัลดริชเว้นจังหวะ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "เขาไม่ได้มาเพื่อเรียนรู้ แต่เขามาเพื่อ 'ล้างแค้น' ให้กับพ่อแม่ของเขา... และรู้ไหมว่าใครเป็นคนออกคำสั่งประหารชีวิตครอบครัววาลคีเรียสในคืนนั้น?" อัลดริชเลื่อนมือไปแตะที่อกซ้ายของตัวเองพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก "ไม่ใช่ใครที่ไหน... ก็คนเดียวกับที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้าในตอนนี้ยังไงล่ะ" วินาทีนั้นโลกทั้งใบของคาร์ลอสดูเหมือนจะพังทลายลง ดาบในมือของเขาตกลงพื้นด้วยเสียงที่ก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน แต่ที่น่าตระหนกกว่าคือสิ่งที่ผมเห็นจากเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ข้างหลังอัลดริช... เงาของผมไม่ได้หายไป แต่มันกำลังยืนซ้อนหลังอัลดริช และที่นิ้วของมันไม่ได้มีเพียงคมมีด... แต่มันกำลังถือ 'ตราประทับเลือด' ที่สามารถควบคุมจิตใจของอัศวินระดับสูงได้ และที่น่าตกใจที่สุด คือเงานั้นกำลังหันมาสบตากับผม พร้อมกับขยับปากพูดว่า... "ถึงเวลาที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์จะต้องกลายเป็นอัศวินตกต่ำแล้วล่ะ... น้องชาย" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางแห่งความมืดมิดและแสงสว่างแห่งโชคชะตาในตอนนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด