เวทมนตร์ประสาน

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ และเศษเสี้ยวของมานาที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในสนามฝึกซ้อมเขตสามยังคงสร้างแรงกระเพื่อมในอากาศ รอบกายรายล้อมไปด้วยร่องรอยการปะทะ รอยร้าวบนพื้นหินแกรนิตสีดำคือประจักษ์พยานแห่งความพยายามอันบ้าระห่ำตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา "ถ้าเจ้ายังคงเดินดาบด้วยรูปแบบมาตรฐานแบบนั้น เรน... อัศวินศักดิ์สิทธิ์หน้าไหนก็คงหัวเราะเยาะเจ้าจนฟันร่วงหมดปากก่อนจะได้เงื้อมือฟันเสียด้วยซ้ำ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของคาร์ลอสเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัวลดดาบในมือลง หยาดเหงื่อไหลย้อยตามกรอบใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองสหายร่วมสนามด้วยแววตาทั้งท้าทายและยอมรับในเวลาเดียวกัน เรน วาลคีเรียส ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายืนนิ่งอยู่กลางลานประลอง หายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ ดาบเหล็กกล้าในมือขวาไม่ได้เป็นเพียงแค่ ศาสตรา แต่ในยามนี้มันราวกับถูกหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของแขนขา สายตาคมกริบของอดีตทหารรับจ้างกวาดมองไปที่วงแหวนเวทมนตร์สีฟ้าครามที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้า "รูปแบบมาตรฐานมันมีไว้เพื่อคนโง่ที่ยอมตายตามตำรา คาร์ลอส..." เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่นัยน์ตากลับทอประกายคมปลาบ "แต่ข้าไม่ได้ต้องการแค่รอดชีวิต... ข้าต้องการทำลาย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานไปกับเสียงกระแสมานาที่หมุนวนอยู่ในชั้นบรรยากาศของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อมเพื่อเกรดเฉลี่ยหรือเพื่ออวดอ้างสรรพคุณต่อหน้าอาจารย์ แต่มันคือการเดิมพันด้วยความเป็นความตายในสงครามที่กำลังคืบคลานเข้ามา ในบทเรียนก่อนหน้านี้ พวกเขาต่างฝ่ายต่างยึดติดกับเส้นทางของตนเอง เรนผู้ใช้เพลงดาบและจิตสังหารอันดิบเถื่อน กับคาร์ลอสผู้เชี่ยวชาญเวทมนตร์ตระกูลสูงศักดิ์ที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ แต่วันนี้... กำแพงที่กั้นระหว่าง "อัศวิน" และ "จอมเวท" จะต้องถูกทลายลง "ถ้าอย่างนั้น ก็พิสูจน์ให้ข้าเห็นสิ ว่าดาบของทหารรับจ้างอย่างเจ้า จะแบกรับภาระแห่งมานาที่ข้าหลอมรวมให้ได้จริงไหม" คาร์ลอสสะบัดข้อมือเบาๆ วงแหวนเวทมนตร์นับสิบวงพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ พวกมันส่องแสงเจิดจ้า แผ่ไอความร้อนและแรงกดดันมหาศาลจนพื้นหินใต้เท้าสั่นสะเทือน เรนไม่ถอยหลัง เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ย่อตัวลงต่ำ มือซ้ายแตะลงที่ด้ามดาบเพื่อเตรียมพร้อมรับพลังงานมหาศาลที่จะไหลทะลักเข้ามา นี่คือหัวใจสำคัญของสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "เวทมนตร์ประสาน" การผสานระหว่างพละกำลังกายภาพและเจตจำนงแห่งอัศวิน เข้ากับความยืดหยุ่นและทำลายล้างของเวทมนตร์ธาตุ "เข้ามา!" เรนคำรามต่ำในลำคอ คาร์ลอสประสานอินทร์มืออย่างรวดเร็ว บทเวทระดับสูงถูกร่ายออกมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป "จงตื่นขึ้น... ศาสตราแห่งอาร์ค อัสนีโลหิต!" สิ้นเสียงของคาร์ลอส ลำแสงสีฟ้าอมม่วงพุ่งทะยานจากวงแหวนเวทมนตร์เข้าห่อหุ้มร่างของเรนทันที ความรู้สึกแรกคือความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผา กระแสไฟฟ้ามหาศาลวิ่งพล่านไปตามเส้นประสาท กล้ามเนื้อทุกมัดกระตุกเกร็ง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาโอ.โอดครวญ เรนกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งในปาก เขาใช้จิตวิญญาณอันแข็งแกร่งกดขี่มานาป่าเถื่อนเหล่านั้นให้ยอมสยบอยู่ใต้การควบคุม *ตู้มมม!* คลื่นกระแทกจากการประสานพลังระเบิดออกเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วสนามฝึกซ้อม คาร์ลอสต้องยกแขนขึ้นบังแรงลมที่โหมกระหน่ำ เขาสอดส่องสายตาผ่านม่านควันด้วยความลุ้นระทึก นี่เป็นการทดลองที่อันตรายที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยทำมา หากเรนควบคุมไม่ได้ ร่างกายของอีกฝ่ายจะแหลกสลายเป็นจุลทันที แต่แล้ว... เสียงลากคมดาบไปกับพื้นหินก็ดังขึ้น *ครืด...* เงาร่างหนึ่งก้าวทะลุกลุ่มควันออกมา แสงสีฟ้าอมม่วงระยิบระยับปกคลุมทั่วทั้งร่างของเรน ดาบในมือของเขาในยามนี้ไม่ได้เป็นเพียงเหล็กธรรมดาอีกต่อไป แต่มันถูกเคลือบด้วยออร่ามานาเข้มข้นจนเกิดเป็นประกายสายฟ้าฟาดร้องระงม รอบตัวเขามีแรงโน้มถัดที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม เรนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างวาบราวกับเทพเจ้าแห่งสงคราม "นี่น่ะหรือ... พลังที่พวกเราสร้างขึ้นร่วมกัน" เรนพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกทรงพลังไหลทะลักเข้ามาในทุกอณูขุมขน มันไม่ใช่พลังของจอมเวท และไม่ใช่พลังของอัศวินแบบดั้งเดิม แต่มันคือสิ่งใหม่... ศาสตราวิญญาณที่ไร้ผู้ต้าน คาร์ลอสยิ้มมุมปากอย่างเหนื่อยอ่อน แต่แววตาทอประกายความภาคภูมิใจ "เยี่ยม... ทีนี้ก็ลองใช้มันจัดการกับเป้าหมายที่ข้าเตรียมไว้ให้สิ" พริบตานั้นเอง บรรยากาศรอบสนามฝึกซ้อมก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เปลวเพลิงสีดำสนิทลุกโชนขึ้นที่มุมมิตรของลานประลอง ไร้ซึ่งเสียงเตือนล่วงหน้า กลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านเข้ามาจนขนลุกซู่ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่ถูกฉีกกระชากออกอย่างดิบเถื่อน เป็นชายในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ประดับด้วยตราสัญลักษณ์กางเขนไขว้สีทองอร่าม—สัญลักษณ์แห่งกองอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เรนสาบานไว้ว่าจะไม่มีวันอภัยให้ตลอดชีวิต "ไม่คิดเลยว่า... สวะจากสนามรบ จะมาแอบฝึกวิชาประหลาดอยู่ในมุมอับของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้" เสียงเยือกเย็นดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ เรนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว ความแค้นที่ฝังรากลึกในใจสั่นระริกจนควบคุมแทบไม่อยู่ "แก... เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร!" เรนคำรามลั่น ดาบในมือสั่นสะท้อนด้วยพลังงานเวทมนตร์ประสานที่ปะทุขึ้นถึงขีดสุด — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิและคราบน้ำตาแห่งเกียรติยศนี้ไปด้วยกันนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด