แรงกดดันจากอำนาจมืด

"เจ้ากำลังทำอะไรกับดาบเล่มนั้น... เรน วาลคีเรียส" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดมิดของระเบียงชั้นบน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นเหมือนจังหวะกลองศึกหยุดลงเบื้องหลังเรน มือของเขาที่ยังคงกำด้ามดาบสีดำสนิทจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวสั่นเทาเล็กน้อย หยดเลือดที่ไหลจากบาดแผลบนฝ่ามือหยดลงบนพื้นหินขัดเงาเป็นจังหวะ 'แปะ... แปะ...' กลิ่นคาวเลือดจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบของยามวิกาล เรนไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแต่สูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นไอเวทมนตร์สีดำที่กำลังเดือดพล่านอยู่ใต้ผิวหนังให้สงบลง "ผมแค่กำลังตรวจสอบอาวุธครับ อาจารย์มาสเตอร์เดล" อาจารย์มาสเตอร์เดลเดินก้าวเข้ามาในแสงจันทร์สลัว เผยให้เห็นใบหน้าที่มีแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ดวงตาข้างที่เหลืออยู่ของเขาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อ เขาไม่ได้มองไปที่ใบหน้าของเรน แต่สายตาเขม็งจ้องไปยังดาบสีดำในมือเด็กหนุ่มด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวง "อาวุธที่สร้างรอยร้าวบนอากาศได้... อาวุธที่ปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งความตายรุนแรงเสียจนสัตว์เวทในเขตป่าต้องกบดานเงียบ" มาสเตอร์เดลหยัดยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับไม่ยิ้มตาม "เจ้าเป็นแค่นักเรียนปีหนึ่ง เรน การมีสมบัติระดับนั้นในครอบครองสำหรับคนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเจ้า... ไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ" เรนแค่นยิ้มพลางเก็บดาบเข้าฝักช้าๆ ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือยังคงเตือนสติเขาอยู่ "โลกนี้มีหลายสิ่งที่อาจารย์อาจไม่เคยเห็นมาก่อน ความเงียบและมืดมิดบางครั้งก็ให้คำตอบได้ดีกว่าตำราเล่มหนาในห้องสมุดนะครับ" คาร์ลอสที่แอบสังเกตการณ์อยู่หลังเสาหินแทบจะกลั้นหายใจ เขาเห็นท่าทีของเรนแล้วก็ได้แต่กำหมัดแน่น คาร์ลอสมองเห็น 'บางอย่าง' ที่เรนปล่อยออกมาเมื่อครู่ มันไม่ใช่เวทมนตร์ธาตุทั่วไป แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แม้เขาจะมาจากตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ที่ฝึกฝนพลังมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก แต่ความรู้สึกข่มขวัญที่ได้รับจากเรนกลับทำให้เลือดในกายเขาสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ" มาสเตอร์เดลขยับตัวเข้ามาใกล้จนเรนสัมผัสได้ถึงไอเวทมนตร์กดดันที่แผ่ออกมาจากตัวอาจารย์ "และถ้าไฟนั้นเผาผลาญสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้... ข้าจะไม่ลังเลที่จะดับมันด้วยมือของข้าเอง" มาสเตอร์เดลเดินจากไป ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระเบียงอีกครั้ง เรนทรุดตัวลงพิงกำแพง ความเหนื่อยล้าจากการควบคุมไอเวทมนตร์ที่ไหลเวียนผ่านดาบเริ่มเข้าเล่นงานร่างกาย เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด ราวกับกำลังรอคอยคำตอบจากดวงดาวที่ไร้แสง "นายทำอะไรลงไป..." คาร์ลอสเดินออกมาจากเงามืด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "อาจารย์มาสเตอร์เดลเป็นหนึ่งในสภาอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ถ้าเขารายงานเรื่องนี้ออกไป ชีวิตนายในโรงเรียนนี้จบสิ้นแน่" เรนหันไปมองคาร์ลอส แววตาของเขาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับมีความอ่อนแสงลงเล็กน้อย "คาร์ลอส นายเคยไหม... รู้สึกว่าสิ่งที่นายต้องปกป้องมันหนักอึ้งเกินกว่าที่จะแบกรับ แต่ถ้าปล่อยไป นายก็ต้องสูญเสียทุกอย่างที่เคยรัก?" คาร์ลอสนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขามองเห็นรอยร้าวในใจของชายตรงหน้า มันไม่ใช่ความหยิ่งยโส แต่เป็นความเปราะบางของคนที่ผ่านสงครามมาอย่างโชกโชน "เราคือสหายร่วมรบกันแล้วเรน ถ้าวันหนึ่งนายต้องยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับกฎระเบียบของที่นี่... ข้าจะเป็นคนแรกที่จะยืนเคียงข้างนาย แม้จะต้องเผชิญหน้ากับมาสเตอร์เดลก็ตาม" คำพูดของคาร์ลอสดูเรียบง่าย แต่สำหรับเรน มันคือน้ำหนักที่สำคัญยิ่งกว่าดาบวิญญาณราชันย์ในมือเสียอีก ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของสถาบันเวทมนตร์ที่ดูเหมือนจะเป็นป้อมปราการแห่งความรู้ แต่ในความเป็นจริงกลับเป็นกรงขังขนาดใหญ่ที่พร้อมจะบดขยี้ผู้ที่กุมความลับอันตราย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลาย เสียงกระซิบที่ดูเหมือนจะมาจากอากาศธาตุก็ดังขึ้นข้างหูของเรน มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก *‘เจ้าคิดหรือว่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์คนนั้นคือศัตรูที่น่ากลัวที่สุด... เรน วาลคีเรียส?’* เรนชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเวทบางอย่างที่พุ่งตรงมายังห้องพักของเขา มันไม่ใช่พลังของอาจารย์มาสเตอร์เดล แต่มันคือพลังที่เขาคุ้นเคย... พลังจาก 'เจ้าของ' ดาบเล่มก่อนที่เพิ่งจะตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนาน ประตูห้องพักของเรนเปิดออกเองอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของห้องที่ควรจะว่างเปล่า เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งกำลังยืนรออยู่ตรงกลางห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่บาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับตำนานบทใหม่ของอัศวินมืดคนนี้ด้วยกันนะครับ