พันธสัญญาอัศวิน

“หุบปากของเจ้าเสีย แล้วถอยไปอยู่ข้างหลังข้า” เรน วาลคีเรียส กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา มือขวาของเขากระชับด้ามดาบเหล็กกล้าที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชนจนเกิดรอยบิ่น กลิ่นอายสังหารที่พุ่งออกมาจากเงาร่างเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้เขาสั่นสะท้านแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้น คาร์ลอส ฟอน อาร์ค กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เขาไม่ได้ถอยหลังตามคำสั่ง แต่กลับก้าวขึ้นมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเรน มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะกระชับถุงมือเวทมนตร์ตระกูลอาร์ค “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง เรน? จำนวนพวกมันน่ะสิบต่อสอง! ถ้าเราดื้อรั้นจะสู้ตรงนี้ เราไม่รอดกลับไปรายงานสถานการณ์ที่สถาบันแน่” “สถานการณ์งั้นหรือ?” เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบจ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่เริ่มขยับตัวเข้าใกล้ “สำหรับทหารรับจ้างอย่างข้า สถานการณ์มีแค่สองอย่างคือ ‘รอด’ กับ ‘ตาย’ แต่ข้าจำไม่ได้ว่าเคยถูกสอนให้ทิ้งเพื่อนร่วมรบไว้เพื่อรักษาชีวิตตัวเองเพียงลำพัง” เงาร่างหนึ่งในกลุ่มนั้นก้าวออกมา แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นหน้ากากโลหะเย็นชาและชุดเกราะสีดำทมิฬที่ไม่มีตราสัญลักษณ์สังกัด มันคือหน่วยสังหารที่ไม่ได้มาเพื่อการทดสอบ แต่มันมาเพื่อ ‘กวาดล้าง’ “ความซื่อสัตย์มักเป็นจุดจบของวีรบุรุษผู้โง่เขลา” เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายโลหะครูดกัน “เรน วาลคีเรียส เจ้าควรจะรู้ดีกว่าใครว่า ในสนามรบที่ไร้เกียรติ ยศศักดิ์ไม่ได้ช่วยให้เจ้ามีลมหายใจต่อ” เรนถ่มน้ำลายลงพื้น ดาบเวทมนตร์ในมือเริ่มเปล่งแสงสีเทาหม่นอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘อัศวินมืด’ เขากระซิบเบาๆ กับคาร์ลอสโดยไม่ละสายตาจากศัตรู “คาร์ลอส... ถ้าเจ้าอยากจะเป็นอัศวินที่แท้จริง จงลืมตำราของตระกูลเจ้าไปเสีย แล้วฟังเสียงชีพจรของตัวเอง ต่อจากนี้ไป... จงเชื่อใจดาบของข้า และข้าจะเชื่อใจเวทมนตร์ของเจ้า เราจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง นี่คือพันธสัญญาของข้าในฐานะอัศวิน” คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความถือตัวและหยิ่งผยองในชาติกำเนิดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่ดิบเถื่อน เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเรียกวงแหวนเวทมนตร์สีฟ้าครามซ้อนทับกันหลายชั้น “ให้ตายเถอะ... ข้าคงเสียสติไปตามเจ้าจริงๆ ด้วยสินะ แต่ก็นะ... ตระกูลอาร์คไม่เคยหนีศัตรูที่อยู่ตรงหน้าอยู่แล้ว” วินาทีนั้น เรนทะยานร่างออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร ดาบเหล็กบดขยี้เกราะของศัตรูคนแรกจนเกิดประกายไฟ คาร์ลอสพุ่งตามหลังมาด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น เขาร่ายเวทโล่ป้องกันและระเบิดพลังธาตุสายฟ้าใส่เงาร่างที่ล้อมเข้ามา ความประสานงานที่ไร้ซึ่งความเคอะเขินทำให้ศัตรูที่มั่นใจในจำนวนต้องชะงักไปชั่วขณะ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางซากปรักหักพัง เรนไม่ได้เพียงแต่สู้เพื่อชัยชนะ แต่เขาสู้เพื่อปกป้องคาร์ลอสจากมุมมืดที่เจ้าตัวมองไม่เห็น คาร์ลอสเองก็ทำหน้าที่เป็นป้อมปราการมนุษย์ คอยสนับสนุนเวทมนตร์ล้างทางให้เรนพุ่งเข้าสังหารศัตรูได้อย่างถนัดถนี่ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ของขุนนางกับทหารรับจ้าง แต่มันคือการแลกชีวิตของ ‘สหายร่วมรบ’ เมื่อเงาร่างสุดท้ายล้มลง เรนหอบหายใจรุนแรง หยดเลือดไหลรินจากบาดแผลที่หัวไหล่ เขายันร่างไว้กับดาบก่อนจะหันไปมองคาร์ลอสที่นั่งหอบอยู่บนพื้นไม่ไกลกัน ทั้งคู่สบตากัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ทั้งสองจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางซากศพที่นอนระเกะระกะ “นี่สินะ... ชีวิตที่ข้าตามหามาตลอด” เรนเอ่ยพลางยิ้มมุมปาก “เลิกเพ้อเจ้อเถอะ” คาร์ลอสลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล แต่แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาหันมาทางเรนแล้วยื่นมือออกไป “จากวันนี้ไป ข้าขอจดจำชื่อของเจ้า... เรน วาลคีเรียส ในฐานะพี่น้องร่วมสาบาน ไม่ใช่ในฐานะตัวหมากในสถาบัน” ขณะที่มือของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะกลับดังขึ้นจากมุมมืดอีกฝั่งหนึ่ง ฝีเท้าที่ต่างจากพวกนักฆ่าก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง มันคือเสียงฝีเท้าของคนที่ ‘รู้’ ว่าใครจะชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มสู้ “ประทับใจมาก... สหายรัก” น้ำเสียงเย็นเยียบทว่าแฝงด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดอัศวินสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวออกมาจากเงามืด “แต่พวกเจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง... ที่นี่คือสถาบันเวทมนตร์ และข้าคือผู้คุมกฎที่ได้รับอนุญาตให้กำจัด ‘ขยะ’ ที่ทรยศต่อพันธสัญญาของสถาบัน” เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยภายใต้หน้ากากนั่น... ใบหน้าที่เป็นต้นเหตุของความแค้นในอดีตของเขา “ท่านอาจารย์...” เรนเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่าน “ท่านมาทำอะไรที่นี่!” อาจารย์ผู้คุมกฎยกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นชี้มาที่ทั้งคู่ “มาเพื่อส่งพวกเจ้าไปสู่บทลงโทษสุดท้าย... ความตายคือสิ่งเดียวที่อัศวินนอกรีตพึงได้รับ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะครับ ในตอนหน้าเราจะได้รู้กันว่าพันธสัญญาที่เพิ่งก่อตัวจะสั่นคลอนเพียงใดเมื่อต้องเผชิญกับอดีตที่ตามมาหลอกหลอน วาเลนเทียอัศวินมืดสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นที่สุดครับ