คู่แข่งจากตระกูลดัง

"ถอยไปซะ เรน อย่าให้ฉันต้องลงมือกับคนที่เป็นแค่เครื่องมือของพวกชนชั้นสูงมากกว่าที่จำเป็นเลย" คาร์ลอส ฟอน อาร์ค สะบัดผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มขลิบทองของตระกูลขุนนางระดับสูงออกไปด้านหลัง มือขวาของเขากำด้ามดาบประจำตระกูลที่สั่นระริกด้วยแรงเวทมนตร์ ปลายดาบชี้ตรงมาที่ลำคอของเรน ท่ามกลางเสียงกัมปนาทจากภายนอกรั้วสถาบันที่ยังคงสั่นสะเทือนพื้นดินอย่างต่อเนื่อง เรน วาลคีเรียส ไม่ได้ขยับกายแม้แต่นิ้วเดียว ดวงตาสีเทาหม่นของเขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง เขายืนนิ่งอยู่กลางสนามฝึกที่เต็มไปด้วยฝุ่นคละคลุ้ง เศษหินจากการระเบิดของอาคมป้องกันเขตแดนปลิวว่อนไปทั่วอากาศ "เครื่องมืออย่างนั้นหรือ?" เรนแค่นยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที "นายคิดว่าคนอย่างฉัน ที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน จะมาอยู่ที่นี่เพื่อเป็นหมากให้ใครขยับเล่นงั้นหรือ คาร์ลอส... นายยังอ่อนหัดเกินกว่าจะเข้าใจความหมายของคำว่าสงคราม" คาร์ลอสกัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขารู้ดีว่าเรนไม่ได้พูดเกินจริง แต่ศักดิ์ศรีของตระกูลอาร์คที่สั่งสมมานับร้อยปีไม่อนุญาตให้เขาถอยหลัง "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ! ว่านายมีดีพอที่จะรอดจากเงื้อมมือของศัตรู หรือจะให้ฉันเป็นคนจัดการนายก่อนที่พวกมันจะพังกำแพงเข้ามา!" สิ้นคำประกาศ คาร์ลอสพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ วิถีดาบของเขาหนักแน่นและสง่างามสมเป็นอัศวินชั้นสูง แต่เรนกลับไม่แม้แต่จะชักดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอว เขาเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบคมดาบที่เฉี่ยวผ่านใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ประกายไฟจากเวทมนตร์ที่เคลือบดาบของคาร์ลอสแผดเผาแก้มของเรนจนเลือดซึมออกมา "ช้าไป" เรนเอ่ยเบาๆ ก่อนจะใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่ข้อมือของคาร์ลอส แรงปะทะนั้นไม่ได้รุนแรงแต่แม่นยำและหนักหน่วงพอที่จะทำให้ทายาทตระกูลดังเสียหลักไปชั่วครู่ คาร์ลอสไม่ยอมแพ้ เขาหมุนตัวกลับมาพร้อมร่ายเวทสายฟ้าสีครามพุ่งเข้าใส่เรนโดยตรง สายฟ้าเหล่านั้นไม่ใช่เวทมนตร์ระดับเริ่มต้น แต่มันคือศาสตร์ลี้ลับที่ถูกถ่ายทอดเฉพาะในสายเลือดอาร์ค เรนถอยหลังกรูด ฝ่าเท้าขุดลงไปในพื้นดินจนเป็นรอยลึก เขาคว้าดาบเล่มเขื่องที่ข้างเอวขึ้นมาด้วยท่วงท่าที่ดุดัน เสียงเหล็กกระทบกับพลังเวทสนั่นหวั่นไหว ดาบของเรนไม่ได้ส่องประกายสวยงามเหมือนของคาร์ลอส แต่มันกลับดูเหมือนสัตว์ป่าที่กระหายเลือดและพร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า "นั่นคือ 'วิถีดาบอัศวินมืด' งั้นหรือ..." คาร์ลอสพึมพำขณะตั้งหลัก "นึกว่าเรื่องเล่าพวกนั้นจะเป็นเพียงนิยายหลอกเด็กเสียอีก" "นิยายหรือเรื่องจริง นายก็กำลังจะได้รับคำตอบเดี๋ยวนี้แหละ" เรนตวัดดาบขึ้นเป็นวงกว้าง แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าปะทะกับคาร์ลอสจนเสื้อคลุมของเขาขาดวิ่น นี่ไม่ใช่การประลองเพื่อคะแนนสอบ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนจิตวิญญาณผ่านคมดาบ เรนรู้ดีว่าถ้าคาร์ลอสไม่ตื่นจากความลุ่มหลงในเกียรติยศที่ไร้ความหมายตอนนี้ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เมื่อกำแพงสถาบันพังทลายลง เพื่อนคนนี้ของเขาจะเป็นคนแรกที่จะสังเวยชีวิตให้กับความทะนงตน ขณะที่คมดาบทั้งสองเล่มกำลังจะปะทะกันเป็นครั้งตัดสิน เสียงสัญญาณเตือนภัยของสถาบันก็ดังขึ้นจนแก้วหูแทบแตก ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังกึกก้องที่ทิศตะวันออก กำแพงเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรถูกเจาะทะลุด้วยหอกแสงสีดำสนิท ทั้งเรนและคาร์ลอสหยุดชะงัก สายตาของทั้งคู่หันไปมองกลุ่มควันที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สิ่งที่เดินฝ่ากลุ่มควันออกมาไม่ใช่กองทัพปีศาจธรรมดา แต่เป็นชายร่างยักษ์ในชุดเกราะสีเงินที่คุ้นเคย... ชุดเกราะของหน่วยอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เคยทำลายหมู่บ้านของเรนจนสิ้นซาก "นั่นมัน... สมาชิกหน่วยองครักษ์หลวงไม่ใช่หรือ?" คาร์ลอสหน้าถอดสี มือที่ถือดาบเริ่มสั่นเทา "ทำไมพวกเขาถึงมาที่นี่? และทำไมพวกเขาถึงบุกเข้ามาเหมือนกับเป็นศัตรู!" เรนหรี่ตาลง จิตสังหารที่เขาเก็บกดไว้พุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวเขากลายเป็นสีเทาขุ่นมัว เขาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างจากคาร์ลอสไว้เบื้องหลังอย่างเด็ดขาด "คาร์ลอส นายถามใช่ไหมว่าทำไม?" เรนกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ "เพราะศัตรูที่แท้จริงไม่เคยมาจากภายนอกกำแพง... แต่มันอาศัยอยู่ในใจกลางของอำนาจที่นายเทิดทูนมาตลอดชีวิตยังไงล่ะ" ยังไม่ทันที่คาร์ลอสจะได้เอ่ยปากถาม ความจริงที่โหดร้ายก็ปรากฏขึ้น เมื่อเงาร่างของอัศวินศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งถอดหมวกเหล็กออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทุกคนในสถาบันต้องรู้จักดี... ใบหน้าของบิดาผู้เป็นที่รักของคาร์ลอสเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโศกนาฏกรรมครั้งนี้กับผมนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด