คำสารภาพก่อนตาย

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายใต้ห้องใต้ดินโบราณแห่งสถาบันเวทมนตร์ แสงจากคบเพลิงสีครามสั่นไหววับแวมราวกับดวงตาใกล้ดับมืด เรน วาลคีเรียส ใช้ดาบเวทมนตร์ในมือยันพื้นศิลาที่ร้าวราน ร่างกายของเขาท่วมทุ่มด้วยหยาดเหงื่อและคราบโลหิตจากสมรภูมิก่อนหน้า ทว่าดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นยังคงจ้องมองตรงไปยังร่างของเบื้องหน้าที่กำลังทรุดฮวบลงพิงกำแพงหิน คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ยืนหอบหายใจรุนแรงอยู่เบื้องข้าง ดาบในมือของทายาทตระกูลขุนนางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งเปิดเผยออกมาจากริมฝีปากของชายผู้กำลังจะสิ้นใจ "เจ้า... คิดว่าชัยชนะในค่ำคืนนี้เป็นของพวกเจ้าจริงๆ งั้นรึ... เรน?" เสียงแหบพร่าหลุดออกมาพร้อมกับลิ่มเลือดที่ทะลักผ่านมุมปากของ 'มาสเตอร์แบรดلي' อาจารย์ผู้ควบคุมกฎและเสาหลักแห่งสถาบันเวทมนตร์ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นวีรบุรุษในสายตาของเหล่านักเรียน ร่างกายของเขาทรุดโทรมจากการใช้ต้องห้าม แต่รอยยิ้มบนใบหน้านั้นกลับเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความสมเพช เรนก้าวเข้าไปใกล้ชิดขึ้นทีละก้าว รองเท้าบูทหนາเหยียบบนเศษซากศิลาที่แตกละเอียด เสียงฝีเท้าของเขาหนักแน่นราวกับเสียงกลองศึกที่สะท้อนก้องในความเงียบงัน "ข้าไม่สนว่าอำนาจหรือเกียรติยศบ้าบออะไรที่ท่านไขว่คว้า... สิ่งที่ข้าต้องการรู้คือ ใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการสังหารหมู่เมื่อสิบปีก่อนที่หมู่บ้านวาลคีเรียส?" เรนเค้นเสียงถาม นัยน์ตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่ตนเคยเคารพ มือที่กำด้ามดาบสั่นระริกด้วยแรงแค้นที่สะสมมานานนับปี คาร์ลอสขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บภายใน เขามองเรนด้วยสายตาที่ซับซ้อน—มีความรู้สึกผิด ความหวาดกลัว และความจริงที่หนักหน่วงเกินกว่าที่เด็กหนุ่มวัยเรียนควรแบกรับ "เรน... หยุดเถอะ..." คาร์ลอสเอ่ยปรามเสียงเบา พลางวางมือลงบนไหล่ของสหายร่วมเป็นร่วมตาย "ดูอาการของเขาซิ เขากำลังจะตาย... บางทีความจริงที่เราตามหา มันอาจไม่ใช่สิ่งที่มือของเราจะเอื้อมไปถึง" "ถอยไป, คาร์ลอส" เรนปัดมือของสหายออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว สายตาไม่ละไปจากร่างของแบรดليแม้แต่น้อย "ถ้าข้าปล่อยให้เขาตายไปพร้อมกับความลับนี้ ชีวิตของข้าที่ดิ้นรนมาจนถึงจุดนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรอีกเลย" มาสเตอร์แบรดليหัวเราะร่วนในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนทั้งสอง "ฮ... ฮ่าๆๆ เจ้าเด็กโง่... เจ้าคิดว่าข้าเป็นผู้บงการใหญ่หรอกหรือ? ข้าก็เป็นเพียงแค่... หมากตัวหนึ่ง... หมากที่ถูกชักใยโดยมือที่สะอาดที่สุดในสถาบันแห่งนี้ต่างหาก..." เรนขมวดคิ้วแน่น สันนิษฐานในหัวเริ่มปั่นป่วน "หมายความว่าอย่างไร? ใครคือคนสั่งการท่าน?" แบรดليสูดหายใจเฮือกสุดท้าย ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวเมื่อนึกถึงเงาที่อยู่เหนือตนเอง "คนผู้นั้น... อยู่ในสภาสูง... ผู้ที่ถือครอง... ศาสตราวิญญาณแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์... และที่สำคัญที่สุด..." อาจารย์ผู้ใกล้ตายหยุดชะงัก ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เลือดสดๆทะลักออกมาจากปากย้อมเสื้อคลุมสีขาวจนกลายเป็นสีแดงฉาน "ระ... ระวังตัวไว้... มัน... กำลังยืนอยู่... ด้านหลังของพวกเจ้า..." สิ้นคำพูดนั้น ดวงตาทั้งสองข้างของมาสเตอร์แบรดليก็เบิกค้าง ลมหายใจเฮือกสุดท้ายขาดห้วง ร่างไร้วิญญาณทรุดฮวบลงกองกับพื้นหินเย็นเฉียบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องใต้ดินทันที มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำที่ดังสะท้อนเปาะแปะ เรนยืนนิ่งค้าง สมองประมวลผลคำเตือนสุดท้ายของศัตรู *...มันกำลังยืนอยู่ด้านหลังของพวกเจ้า...* ความรู้สึกหนາวยะเยือกแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย สัญชาตญาณดิบของอดีตทหารรับจ้างกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด เรนไม่รอช้า เขากระชากดาบเวทมนตร์หันกลับไปเบื้องหลังทันทีพร้อมกับพลังปราณที่ระเบิดออกเพื่อป้องกันตัว ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเรนและคาร์ลอสสะดุดกึกลงไปกองที่ตาตุ่ม ร่างของบุคคลในชุดคลุมสีเงินปักลวดลายอัศวินศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูงยืนสงบนิ่งอยู่ตรงทางเข้าห้องใต้ดิน ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกความมืดบังไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มือข้างที่ถือคทาทองคำประดับอัญมณีสีเลือดนั้น... เป็นมือที่พวกเขาทั้งสองรู้จักดีเสียยิ่งกว่าใคร "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... เรน, คาร์ลอส ลูกศิษย์ที่รักของข้า" เสียงทุ้มนุ่มนวลและคุ้นเคยเอ่ยทักทายอย่างใจเย็น พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอาจารย์ใหญ่แห่งสถาบันเวทมนตร์—ผู้ซึ่งควรจะกำลังประชุมอยู่ที่หอคอยกลางในเวลานี้ คาร์ลอสอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ทะ... ท่านผู้อำนวยการ... เป็นไปไม่ได้..." เรนกัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงกรามกระทบกัน ความแค้นที่แผดเผาอยู่ในอกพุ่งพล่านจนเกือบควบคุมสติไม่อยู่ เมื่อความจริงอันบิดเบี้ยวได้เปิดฉากขึ้นในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิและคราบน้ำตาแห่งเกียรติยศนี้ไปด้วยกันนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด