มิตรภาพในสนามรบจำลอง

"ท่านพ่อ... ท่านมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้ได้อย่างไร?" เสียงของคาร์ลอสสั่นเครือ แววตาของทายาทตระกูลอาร์คที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นไหวราวกับเปลวเทียนในพายุ ร่างของชายผู้เป็นบิดา—อัศวินศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงที่ควรจะประจำการอยู่ที่แนวหน้าของอาณาจักร—บัดนี้กลับยืนนิ่งอยู่ในสนามฝึกซ้อมเวทมนตร์ลับใต้ดิน ดวงตาของเขากลายเป็นสีเทาขุ่นมัว ไร้แววของมนุษย์ที่เคยอบรมสั่งสอนลูกชายด้วยความรัก ยังไม่ทันที่คำถามจะได้รับคำตอบ เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังก็ดังขึ้นจากกรงขังมิติมืดที่อยู่เบื้องหลังอัศวินศักดิ์สิทธิ์ รอยแยกของเวทมนตร์ฉีกขาดออกกว้างขึ้น เผยให้เห็นกรงเล็บมหึมาที่ทำจากเหล็กกล้าผสมเลือดของ 'อาคาน่า บีสต์' สัตว์อสูรที่ควรจะถูกกำจัดไปตั้งแต่ยุคสงครามศักดิ์สิทธิ์ "ถอยไป คาร์ลอส!" เรน วาลคีเรียส ตะโกนลั่น มือกระชับดาบใหญ่ที่เปื้อนคราบสนิมของตนแน่น เขาไม่ได้สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเพื่อนร่วมชั้น เพราะสัญชาตญาณทหารรับจ้างบอกเขาว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ 'คน' แต่เป็น 'หุ่นเชิด' ที่ถูกควบคุมด้วยเวทมนตร์โบราณ "แต่นั่นคือพ่อของข้า... เรน! เจ้าจะให้ข้าทิ้งท่านไว้ที่นี่หรือ!" คาร์ลอสแผดเสียงตอบกลับมา ทั้งที่ดาบเวทมนตร์ในมือยังสั่นเทา "ถ้าเจ้าไม่ทำ เจ้าก็คือคนตาย" เรนกระโจนตัวเข้าใส่ในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บของมอนสเตอร์ตะปบลงมายังจุดที่คาร์ลอสยืนอยู่ แรงกระแทกส่งผลให้พื้นหินแตกละเอียด เรนใช้ไหล่กระแทกคาร์ลอสให้หลุดจากวิถีการโจมตี ก่อนจะตวัดดาบสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว เสียงเหล็กปะทะเกล็ดแข็งดังกังวานไปทั่วโถงกว้าง "ฟังข้าให้ดี เจ้าชายผู้สูงส่ง" เรนคำรามพลางหอบหายใจ "หากเจ้าอยากรู้ความจริง เจ้าต้องรอดไปจากที่นี่เสียก่อน ดาบของเจ้าไม่ได้มีไว้เพื่อร่ำไห้ แต่มันมีไว้เพื่อปกป้องความจริงที่เจ้ากำลังตามหา... ลงมือเดี๋ยวนี้!" คาร์ลอสกัดฟันแน่น ความลังเลหายไปจากดวงตา แทนที่ด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวแบบขุนนางที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี เขาดีดตัวขึ้นจากพื้น รวบรวมมานาสีทองไว้ที่ปลายดาบ "ข้าจะดึงความสนใจมันเอง เจ้าหาช่องว่างจัดการกับ 'ตัวเชิด' นั่น!" ทั้งสองประสานงานกันราวกับรู้ใจ เรนพุ่งทะยานผ่านช่องว่างระหว่างร่างของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้ถูกสะกด เขาเห็นรอยประทับรูปอักขระสีดำที่ท้ายทอยของชายผู้นั้น นั่นคือจุดศูนย์กลางของคำสาป แต่การจะเข้าถึงตัวอัศวินฝีมือระดับปรมาจารย์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย คาร์ลอสใช้เวทมนตร์สายสนับสนุนสร้างกำแพงแสงพุ่งเข้าขัดขวางการเคลื่อนไหวของสัตว์อสูร พร้อมกับใช้กระบวนท่าดาบตระกูลอาร์คกดดันอัศวินผู้เป็นบิดาจนอีกฝ่ายต้องถอยร่น จังหวะที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์เสียหลักจากการปะทะกับคาร์ลอส เรนก็ฉวยโอกาสนั้นกระโดดขึ้นสูง เขาง้างดาบสุดแรงเกิด พลังเวทมนตร์ธาตุมืดและธาตุเหล็กหลอมรวมกันจนเกิดเป็นคมดาบสีนิลสนิท เรนไม่ได้มีเจตนาฆ่าฟัน เขาเล็งคมดาบไปที่อักขระคำสาปบนท้ายทอยด้วยความแม่นยำดั่งจับวาง *เคร้ง!* ประกายไฟสีม่วงกระจายตัวออกเมื่อคมดาบเฉือนผ่านอักขระจนแตกสลาย ร่างของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที สัตว์อสูรที่ไร้ผู้บงการคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง มันหันเป้าหมายทั้งหมดมาที่เรนและคาร์ลอสด้วยความโกรธแค้น "คาร์ลอส! ใช้เวทมนตร์ผนึกที่ข้าเคยสอนเจ้า!" เรนตะโกนสั่ง "เจ้าหมายถึงวิชาที่ต้องใช้มานาเท่าตัวหรือ... เจ้าบ้าไปแล้ว!" "ถ้าไม่อยากตายที่นี่ก็ทำให้ข้าดู!" คาร์ลอสหลับตาลง วินาทีนั้นความแค้น ความสงสัย และความเชื่อมั่นในมิตรภาพที่เพิ่งก่อตัวขึ้นหลอมรวมกัน เขาถ่ายทอดพลังทั้งหมดลงสู่พื้นหิน ก่อตัวเป็นกรงขังมิติคุกคาม สัตว์อสูรชะงักงันในเสี้ยววินาทีนั้น เรนไม่รอช้า เขาพุ่งร่างเข้าใส่หัวใจของมันด้วยดาบที่อาบไปด้วยพลังชีวิตของตนเองจนมอนสเตอร์เหล็กก้อนนั้นแตกสลายกลายเป็นละอองทราย ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจที่หนักหน่วงของทั้งคู่ เรนเดินเข้าไปพยุงร่างอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่หมดสติขึ้นมา ก่อนจะหันไปสบตากับคาร์ลอสที่ยังคงมองบิดาของตนด้วยสายตาซับซ้อน "ท่านพ่อยังหายใจอยู่..." คาร์ลอสพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ใช่ แต่สิ่งที่อยู่ข้างในตัวเขา... มันยังไม่จบแค่นี้" เรนกล่าวพลางก้มลงมองที่รอยแผลเป็นบนแขนของตนเอง ซึ่งตอนนี้มันกำลังเปล่งแสงสีดำออกมาอย่างประหลาด ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงปรบมือที่ดังมาจากความมืดมิดในมุมห้องก็ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก มันเป็นเสียงปรบมือที่ช้าและทรงอำนาจ ก่อนที่ร่างหนึ่งจะก้าวออกมาจากเงา เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเรนแทบหยุดเต้น "ช่างเป็นมิตรภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... คาร์ลอส หลานรัก และเจ้าหนุ่มผู้ใช้พลังต้องห้าม" ชายชราในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่มีตราสัญลักษณ์อัศวินสูงสุดของสถาบันยิ้มออกมา "แต่พวกเจ้าคงลืมไปว่า... ในสถานที่แห่งนี้ ความจริงเป็นสิ่งที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ครอบครอง" ชายชราผู้นั้นยื่นมือออกมา บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนเรนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เขาจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเรนและคาร์ลอสต้องสั่นสะเทือน "และสำหรับแก เรน วาลคีเรียส... ข้ารอวันที่เจ้าจะใช้ 'ดาบ' เล่มนั้นสังหารคนในครอบครัวตัวเองมานานมากแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอัศวินมืดผู้นี้ในทุกตัวอักษรนะครับ!