ค่ำคืนแห่งการตัดสินใจ

"เจ้ากำลังเดินเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนะ เรน วาลคีเรียส" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ ราวกับเสียงของโลหะที่ครูดไปบนแผ่นหิน มันดังมาจากเงาร่างที่ไร้ใบหน้าในความมืด ความกดดันมหาศาลหนักอึ้งจนอากาศภายในห้องพักของเรนดูเหมือนจะกลายเป็นปรอทเหลวที่บีบคั้นปอดจนแทบหายใจไม่ออก เรน วาลคีเรียส ไม่ได้ถอยหนี เขายืนนิ่ง มือขวาของเขากำด้ามดาบเหล็กกล้าแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบของอดีตทหารรับจ้างจ้องเขม็งไปยังสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า—สิ่งที่เขารู้ดีว่ามันคือ 'รอยแยกแห่งวิญญาณ' ที่ตามเขามาจากสมรภูมิเลือดในอดีต "ถ้าการมีพลังที่สะอาดบริสุทธิ์หมายถึงการต้องมองดูคนรอบตัวตายไปต่อหน้าต่อตา..." เรนเค้นเสียงต่ำที่สั่นเครือด้วยความโกรธแค้น "ข้าก็ขอเลือกที่จะแปดเปื้อนด้วยเลือดและคำสาป เพื่อเหยียบย่ำโชคชะตาที่เน่าเฟะนี่ให้แหลกคามือ" ร่างเงาสีดำหัวเราะเบาๆ พลางก้าวเข้ามาในแสงสลัวจากหน้าต่าง มันคือร่างจำลองของความมืดมิดที่พยายามจะครอบงำจิตวิญญาณของเขามาโดยตลอด "ความแค้นเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี แต่มันจะเผาผลาญเจ้าจนเหลือแต่ขี้เถ้า เจ้ายังไม่พร้อมจะยอมรับภาระที่หนักอึ้งนี้หรอก" "ข้าไม่ได้ถามหาความพร้อม" เรนกล่าวพลางถอดถุงมืออัศวินสีขาวออก เผยให้เห็นรอยสักสีดำสนิทที่กำลังเต้นเร่าเหมือนมีชีวิตบนหลังมือ "ข้ากำลังสั่งให้เจ้า... มอบอำนาจนั้นให้ข้าซะ" ในขณะเดียวกัน ที่ระเบียงทางเดินด้านนอก คาร์ลอส ฟอน อาร์ค กำลังจะเคาะประตูห้องของเรนเพื่อแจ้งข่าวร้ายเกี่ยวกับประกาศจับกุมตัวเพื่อนสนิทของเขาจากสภาอัศวิน แต่เขากลับชะงักงัน แรงกดดันเวทมนตร์มหาศาลที่พุ่งออกมาจากห้องทำให้สัญชาตญาณของทายาทขุนนางผู้สูงศักดิ์กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง *มันไม่ใช่เวทมนตร์ของสถาบัน... นี่มันคือจิตสังหารที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยความตาย* คาร์ลอสกัดฟันแน่น มือที่ถือตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลสั่นเทา เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวว่าสิ่งที่เขากำลังจะได้เห็นในวินาทีถัดไปจะทำให้มิตรภาพที่เขาเพิ่งเริ่มสร้างขึ้นมาพังทลายลง "เรน... เจ้ากำลังจะทำอะไร?" คาร์ลอสพึมพำ ก่อนจะตัดสินใจพังประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏต่อหน้าคาร์ลอสคือเรนที่กำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ ในขณะที่มวลหมอกสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกกำลังไหลเข้าสู่ร่างของเขาผ่านทางดวงตาและปาก ราวกับเป็นเส้นใยที่ยึดโยงร่างกายไว้กับนรกภูมิ เส้นเลือดบนคอของเรนปูดโปนเป็นสีดำสนิท ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มบัดนี้กลายเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิตที่อาบไปทั่วสนามรบ "หยุดเดี๋ยวนี้!" คาร์ลอสชักดาบเรเปียร์คู่ใจออกมาทันที แสงสีทองจากเวทมนตร์ตระกูลอาร์คสว่างวาบเพื่อปัดเป่าไอความมืด "เจ้ากำลังเสียสติไปแล้วรึไง! พลังนั่นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะควบคุมได้!" เรนหันกลับมามองเพื่อนของเขา เสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่เสียงของเขาคนเดียว แต่เป็นเสียงของวิญญาณนับร้อยที่กรีดร้องผสานกัน "คาร์ลอส... ถอยไป... ก่อนที่ข้าจะคุมตัวเองไม่ได้" "ข้าไม่มีวันปล่อยให้สหายตกต่ำลงไปสู่ขุมนรกเพียงลำพัง ถ้าเจ้าจะกลายเป็นปีศาจ ข้าก็จะเป็นคนที่คอยยับยั้งเจ้าเอง!" คาร์ลอสพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป เพลงดาบแห่งตระกูลอาร์คถูกร่ายรำออกมาอย่างแม่นยำและงดงาม แต่ทว่า... เพียงแค่เรนสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ไอความมืดก็ก่อตัวเป็นเกราะกำบังมหาศาล แรงกระแทกส่งร่างของคาร์ลอสกระเด็นไปอัดกับกำแพงจนอิฐร้าว กระอักเลือดคำโตออกมา เรนมองดูมือของตนเองที่สั่นเทา พลังอำนาจที่ไหลเวียนอยู่ในกายนั้นมหาศาลจนเขารู้สึกว่าเขาสามารถบดขยี้ปราสาทแห่งนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองได้ในพริบตา แต่นั่นคือราคาที่ต้องแลก... จิตใจของเขากำลังถูกกัดกินความทรงจำดีๆ ออกไปทีละน้อย "เห็นไหมล่ะ..." เสียงในเงามืดกระซิบข้างหูเรน "เจ้ายิ่งใช้มันมากเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งลืมว่าทำไมเจ้าถึงอยากปกป้องพวกเขามากเท่านั้น" เรนกัดฟันจนฟันแทบแตก เขาพยายามฝืนบังคับตัวเองให้หยุดไอสีดำ แต่มันกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับเชือกที่รัดคอเหยื่อ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ประตูห้องพักถูกกระแทกจนพังทลายลงอีกครั้ง ไม่ใช่โดยคาร์ลอส แต่เป็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีส่วนร่วมในค่ำคืนนี้ อาจารย์ใหญ่แห่งสถาบันเวทมนตร์ผู้กุมความลับของอาณาจักร ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ได้ชักออกจากฝัก ดวงตาที่เย็นชาของชายชราจ้องมองเรนด้วยความผิดหวังระคนโศกเศร้า "เรน วาลคีเรียส... เจ้าทำลายพันธสัญญาที่บรรพบุรุษเจ้าสาบานไว้กับแผ่นดินนี้แล้ว" อาจารย์ใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำลายความหวังของเรนจนสิ้นซาก "ในฐานะอาจารย์ใหญ่แห่งสถาบัน ข้าขอประกาศให้เจ้าเป็นศัตรูของจักรวรรดิ และขอให้ความตายเป็นบทลงโทษสำหรับผู้ที่แอบอ้างทายาทแห่งอัศวินมืด!" สิ้นเสียงนั้น ดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกดึงออกจากฝัก แสงสว่างจ้าที่รุนแรงยิ่งกว่าดวงอาทิตย์พุ่งเข้าใส่เรนอย่างไร้ความปราณี! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในค่ำคืนที่โหมกระหน่ำด้วยโชคชะตานี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด