การปะทะกับแม่ทัพศัตรู

กลิ่นอายคาวเลือดและสนิมเหล็กอบอวลคละคลุ้งจนแสบจมูก ในมหาวิหารร้างแห่งเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ ปลายดาบเวทมนตร์สีนิลกาฬของเรน วาลคีเรียสสั่นระริกด้วยแรงสะท้อนจากม่านพลังรอบตัว เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างในชุดเกราะอัศวินสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าสีดำ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรนกระชากวูบไม่ใช่รอยแผลเป็นบนเกราะนั้น แต่มันคือใบหน้าภายใต้หมวกเหล็กที่เปิดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่เคยอบรมสั่งสอนเขาในกองทหารรับจ้างเมื่อหลายปีก่อน "เจ้าเติบโตขึ้นมาก... เจ้าเด็กน้อยเรน" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของแม่ทัพเซบาสเตียน ผู้มีพระคุณผู้เคยช่วยชีวิตและมอบวิชาดาบให้แก่เขาในวันที่เรนยังเป็นเพียงเด็กชายไร้ค่า เรนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ มือที่กำด้ามดาบแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ท่านแม่ทัพ... ทำไม? ทำไมท่านถึงเลือกทางเดินนี้ ทำไมต้องทรยศอุดมการณ์ของพวกเราด้วย!" เซบาสเตียนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเวทนา "อุดมการณ์กินไม่ได้หรอก เรน... โลกใบนี้มันเน่าเฟะเกินกว่าที่อุดมการณ์งี่เง่าจะเยียวยาได้ ข้าแค่เลือกข้างที่ถูกต้อง... ข้างของผู้ชนะ" สิ้นคำพูด ร่างของเซบาสเตียนก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วระดับพายุหมุน! *เคร้ง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เรนเบี่ยงตัวหลบคมดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงปะทะทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง ความรวดเร็วและกระบวนท่าเหล่านี้... เขาจำมันได้ขึ้นใจ เพราะมันคือวิชาดาบชุดเดียวกันกับที่เซบาสเตียนเคยถ่ายทอดให้เขาด้วยความเมตตาเมื่ออดีต "ช้าไป เรน! เจ้ายังตั้งรับได้หละหลวมเหมือนเดิม!" เซบาสเตียนตะคอกเสียงกร้าว พร้อมกับตวัดดาบซัดเข้าที่ลำตัว เรนใช้ดาบเวทมนตร์รับแรงกระแทกไว้ทัน แต่พลังเวทอัศวินศักดิ์สิทธิ์ของอีกฝ่ายรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว ร่างของเขาไถลถอยหลังไปหลายเมตร รองเท้าบดขยี้กับพื้นหินจนเกิดรอยขูดขีด เลือดสีแดงสดซึมออกจากมุมปากของเรนอย่างช้าๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ราวกับฉากภาพยนตร์ย้อนอดีต วันที่เขาหิวโหยและหนาวเหน็บในตรอกมืด วันที่เซบาสเตียนยื่นมือเข้ามา ดึงเขาขึ้นจากโคลนตม มอบขนมปังอุ่นๆ และสอนวิธีจับดาบให้ครั้งแรก น้ำเสียงที่อบอุ่นและรอยยิ้มในวันวานยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน *“จำไว้นะเรน... ดาบที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องผู้อื่น จะไม่มีวันคมกล้าพอที่จะทำร้ายใครด้วยความแค้น”* คำสอนนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือเครื่องเตือนใจที่ทำให้เรนก้าวมาถึงจุดนี้ แต่วันนี้... เจ้าของคำสอนคนเดียวกันกลับยืนอยู่เบื้องหน้าในฐานะศัตรูคู่อาฆาต ที่พร้อมจะปลิดชีพเขาอย่างไร้ความปรานี "ลังเลอะไรอยู่หรือ เรน!" เซบาสเตียนพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับออร่าสีทองเจิดจ้าที่แผ่ขยายออกมารอบตัวราวกับปีกของเทพทูต "ถ้าเจ้าไม่เอาจริง ข้าจะส่งเจ้าไปยมโลกด้วยมือของข้าเอง!" *ตูม!* แรงระเบิดจากการปะทะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมหาวิหาร ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวล คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ซึ่งยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล กัดฟันกรอดด้วยความร้อนรน เขาอยากจะพุ่งเข้าไปช่วยสหายรัก แต่กฎแห่งลูกผู้ชายและสนามประลองนี้ไม่อนุญาตให้บุคคลที่สามเข้าแทรกแซง เรนต้องก้าวข้ามอดีตนี้ด้วยลำแข้งของตนเอง เรนหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก แขนทั้งสองข้างชาดิกจนแทบจะถือดาบไม่ไหว แต่แววตาของเขากลับค่อยๆ เปลี่ยนจากความลังเลและเจ็บปวด กลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขาตระหนักดีว่า... การตอบแทนบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับอดีตผู้มีพระคุณที่หลงผิด ไม่ใช่การยอมตายด้วยน้ำมือของท่าน แต่คือการใช้ดาบเล่มนี้หยุดยั้งความบ้าคลั่งของท่านต่างหาก "ท่านสอนผมเองนะ... ว่าดาบเล่มนี้มีไว้เพื่อปกป้องสิ่งสำคัญ" เรนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีรัตติกาลทอประกายคมกริบราวกับคมดาบ "และในเมื่อท่านเลือกที่จะทำลายมัน ผมก็มีหน้าที่ต้องหยุดท่าน... แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!" สิ้นเสียงคำรามก้อง เรนปลดปล่อยพลังเวทมนตร์มืดทั้งหมดในร่างกายออกมาเป็นเกลียวคลื่นสีนิล อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามเสาวิหาร บรรยากาศกดดันพุ่งทะยานถึงขีดสุด ทั้งสองฝ่ายต่างเตรียมงัดไม้ตายสุดท้ายเข้าตัดสินแพ้ชนะในกระบวนท่าเดียว ทว่า... ในวินาทีที่เรนกำลังจะก้าวเท้าพุ่งทะยานออกไป ร่างเงาลึกลับร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาคั่นกลางระหว่างเขากับเซบาสเตียนอย่างแผ่วเบาราวกับขนนก กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากผู้มาใหม่ทำให้เรนและเซบาสเตียนต้องเบรกฝ่าเท้ากระทันหันด้วยความตกตะลึง เมื่อควันฝุ่นจางลง เรนเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง เพราะบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้ คือคนผู้เดียวกับที่ควรจะนอนพักรักษาตัวอยู่ในห้องพยาบาลของสถาบันเวทมนตร์... และกำลังถือศาตราโบราณที่สาบสูญเอาไว้ในมือ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิและคราบน้ำตาแห่งเกียรติยศนี้ไปด้วยกันนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด