การเสียสละ

"อย่ามองมาทางนี้... เรน!" เสียงคำรามของคาร์ลอสแหบพร่าและสั่นสะท้าน ผิดกับภาพลักษณ์ทายาทขุนนางผู้เย่อหยิ่งที่ผมเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง กระบี่เวทมนตร์ในมือของเขาสั่นระริกขณะที่โล่พลังงานรอบกายแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนเหล็กเบอร์ห้า เบื้องหน้าของเราคือ 'องครักษ์เงา' อสูรเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกปลุกขึ้นมาจากซากปรักหักพังของวิหารต้องห้าม มันไม่ใช่แค่ศัตรู แต่มันคือเครื่องจักรสังหารที่ไร้ความปราณี ผมกัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก กระชับดาบ 'วิญญาณราชันย์' ในมือแน่นจนโลหิตซึมออกมาจากรอยแผลที่ฝ่ามือ ผมกำลังจะก้าวออกไป แต่นั่นคือความผิดพลาด... ขาของผมกลับหนักอึ้งเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความโง่เขลา "คาร์ลอส! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้ นั่นมันกับดัก!" ผมตะโกนกลับไป ลมหายใจหอบถี่พ่นออกมาเป็นไอเย็นท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและมนตราที่บิดเบี้ยว คาร์ลอสไม่ฟัง เขาพุ่งตัวเข้าใส่เงาสีดำทมิฬนั้นด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ เสียงโลหะปะทะกับกรงเล็บอสูรดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ผ่าลงกลางอก ดาบของคาร์ลอสไม่ได้มุ่งเป้าไปที่การสังหาร แต่มันคือการ 'แลก' การยอมรับดาบเล่มใหญ่ของอสูรที่จะปักลงกลางหน้าอกของตน เพื่อเปิดช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีให้ผม ฉัวะ! เสียงเนื้อหนังที่ถูกฉีกขาดดังชัดเจนในความเงียบงันที่แสนโหดร้าย คาร์ลอสทรุดลงกับพื้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความทะนงตนบัดนี้ฉายแววอ่อนแรง แต่เขากลับยิ้ม... ยิ้มอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มของลูกผู้ชายที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางของตัวเองแล้ว "โอกาส... ของนายแล้ว" เขากระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาจนเกือบหายไปกับสายลม ผมแทบหยุดหายใจ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนเคว้ง ความแค้นที่เคยฝังรากลึกในใจต่อเหล่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์ดูไร้ความหมายไปชั่วขณะ เมื่อเห็นเพื่อนร่วมรบที่เคยถากถางกัน กลับเอาชีวิตมาวางเดิมพันเพื่อความอยู่รอดของผม ผมไม่ได้เป็นแค่อดีตทหารรับจ้างผู้เย็นชาอีกต่อไป แต่ผมคือคนที่กำลังแบกรับชีวิตของผู้อื่นไว้บนบ่า ผมพุ่งตัวออกไปเหมือนพยัคฆ์ร้ายที่ถูกขังมานาน ดาบในมือส่องประกายสีนิลวาวโรจน์ พลังเวทมนตร์จากแกนกลางวิญญาณที่ผมเฝ้าฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงระเบิดออกมา ราวกับภูเขาไฟที่ปะทุขึ้นจากใจกลางความเจ็บปวด ผมฟาดฟันเข้าที่จุดตายขององครักษ์เงาด้วยความเร็วที่แม้แต่ผมเองก็แทบมองไม่ทัน คมดาบทะลวงผ่านไอปีศาจ เลือดสีดำทะลักออกมาดุจน้ำพุ ร่างของอสูรใหญ่สลายกลายเป็นละอองทมิฬท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่บาดลึกถึงโสตประสาท แต่ชัยชนะครั้งนี้ไม่ได้หอมหวานเลยสักนิด มันขมปร่าและเต็มไปด้วยรอยแผลที่ลึกล้ำกว่าทางกายภาพ ผมรีบวิ่งไปประคองคาร์ลอสที่นอนจมกองเลือด มือของผมสั่นเทาขณะที่พยายามร่ายเวทรักษาชั้นสูง แต่มันดูเหมือนจะสายเกินไป แผลที่หน้าอกของเขาถูกอาบด้วยคำสาปที่กัดกินพลังชีวิต "ทำไม... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" ผมถาม เสียงของผมสั่นเครืออย่างที่ไม่มีวันปกปิดได้ คาร์ลอสหัวเราะหึๆ เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากมุมปาก เขาคว้าข้อมือผมไว้แน่น แม้จะอ่อนแรงแต่มันกลับหนักแน่นกว่าศิลา "เพราะถ้าหากนายตาย... ใครจะคอยเป็นตัวแสบที่ทำให้ฉันต้องพิสูจน์ตัวเองทุกวันกันล่ะ?" เขากระอักเลือดออกมาอีกคำใหญ่ ก่อนจะพยายามยันกายลุกขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มองผมในฐานะคู่ปรับ แต่มองในฐานะ 'พี่น้อง' ที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน "เรน... ฟังฉันให้ดี" คาร์ลอสกระซิบใกล้หูผม แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว "สิ่งที่พวกเรากำลังตามหาในวิหารนี้ มันไม่ใช่แค่สมบัติของราชันย์เหล็ก แต่มันคือ 'รายชื่อ' ของคนในสภาเวทมนตร์ที่ขายวิญญาณให้ศัตรู... และหนึ่งในนั้น... มีชื่อของอาจารย์ที่นายเคารพที่สุดรวมอยู่ด้วย" คำพูดของเขาราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางหน้าผาก ความคิดของผมหยุดชะงัก ข้อมูลนั้นหนักอึ้งและทำลายความเชื่อมั่นทั้งหมดที่ผมมีมาตลอดชีวิต หากอาจารย์ที่เป็นเสมือนพ่อคนที่สองของผมคือคนทรยศ แล้วที่ผ่านมาผมสู้ไปเพื่ออะไร? ผมสู้ไปเพื่อความยุติธรรม หรือสู้เพื่อเป็นหมากในกระดานของคนโฉดชั่วกันแน่? ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากถามรายละเอียดเพิ่มเติม เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้าของวิหาร ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของภาคีอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ผมเกลียดชังเข้าไส้ เขาก้าวเข้ามาท่ามกลางเศษซากขององครักษ์เงา รอยยิ้มที่อ่อนโยนทว่าเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าดั่งหน้ากากที่สวมไว้ มือของเขาวางลงบนด้ามดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องแสงสีทองสว่างวาบจนแสบตา "ดูเหมือนว่าการแสดงที่แสนสนุกนี้... จะถึงจุดจบแล้วนะ คาร์ลอส... และเจ้าเด็กเหลือขอจากกองทัพรับจ้าง" เสียงนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้ผมรู้สึกราวกับถูกกดทับด้วยภูเขาทั้งลูก ผมหันไปมองคาร์ลอสที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่มือของผมกระชับดาบแน่น ความโกรธแค้นที่เคยถูกกดไว้กำลังจะระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ การเดินทางของพวกเราในครั้งนี้... อาจไม่ใช่แค่การทดสอบ แต่มันคือการตัดสินโทษตายที่ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายดาร์กแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและมิตรภาพนี้ไปกับผมนะครับ