บาดแผลที่มองไม่เห็น

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับไอความร้อนจากศิลาเวทมนตร์หลอมละลาย คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่ามหันตภัยเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน "เรน! ตั้งสติไว้!" เสียงตะโกนของคาร์ลอสแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของบุตรชายดยุกผู้สูงศักดิ์ มือสั่นเทาของเขาพยายามกดแผลฉีกขาดบริเวณหัวไหล่ของเรน ซึ่งถูกพลังงานแสงศักดิ์สิทธิ์เฉือนผ่านเกราะเวทจนไหม้เกรียม เนื้อผ้าสีดำสนิทของชุดเครื่องแบบสถาบันขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเก่าซ้อนทับด้วยบาดแผลใหม่ที่ลึกจนน่ากลัว เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย อาบย้อมพื้นสนามประลองจำลองให้กลายเป็นสีชาด เรนหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาสีเทาเข้มปรือปรอย ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับถูกไฟนรกแผดเผา แต่สิ่งที่กัดกินหัวใจของเขามากกว่าบาดแผลทางกาย คือความจริงที่ว่าพลังของ "อัศวินศักดิ์สิทธิ์" ที่เขาเคยหวาดกลัวและชิงชัง ยังคงมีอานุภาพทำลายล้างพรรคพวกของเขาได้ในพริบตาเดียว "ฉัน... ฉันยังไหว..." เรนกัดฟันกรอด ฝืนดันตัวเองลุกขึ้นยืนด้วยเรียวขาที่สั่นเทา แม้เลือดจะหยดติ๋งลงพื้นทุกย่างก้าว แต่สายตาคมกริบยังคงจ้องมองไปยังเบื้องหน้า จุดที่ดาบศักดิ์สิทธิ์ยังคงปักอยู่บนพื้นศิลา ปล่อยออร่าสีทองระยิบระยับเย้ยหยันผู้ที่บังอาจท้าทายมัน "เจ้าโง่! เจ้าจะฝืนไปถึงไหน!" คาร์ลอสพุ่งเข้าไปประคองร่างที่โซเซของสหายร่วมเป็นร่วมตายไว้ แรงกระแทกจากการรับการโจมตีแทนเมื่อครู่ทำให้คาร์ลอสเองก็มีบาดแผลภายในไม่น้อย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและฝุ่นควัน สีหน้าของเขามีทั้งความโกรธ ความกังวล และความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องสหายไว้ได้ "แผลฉกรรจ์ขนาดนี้ พลังเวทในร่างของเจ้าปั่นป่วนจนเส้นชีพจรเวทแทบจะขาดสะบั้นอยู่แล้ว ถ้ายืนหยัดต่อ 1 นาทีนี้... เจ้าได้กลายเป็นคนพิการไร้เวทมนตร์ไปตลอดชีวิตแน่!" "ถ้าฉันล้มตรงนี้..." เรนแค่นเสียงหัวเราะแหบแห้งออกมา เลือดสดๆ ไหลย มุมปาก "ความแค้นของฉัน... และความตั้งใจที่เราฝึกซ้อมกันมากล่ะ จะเอาไปไว้ที่ไหน?" บรรยากาศรอบสนามประลองเงียบสงัด เสียงกระซิบกระซาบของเหล่านักเรียนและอาจารย์ที่ยืนล้อมรอบต่างเงียบเสียงลง พวกเขาต่างมองมาที่เรนด้วยสายตาที่หลากหลาย มีทั้งความเวทนา ความหวาดกลัว และความดูแคลน แต่ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาขวางทางลูกผู้ชายสองคนที่กำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้ไว้บนบ่า คาร์ลอสเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสีฟ้าเข้มฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาตระหนักดีว่าต่อให้ห้ามด้วยคำพูดสักแค่ไหน เรนก็ไม่มีวันถอยหลังให้กลับไปเป็นคนเดิม อดีตทหารรับจ้างผู้เคยโดดเดี่ยวคนนี้ บัดนี้มีสิ่งที่ต้องปกป้องยิ่งกว่าชีวิตของตนเองเสียอีก "เข้าใจล่ะ..." คาร์ลอสผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะปลดผ้าคลุมสีขาวประจำตระกูลขุนนางของตนออกมาพันรอบหัวไหล่ที่เลือดออกไม่หยุดของเรน เพื่อช่วยห้ามเลือดและผนึกพลังเวทที่รั่วไหล "ถ้าเจ้าเลือกที่จะเดินหน้าต่อ... ในฐานะคู่คิดและสหายของเจ้า ฉันจะคอยคุ้มกันด้านหลังให้เอง เรน! อย่าได้บังอาจตายต่อหน้าฉันเด็ดขาด!" เรนเหลือบมองสหายข้างกาย แววตาที่เคยเย็นชาฉายประกายความอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง มิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิและคราบน้ำตาในสนามฝึกฝนแห่งนี้ คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังคงเป็นมนุษย์ "ขอบใจนะ... คาร์ลอส" เรนเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น ทั้งสองคนประสานสายตากันเพียงเสี้ยววินาที ความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ 3 ปีแห่งการขัดเกลาในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เปลี่ยนแปลงเด็กหนุ่มผู้เต็มไปด้วยอคติ ให้กลายเป็นอัศวินผู้พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องมิตรภาพของลูกผู้ชาย เรนสูดหายใจเข้าลึก 1 เฮือก รวบรวมพลังเวทที่เหลืออยู่น้อยนิดหล่อเลี้ยงทั่วร่าง ดาบในมือขวาถูกกำชับแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าเตรียมเผชิญหน้ากับการทดสอบขั้นสุดท้ายที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม ทว่า... ในวินาทีที่เรนกำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่รัศมีพลังของดาบศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดมิดของประตูทางเข้าสนามประลอง *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นศิลาแต่ละครั้ง ราวกับสั่นคลอนจิตวิญญาณของทุกคนในที่นั้นให้หยุดนิ่ง ไอสังหารอันเยือกเย็นและทรงพลังแผ่ซ่ายกดทับจนแทบหายใจไม่ออก เหล่านักเรียนระดับสูงที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างหน้าซีดเผือกด้วยความหวาดกลัว เรนและคาร์ลอสชะงักฝีเท้า หันไปมองผู้มาเยือนอย่างระแวดระวัง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกฮู้ด ก้าวเดินออกมาจากความมืดทีละก้าว พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ขณะที่มือข้างขวาของบุคคลปริศนากำลังลากวัตถุบางอย่างที่ส่งกลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วบริเวณ เมื่อร่างนั้นหยุดเดิน และโยนสิ่งที่ถือมาลงตรงหน้าเรนกับคาร์ลอส... ดวงตาของเรนก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เพราะสิ่งที่กลิ้งอยู่บนพื้นตรงหน้า คือศีรษะของอาจารย์ผู้คุมสอบประจำสนามฝึกฝน ที่ควรจะนั่งรอสรุปผลการทดสอบอยู่ในห้องควบคุมอย่างปลอดภัย! "การทดสอบของพวกเจ้า... มันจบลงตั้งแต่ตรงนี้แล้วล่ะครับ... เจ้าหนู" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากความมืดมิดรอบทิศทาง ปิดตายทุกเส้นทางหนีของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ