การประลองกระชับมิตร

"เก็บดาบของเจ้าซะ คาร์ลอส... เพราะถ้าเจ้ายังจ้องจะแทงคอหอยข้าด้วยสายตานั่นอยู่อีก ข้าเกรงว่าเราคงไม่ได้ลงสนามประลองในฐานะพันธมิตร แต่จะเป็นในฐานะศพแทน" เรน วาลคีเรียส กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่นิ้วมือหยาบกร้านจากการจับด้ามดาบมานับไม่ถ้วนของเขาบรรจงผูกสายรัดข้อมือหนังอย่างใจเย็น เขายืนอยู่กลางห้องพักนักกีฬาของสถาบันอัคนีทมิฬ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของโลหะขัดเงาและไอเวทมนตร์ที่อัดแน่นจนน่าอึดอัด คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ลดปลายกระบี่ในมือลง เสียงเหล็กกระทบกับฝักดัง 'กริ๊ก' อย่างเฉียบคม ดวงตาสีฟ้าเย็นชาดุจน้ำแข็งของขุนนางหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังของเรนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่ชอบขี้หน้าชายผู้นี้ที่มาจากข้างถนน แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า วินาทีที่ศัตรูบุกเข้ามาในสถาบันเมื่อสัปดาห์ก่อน มือของคนข้างถนนผู้นี้นี่แหละที่ฉุดเขากลับมาจากนรก "เจ้าอย่าได้หลงระเริงไป เรน" คาร์ลอสแค่นเสียง "การประลองกระชับมิตรครั้งนี้คือการแสดงแสนยานุภาพเพื่อคานอำนาจระหว่างสถาบันพันธมิตร หากเจ้าทำพลาดแม้แต่นิดเดียว เกียรติยศของตระกูลอาร์คที่ข้าแบกรับไว้... ข้าจะถือว่านั่นเป็นความผิดของเจ้าด้วย" เรนหันกลับมา มุมปากของเขาหยักยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความอบอุ่น แต่มาพร้อมกับความกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นไปอีกหลายส่วน "เกียรติยศ? สำหรับข้า มันเป็นแค่คำหรูหราที่ใช้ประดับโลงศพเท่านั้น คาร์ลอส... แต่เอาเถอะ ข้าจะแสดงให้เห็นว่า ดาบที่ไม่มีตระกูลหนุนหลัง มันคมกริบเพียงใดเมื่อต้องตัดผ่านความอหังการของพวกชนชั้นสูง" เสียงแตรสัญญาณจากสนามประลองภายนอกแผดดังขึ้นสะเทือนไปถึงทรวงอก ทั้งสองเดินออกจากห้องพักเข้าสู่สนามเวทมนตร์ที่ถูกเนรมิตขึ้นเป็นสังเวียนขนาดใหญ่ รอบข้างเต็มไปด้วยธงทิวของสถาบันพันธมิตร แสงแดดที่สาดส่องลงมาสะท้อนกับชุดเกราะของเหล่านักเรียนระดับหัวกะทิจากทั่วสารทิศ การประลองเริ่มต้นขึ้นทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ ทันทีที่เรนก้าวเข้าสู่เขตแดนพลัง ตัวแทนจากสถาบันพันธมิตรฝ่ายตรงข้ามก็เปิดฉากด้วยเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าอันรุนแรง แสงสีฟ้าสว่างวาบพุ่งเข้าหาเขาราวกับหอกแห่งเทพเจ้า "ช้าเกินไป" เรนพึมพำ เขาไม่แม้แต่จะชักดาบเล่มหลักออกมา เพียงแค่ก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าในมุมเฉียงที่คาดเดาไม่ได้ ร่างกายของเขาสะบัดไหวราวกับเงา แรงอัดอากาศจากการหลบหลีกทำให้ชุดคลุมของเขาพริ้วไหว เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ป้องกัน แต่เขากำลังใช้ 'จังหวะ' เข้าควบคุมสถานการณ์ เขาสวนกลับด้วยสันดาบที่กระแทกเข้าที่หัวไหล่ของคู่ต่อสู้ แรงปะทะนั้นหนักหน่วงและแม่นยำจนร่างของจอมเวทหนุ่มอีกฝ่ายกระเด็นออกนอกเขตสนามไปอย่างหมดสภาพ เสียงเฮลั่นจากฝูงชนดังกึกก้อง แต่เรนกลับไม่ได้หันไปมองแม้แต่นิดเดียว สายตาของเขาจับจ้องไปที่บุคคลบนแท่นประธาน ชายชราในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของเหล่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เขาเคยเกลียดชังเข้าไส้ คาร์ลอสที่เห็นจังหวะเปิดกว้างจึงพุ่งตัวเข้าแทรก เขาสะบัดกระบี่เข้าปะทะกับศัตรูคนที่สองด้วยลีลาที่งดงามและเข้มงวด ทั้งคู่ประสานงานกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากพูด นี่คือมิตรภาพลูกผู้ชายที่เกิดจากบาดแผลและการยอมรับในความแข็งแกร่งของกันและกัน การประลองดำเนินไปจนถึงรอบสุดท้าย เรนยืนหอบหายใจอยู่ใจกลางสนาม ตรงหน้าเขาคือชายหนุ่มลึกลับผู้ใช้เวทมนตร์เงาที่เขารู้สึกได้ถึงไอสังหารที่ไม่ธรรมดา "เจ้าเก่งมาก เรน วาลคีเรียส" ชายคนนั้นกล่าวพลางแสยะยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตร "แต่ความโกรธแค้นที่อยู่ในใจเจ้าน่ะ มันเป็นดาบสองคมที่พร้อมจะทิ่มแทงหัวใจเจ้าเองตลอดเวลา โดยเฉพาะเมื่อเจ้ารู้ความจริงว่า 'ใคร' เป็นคนสั่งให้กองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ทำลายหมู่บ้านของเจ้าเมื่อสิบปีก่อน" เรนชะงัก ดาบในมือของเขาตกลงพื้นดินทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบด้วยการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟ "แก... แกพูดเรื่องอะไร?" เรนคำราม เสียงของเขาต่ำและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนผู้ชมรอบข้างถึงกับเงียบกริบ ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ปลายนิ้วไปที่แท่นประธานอีกครั้ง ตรงจุดที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูงคนหนึ่งกำลังจ้องมองมายังเรนด้วยแววตาที่เย็นชาดุจซากศพ "จงเงยหน้าขึ้นดูอัศวินที่เจ้าเคารพนับถือสิ เรน... ดูให้ดีว่า ตราประทับบนอกเสื้อของเขาน่ะ มันคือตราตระกูลเดียวกับที่เจ้าสวมแหวนอยู่บนนิ้วก้อยนั่นใช่ไหม?" เรนก้มลงมองแหวนเก่าคร่ำคร่าบนนิ้วของตนเองที่เขาได้รับมาจากมารดาผู้ล่วงลับ หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความจริงที่เขาตามหามาตลอดชีวิตกำลังจะถูกกระชากออกมาในสถานที่ที่เขาไม่อาจชักดาบสู้ได้โดยไม่มีผลกระทบต่อสถาบัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางของอัศวินมืดนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด