เงาที่คืบคลาน

คมดาบสีเงินวาววับสะท้อนกับเปลวไฟจากคบเพลิงที่สั่นไหวในโถงทางเดินมืดมิด อาจารย์ผู้คุมกฎ ‘เซริอุส’ ยืนตระหง่านราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความปรานี ปลายดาบศักดิ์สิทธิ์จ่ออยู่ที่คอหอยของเรน วาลคีเรียส เพียงไม่กี่มิลลิเมตร กลิ่นอายของเวทมนตร์ชั้นสูงแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “พูดมาสิ เจ้าขยะจากสนามรบ” เสียงของเซริอุสแหบพร่าแต่ทรงพลัง “ในเมื่อชีวิตของเจ้ามันไร้ค่า การจบลงที่นี่ด้วยคมดาบแห่งสัจธรรม ก็นับว่าเป็นเกียรติสูงสุดที่คนอย่างเจ้าจะได้รับแล้ว” เรนไม่ขยับแม้แต่ปลายเท้า สายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เขาเคยเผชิญในสนามรบที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด “เกียรติงั้นหรือ?” เรนแค่นยิ้มที่มุมปาก “ท่านใช้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ไล่ล่าเด็กนักเรียนในยามวิกาล เพื่อปิดปากเรื่องที่ท่านพยายามปกปิดมาตลอด... นี่คือเกียรติของอัศวินที่ท่านสั่งสอนพวกเรางั้นหรือครับ?” คาร์ลอสที่ยืนอยู่ข้างๆ กระชับด้ามดาบในมือแน่น เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านแผ่นหลัง ท่ามกลางความตึงเครียด เขากลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบสถาบันในคืนนี้ไม่ได้มีแค่แรงอาฆาตของเซริอุส แต่มันมี 'ความมืด' อื่นที่กำลังกัดกินรากฐานของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ “เรน... ถอยไป” คาร์ลอสเอ่ยเสียงเรียบพลางก้าวขึ้นมาขวาง “ถ้าท่านต้องการจะฆ่าเขา ท่านต้องข้ามศพผมไปก่อน ในฐานะทายาทตระกูลอาร์ค ผมไม่อนุญาตให้ใครใช้ความยุติธรรมแบบบิดเบี้ยวตัดสินใครในที่มืด!” “โอหังนัก” เซริอุสคำรามเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือ พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ระเบิดออกมาเป็นคลื่นกระแทกจนทั้งสองคนกระเด็นไปกระแทกกับผนังหินเสียงดังสนั่น ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังจะปะทุ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังอาจารย์เซริอุส มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ที่สวมรองเท้าหนัง แต่มันคือเสียงของเหล็กที่กระทบหินอย่างเป็นจังหวะ และแฝงไปด้วยความรู้สึกเยือกเย็นจนกระดูกสันหลังสั่นสะท้าน “พอได้แล้ว เซริอุส... แผนการของท่านเกือบจะพังเพราะอารมณ์ชั่ววูบแล้วนะ” เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นชาดุจคมมีดโกน ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด เขาอยู่ในชุดเกราะดำสนิทที่ดูคล้ายกับชุดของอัศวิน แต่สลักลวดลายอักขระต้องห้ามที่ไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์สถาบันเวทมนตร์ ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากเหล็กปิดบังตัวตนครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงดวงตาข้างเดียวที่ส่องประกายสีม่วงอำมหิต เรนยันตัวขึ้นจากพื้น พลางกุมบาดแผลที่สีข้าง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของคนที่ทำลายหน่วยรบของเขาเมื่อสามปีก่อน “แก...” เรนกัดฟันแน่น “คนของกลุ่ม ‘เงาปรสิต’ ที่ลอบโจมตีค่ายทหารในวันนั้น!” ชายในชุดเกราะไม่สนใจเรน เขาหันไปมองอาจารย์เซริอุสด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะชี้ปลายนิ้วไปที่ตราสัญลักษณ์ของสถาบันที่แกะสลักอยู่บนกำแพง “พวกมันเป็นเพียงเบี้ยที่ขวางทางเรา แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือการทำให้รากฐานของสถาบันนี้พังทลายลงจากภายใน... เมื่อถึงคราวที่สภาเวทมนตร์ตระหนักได้ว่าผู้คุมกฎเองยังเป็นพวกทรยศ ความวุ่นวายจะกลายเป็นเชื้อเพลิงให้พวกเราเข้ายึดครองพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกกักขังไว้ใต้หอคอยแห่งนี้” เซริอุสชักดาบกลับและเก็บเข้าฝัก ความกลัวเริ่มฉายชัดบนใบหน้าของเขา “ข้า... ข้าทำงานให้พวกเจ้ามานานพอแล้ว ท่านสัญญาว่าจะคืนเกียรติให้ตระกูลข้า!” “เกียรติของคนทรยศน่ะหรือ?” ชายชุดเกราะหัวเราะในลำคอ “มีค่าไม่ต่างจากฝุ่นผงหรอก” ทันใดนั้น ชายชุดเกราะก็สะบัดมือเพียงครั้งเดียว พลังงานมืดสีม่วงพุ่งเข้าเสียบทะลุหน้าอกของเซริอุสอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด อัศวินผู้คุมกฎเบิกตากว้าง เลือดสีแดงสดพุ่งกระจายเปรอะเปื้อนพื้นหิน ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดฮวบลงดุจตุ๊กตาที่ถูกตัดสายชัก คาร์ลอสอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง นี่ไม่ใช่การดวล นี่คือการกำจัดพยานหลักฐาน เรนรีบคว้าข้อมือคาร์ลอสเตรียมจะถอยหนี แต่ทว่า รอบตัวพวกเขากลับมีเงาดำนับสิบโผล่ออกมาจากพื้นดิน ราวกับว่ากำแพงและพื้นห้องกลายเป็นกับดักที่พวกมันวางไว้ตั้งแต่ต้น “หนีไม่พ้นหรอก...” ชายชุดเกราะเดินเข้ามาใกล้เรน พลางถอดหน้ากากเหล็กออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ดูเหมือนรอยไหม้จากไฟเวทมนตร์ “เพราะวันนี้ สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้จะถูกลบชื่อออกจากแผนที่... และพวกเจ้าจะเป็นเพียงพยานลำดับสุดท้ายที่รอดชีวิตไปบอกเล่าความสิ้นหวังนี้” เขาหยิบ ‘ดาบหัก’ เล่มหนึ่งออกมาจากห่อผ้าที่พกติดตัวมา ดาบเล่มนั้นมีออร่าที่ทำให้เรนต้องสั่นสะท้าน มันไม่ใช่ดาบธรรมดา แต่มันคือ ‘ศาสตราวิญญาณ’ ที่เขาจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต “ดาบเล่มนี้... อยู่ในมือแกได้ยังไง?” เรนเค้นเสียงถามด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านจนขีดสุด ชายชุดเกราะยิ้มเหี้ยม พลางจรดปลายดาบหักนั้นลงบนพื้นดิน “อยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนส่งมันมาให้ข้า? คนที่แกเคารพที่สุด... คนที่แกคิดว่าตายไปแล้วในสงครามครั้งนั้นนั่นแหละ เรน วาลคีเรียส” สิ้นคำกล่าว รอยร้าวสีม่วงก็ปริแตกไปทั่วพื้นห้อง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เพดานสถาบันถล่มลงมา พร้อมกับการปรากฏตัวของกองทัพเงาที่พุ่งทะลุออกมาจากรอยแยกมิตินับร้อยชีวิต ความมืดมิดกำลังกลืนกินสถาบันเวทมนตร์ และความจริงที่เรนพยายามตามหามาตลอดสามปี กำลังจะเปิดเผยออกมาในรูปแบบที่โหดร้ายที่สุด ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของอัศวินมืดและร่วมเป็นสักขีพยานในความมืดที่คืบคลานเข้ามานะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด