จุดเปลี่ยนของชะตา

“ถ้านายคิดจะใช้ชีวิตในฐานะนักเรียนที่นี่ไปวันๆ โดยไม่มองความเป็นจริงที่กำลังกัดกินรากฐานของสถาบันแห่งนี้ ก็เชิญกลับไปนอนกอดเกียรติยศของตระกูลอาร์คซะ คาร์ลอส” เสียงของเรน วาลคีเรียส ไม่ได้ดัง แต่กลับเย็นเยียบราวกับคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก เขาปาแฟ้มเอกสารหนาเตอะที่ขโมยมาจากห้องเอกสารลับของหอสมุดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าแก่ เศษกระดาษกระจัดกระจาย เผยให้เห็นรายชื่ออัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับตัวเลขงบประมาณมหาศาลที่ถูกถ่ายโอนไปยังเขตเงามืด คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ยืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเอกสารเหล่านั้นด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เขาค่อยๆ หยิบแผ่นหนังที่ประทับตราลับของสภาสูงขึ้นมาอ่าน ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “นายกำลังจะบอกว่า... บรรพบุรุษของฉันและเหล่าผู้มีอำนาจในสถาบัน กำลังเล่นบทบาทพระเจ้าในเงามืดงั้นหรือ?” คาร์ลอสเงยหน้าขึ้น สายตาที่เคยหยิ่งผยองเปลี่ยนเป็นความรวดร้าว “นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องของกฎระเบียบแล้วเรน นี่มันคือการทรยศต่ออุดมการณ์ที่สถาบันก่อตั้งขึ้นมา!” เรนเดินไปที่หน้าต่างของหอพัก เขาจ้องมองออกไปที่สนามฝึกเวทมนตร์เบื้องล่าง ที่ซึ่งนักเรียนคนอื่นๆ กำลังฝึกฝนอย่างหนักหน่วงด้วยรอยยิ้ม พวกเขาไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังถูกเลี้ยงดูมาเพื่อเป็น 'วัตถุดิบ' ในพิธีกรรมบางอย่างที่ไม่ควรมีอยู่บนโลก “คาร์ลอส” เรนเรียกเสียงเรียบ “นายเห็นพวกเขานั่นไหม? อีกไม่ถึงหนึ่งปี พวกเขาจะกลายเป็นเศษซากเหมือนกับทหารรับจ้างในกองร้อยของฉันที่ตายไปเมื่อห้าปีก่อน นายอาจจะเชื่อในกฎหมาย แต่ฉันเชื่อในดาบที่อยู่ในมือ... ตอนนี้ ฉันตระหนักแล้วว่า ถ้าฉันไม่หยุดเรื่องนี้ด้วยมือของตัวเอง จะไม่มีใครรอดไปจากโรงเรียนนี้ได้เลย” เรนหันกลับมา แววตาของอดีตทหารรับจ้างที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่น เขาไม่ได้ทำเพื่อแก้แค้นอีกต่อไป แต่เขากำลังทำเพื่อปกป้องลมหายใจของคนที่เหลืออยู่ เขาคือความหวังสุดท้าย... ความหวังที่เขาไม่เคยต้องการแต่มันถูกยัดเยียดให้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในสถาบันแห่งนี้ “นายจะให้ฉันทำอย่างไร?” คาร์ลอสถามขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีอีกแล้วความโอหัง มีเพียงความเป็นลูกผู้ชายที่พร้อมจะร่วมเป็นร่วมตาย “ฉันต้องการให้พวกเราเป็น 'ความผิดปกติ' ในระบบนี้” เรนขยับเข้าใกล้ “เราจะไม่ทำลายมันจากข้างนอก แต่เราจะทำให้ระบบของพวกมันเน่าเฟะจากข้างใน ให้พวกมันเห็นว่าสิ่งที่พวกมันพยายามปลุกขึ้นมา จะเป็นสิ่งที่กัดกินพวกมันเสียเอง” คาร์ลอสประสานสายตากับเรน ครู่หนึ่งที่พวกเขาทั้งคู่เงียบไป มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งราวกับภูเขา ก่อนที่คาร์ลอสจะหยิบตราประจำตระกูลของเขาขึ้นมาแล้ววางลงบนโต๊ะ “ถ้าฉันต้องกลายเป็นกบฏเพื่อรักษาจิตวิญญาณของอัศวินที่แท้จริงไว้... ฉันยินดี” ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยข้อตกลงแห่งมิตรภาพ เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเยือกเย็นก็ดังขึ้นสามครั้ง ประตูไม้ที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายชราในชุดคลุมสีเงินยาวจรดพื้นเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาดูไร้อารมณ์ แต่ดวงตานั้นกลับมีประกายของมนตราที่น่าสะพรึงกลัว “ศิษย์รักทั้งสอง...” เสียงของอาจารย์ใหญ่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่ “ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะอ่านเอกสารที่ยังไม่ถึงเวลาเปิดเผยไปเสียแล้วนะ” เรนชักดาบเวทมนตร์ประจำกายออกมาทันที แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าปะทะกับไอเวทมนตร์ของชายชรา คาร์ลอสเองก็หยิบกระบี่ประจำตระกูลออกมาเตรียมพร้อม แต่เมื่ออาจารย์ใหญ่ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ความมืดมิดก็เข้าครอบคลุมห้องทั้งห้องจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง “เรน” เสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างหูเรนไม่ได้มาจากอาจารย์ใหญ่ แต่มันมาจากเงามืดที่กำลังคืบคลานขึ้นมาจากพื้นห้อง “เจ้าคิดว่าเจ้าคือความหวังงั้นหรือ? ผิดแล้ว... เจ้าคือ 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูสู่นรกต่างหาก” วินาทีนั้น เรนสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ กุญแจที่ว่านั่น... คือวิญญาณของเขาเองงั้นหรือ? ขอให้ทุกท่านร่วมติดตามการตัดสินใจครั้งสำคัญของเรนในตอนต่อไปนะครับ หวังว่าหัวใจของนักอ่านจะยังคงเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครของผม วาเลนเทียอัศวินมืดครับ