แผนที่เหนือความคาดหมาย

เสียงก้องสะท้อนของโลหะที่กระทบกันในห้องโถงใต้ดินนั้น ดังกังวานบาดแก้วหูราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณในขุมนรก เรน วาลคีเรียส ไม่แม้แต่จะกะพริบตา แม้ว่าคมดาบเวทมนตร์ของศัตรูจะอยู่ห่างจากลำคอของเขาเพียงไม่ถึงคืบ ไอความเย็นยะเยือกจากศิลาอาคมโบราณแผ่ซ่านกัดกินผิวเนื้อ แต่นัยน์ตาคมกริบสีนิลของอดีตทหารรับจ้างกลับฉายแววเยือกเย็นยิ่งกว่า "เจ้าประเมินความแค้นของพวกเราต่ำเกินไป เรน!" เสียงคำรามของแม่ทัพแห่งสภาเงា ดังลั่นพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ถูกโถมผ่านใบดาบเคลือบอเวจี เรนกัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามปูดโปーン เหงื่อกาฬเม็ดโตไหลยึดตามกรอบหน้าคมคายที่อาบไล้ด้วยคราบเขม่าดินปืนและรอยเลือด แต่มือขวาที่กำด้ามดาบศาสตราวิญญาณราชันย์เหล็กกลับไม่มีทีท่าว่าจะสั่นเทาเลยแม้แต่น้อย ในมุมอับของเสาศิลา ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว คาร์ลอส ฟอน อาร์ค กำลังหอบหายใจหนักหน่วง ชุดคลุมประจำตระกูลขุนนางชั้นสูงของเขาบัดนี้ขาดวิ่น เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและคราบเลือด สีหน้าของคาร์ลอสไม่ได้แสดงความหวาดกลัว แต่มันคือความตึงเครียดขั้นสุดยอด สายตาคมกวาดมองไปทั่วแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นหนังมนุษย์ที่กางอยู่บนแท่นบูชา เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "หัวใจแห่งค่ายกล" จุดศูนย์กลางพลังงานทั้งหมดของศัตรูที่ถูกปกป้องด้วยบาตรเวทหลายชั้น "คาร์ลอส! อย่ามัวแต่มองแผนที่บ้าๆ นั่น เร็วเข้า!" เรนตะโกนข้ามเสียงปะทะของคมดาบ ร่างกายของเขาเริ่มต้านทานแรงกดดันไม่ไหว เมื่อศัตรูเพิ่มพลังเวทมืดเข้าไปอีกระดับจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าเริ่มปริร้าวแตกกระจาย "อดทนอีกนิด เรน!" คาร์ลอสกัดฟันกรอด นิ้วมือที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่เกิดจากการคำนวณเวทมนตร์ซับซ้อนที่ต้องใช้สมาธิถึงขีดสุด ดวงตาคู่คมของทายาทตระกูลอาร์คกวาดมองสัญลักษณ์รูนโบราณบนแผนที่ยุทธศาสตร์ "พวกมันป้องกันหนาแน่นทุกจุด... ยกเว้นจุดเดียว" คำพูดนั้นทำให้เรนเหลือบสายตากลับมามองแวบหนึ่ง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ความเป็นความตาย แต่ความเชื่อใจที่มีต่อคู่คิดผู้นี้ไม่เคยสั่นคลอน "จุดไหน?!" เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่แรงกระแทกทำให้เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว รอยรองเท้าบูทขูดไปกับพื้นหินเกิดเป็นประกายไฟ "รอยต่อระหว่างศิลาฐานรากชั้นที่สาม... มันไม่ใช่จุดยุทธศาสตร์ แต่มันคือ 'จุดอับสายตา' ของค่ายกลเวทที่ถูกสร้างขึ้นในยุคปฐมกาล!" คาร์ลอสตะโกนกลับเสียงดังลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นเมื่อค้นพบความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาลวงตา "พลังเวทของพวกมันไม่ได้ไร้เทียมทาน แต่มันไหลเวียนวนเป็นวงกลม หากเราโจมตีสวนทางกระแสการไหลเวียนที่จุดนั้น... ค่ายกลทั้งหมดจะพังทลายลงจากภายในสู่ภายนอกทันที!" แม่ทัพแห่งสภาเงายิ้มเยาะด้วยความดูแคลน รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเผยให้เห็นฟันที่เปื้อนคราบเลือด "ฮ่าๆๆ! ช่างเป็นเด็กอวดดีที่ตาบอดสิ้นดี ต่อให้พวกเจ้าล่วงรู้จุดนั้นแล้วอย่างไร? บาตรคุ้มกันตรงนั้นหนาแน่นที่สุดด้วยชีวิตของอัศวินโลหิตนับร้อย... พวกเจ้าไม่มีทางไปถึงตรงนั้นได้หรอก!" เรนหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาเคยใช้สมัยยังเป็นทหารรับจ้างผู้ไร้ความปรานี "ใครบอกว่า... ข้าต้องฝ่าฟันเข้าไปกันเล่า?" สิ้นคำพูดของเรน ออร่าสีดำทมิฬผสมผสานกับประกายแสงสีเหล็กกล้าก็พวยพุ่งระเบิดออกจากร่างของเขาอย่างรุนแรง แรงระเบิดทางจิตวิญญาณผลักกระเด็นแม่ทัพแห่งสภาเงาถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง เรนไม่ได้พุ่งเข้าหาศัตรูตามที่อีกฝ่ายคาดคิด แต่เขากลับพลิกตัวหันหลังให้ แล้วพุ่งทะยานเข้าหาคาร์ลอสด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ "คาร์ลอส! ส่งดาบมา!" "รับไป!" คาร์ลอสโยนศัสตราวุธสำรองที่ผ่านการผนึกอักขระเวทมนตร์ขั้นสูงให้ทันทีโดยไม่ต้องนัดหมาย จังหวะนั้นเอง สัญชาตญาณลูกผู้ชายและความเข้าใจอันลึกซึ้งจากการฝึกฝนร่วมกันนับร้อยชั่วโมงทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ เรนรับดาบด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาตวัดปลายดาบหลักพุ่งปักลงไปยังจุดอับของศิลาฐานรากที่คาร์ลอสชี้เป้าอย่างแม่นยำราวกับจับวาง! *เปรี้ยงงงงงง—!* เสียงระเบิดกัมปนาทราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อนสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนเสาศิลาโบราณสั่นคลอน เศษหินและฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง กระแสพลังเวทสีดำที่เคยพวยพỳnhอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ บัดนี้เกิดอาการสะดุดและตีกลับเข้าหาตัวมันเองราวกับพายุหมุนที่สูญเสียการควบคุม แม่ทัพแห่งสภาเงากระอักเลือดออกมาคำโต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด เมื่อเห็นรอยร้าวขนาดมหึมาลามเลียไปทั่วพื้นห้องโถง "ไม่... เป็นไปไม่ได้! พวกเจ้าทำลายแกนกลางได้อย่างไรในดาบเดียว?!" เรนยืนหยัดนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางพายุฝุ่น ควันจางๆ ลอยกรุ่นมาจากคมดาบที่ยังคงมีประกายไฟสีฟ้าแลບแปลบปลาบ เขาปาดคราบเหงื่อและเลือดที่หน้าผากด้วยหลังมือ สายตาคมกราบมองศัตรูที่กำลังหมดสิ้นหนทางสู้ด้วยความเวทนาปนสมเพช "เพราะเจ้ามองแต่ความแข็งแกร่ง... แต่ไม่เคยเข้าใจความเปราะบางของความเย่อหยิ่งตนเองต่างหาก" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังจะเข้าครอบ เสียงตบมือช้าๆ แว่วมาจากความมืดมิดเบื้องหลังแท่นบูชาที่ควรจะว่างเปล่า... *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมและคาดไม่ถึงเสียจริง... สหายรักของข้า" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่แฝงด้วยความเยือกเย็นเสียดกระดูกดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดาราจักรสีทอง ที่ก้าวเดินออกมาจากเงาอย่างเชื่องช้า ใบหน้านั้นงดงามราวกับเทพบุตร ทว่ารอยยิ้มที่ประดับอยู่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתทึบขึ้นทันตาเห็น คาร์ลอสถึงกับหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้! เจ้าควรจะอยู่ที่เขตแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่หรือ?!" เรนหรี่ตาลงทันที มือที่ถือดาบกระชับแน่นขึ้นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความแค้นที่ฝังรากลึกในใจถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง เมื่อพบว่าผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือคนที่พวกเขาไว้วางใจที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิและคราบน้ำตาแห่งเกียรติยศนี้ไปด้วยกันนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด