การสอบเลื่อนระดับ

"กฎของสนามประลองมีเพียงข้อเดียว คือห้ามตาย... เพราะถ้าแกตาย ข้าจะถือว่าเสียเวลาที่อุตส่าห์ลงแรงฝึกมา" เสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอส ฟอน อาร์ค ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลานกว้าง เขายืนตระหง่านในชุดเกราะสีเงินขัดเงา สะท้อนแสงไฟเวทมนตร์จากเสาหินรอบด้าน ราวกับรูปปั้นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ที่ติ ตรงกันข้ามกับเรน วาลคีเรียส ที่ยืนนิ่งในชุดฝึกเนื้อหยาบสีเข้ม ใบหน้าของเรนไม่ปรากฏความตื่นเต้นหรือความหวาดกลัว มีเพียงแววตาเย็นชาที่เหมือนน้ำแข็งขั้วโลกซึ่งจ้องมองผ่านร่างของคาร์ลอสไป รอบข้างคือเหล่านักเรียนระดับหัวกะทิและอาจารย์ผู้คุมสอบที่เฝ้ามองอย่างคาดหวัง นี่คือการสอบเลื่อนระดับสู่ชนชั้น 'อัศวินดำ' ของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ ซึ่งหมายถึงการยอมรับในฐานะผู้ถือครองอาวุธที่อันตรายที่สุด "เลิกพล่ามเสียทีคาร์ลอส ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำสั่งสอนของพวกผู้ดี" เรนเอ่ยเบาๆ ก่อนจะกระชับดาบฝึกในมือที่ดูไร้ราคา คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เขาวาดดาบยาวคู่ใจขึ้นมา ประกายสีทองจากเวทมนตร์อักขระบนตัวดาบส่องสว่างวูบวาบ "ถ้าอย่างนั้น ก็แสดงให้เห็นว่าแกมีดีแค่ปาก หรือมีเลือดนักรบไหลเวียนอยู่ในร่างนั้นจริงๆ" สิ้นคำท้าทาย คาร์ลอสพุ่งตัวเข้าหาดั่งพายุทอร์นาโดสีเงิน ดาบศักดิ์สิทธิ์ตวัดผ่านอากาศเกิดเป็นเสียงหวีดหวิวบาดหู เรนไม่ถอยหลัง แต่เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณดิบที่สั่งสมมาจากสนามรบจริง ดาบไม้ฝึกปะทะกับดาบเหล็กกล้าจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เคร้ง! แรงปะทะส่งผลให้ฝุ่นละอองกระจายตัว เรนกัดฟันแน่น แขนของเขาชาดิกจากแรงอัดมหาศาล คาร์ลอสไม่ได้มาเล่นๆ เขากำลังใช้ความเร็วและทักษะที่เหนือกว่ากดดันเรนให้เข้ามุม "ทำได้แค่นี้หรือเรน!" คาร์ลอสคำรามพร้อมกระหน่ำแทงดาบใส่ไม่ยั้ง เป็นท่วงท่าที่งดงามแต่แฝงไปด้วยเจตนาสังหาร เรนถอยหลังครึ่งก้าว หลบหลีกการโจมตีอย่างเฉียดฉิว ใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความลับที่ถูกฝังไว้... คำสาปที่กำลังจะกลืนกินเขากำลังส่งเสียงกู่ร้องอยู่ในกระแสเลือด เขาไม่ได้กลัวการพ่ายแพ้ แต่เขากลัวว่าหากเขาปลดปล่อยมันออกมา เขาจะควบคุมมันไม่ได้อีกต่อไป เขาสบตากับคาร์ลอส เห็นถึงความเชื่อมั่นในอุดมการณ์อัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่คาร์ลอสยึดถือ มันเป็นความเชื่อที่เรนเกลียดชัง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเคารพในจิตวิญญาณนั้น 'ข้าต้องทำ' เรนบอกกับตัวเอง ทันใดนั้น เรนลดการป้องกันลงอย่างสิ้นเชิง คาร์ลอสชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่ด้วยสัญชาตญาณนักรบ เขาไม่หยุดดาบที่กำลังพุ่งเข้าสู่หัวไหล่ของคู่ต่อสู้ ทว่าก่อนที่ปลายดาบจะสัมผัสผิวหนัง อากาศรอบตัวเรนก็เกิดการบิดเบี้ยว ไอเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนเหล่าผู้ชมถึงกับต้องถอยร่นด้วยความหวาดผวา เงาสีดำสนิทพุ่งทะลักออกมาจากรอยสักที่หลังคอของเรน มันไหลเวียนเข้าสู่มือที่ถือดาบไม้ฝึก ราวกับปรสิตที่กำลังกลืนกินและเปลี่ยนสภาพอาวุธให้กลายเป็นศาสตราแห่งความมืด ดาบไม้ที่ไร้ราคาบัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีดำทมิฬ เสียงคำรามของวิญญาณร้ายที่ถูกผนึกไว้ในศาสตราดังก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน เรนตวัดดาบขึ้นรับการโจมตีของคาร์ลอส แรงปะทะครั้งนี้รุนแรงจนคาร์ลอสกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของทายาทขุนนางสั่นระริกราวกับกำลังหวาดกลัวสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่บนโลก "นี่มัน... พลังบ้าอะไรกัน!" คาร์ลอสอุทาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เรนยืนหอบหายใจหนัก แรงกดดันจากดาบสีดำในมือทำให้ร่างกายน้องๆ ของเขาราวกับจะแตกสลาย เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาไม่ได้สู้เพื่อชัยชนะ แต่เขาใช้มันเพื่อประกาศจุดยืนว่าตัวตนของเขาคือสิ่งที่สถาบันแห่งนี้จะไม่มีวันลบเลือนได้ ทว่าในจังหวะที่เรนกำลังจะลดดาบลง ประตูลานประลองที่ปิดสนิทก็ถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงกระแทกมหาศาล ฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายทำให้ทุกคนต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้า ร่างของชายชราในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของศาสนจักรเดินเข้ามาพร้อมกับเหล่านักบวชติดอาวุธนับสิบ สายตาที่เย็นชาของเขาจับจ้องมาที่เรนเพียงผู้เดียว "พบตัวแล้ว... ผู้ถือครองศาสตราต้องห้ามแห่งปฐมกาล" เสียงของชายชราก้องกังวานด้วยอำนาจเวทมนตร์กดทับผู้คนในลานประลองให้ทรุดเข่าลง "เรน วาลคีเรียส... แกคือความหายนะที่พวกเราตามล่ามาตลอดชีวิต" เรนกำดาบสีดำแน่นจนเลือดหยดลงพื้นดิน เขารู้ดีว่าความลับที่ถูกฝังไว้ได้พังทลายลงแล้ว และคราวนี้... ไม่มีทางหันหลังกลับไปได้อีก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดบทหนึ่งนะครับ!