เงื่อนไขที่โหดร้าย

กลิ่นอายสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดเก่าๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดมิดเบื้องหน้า ร่างเงาที่ก้าวพ้นธรณีประตูออกมาไม่ได้ส่งเสียงฝีเท้าแม้แต่น้อย แต่เสียงหัวใจของเรน วาลคีเรียสกลับเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ดวงตาสีเทาเข้มของอดีตทหารรับจ้างหรี่แคบลงโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักรบกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด แม้สมองจะพยายามปฏิเสธภาพที่เห็นตรงหน้า แต่นัยน์ตาสีแดงฉานที่สะท้อนแสงสลัวจากคบเพลิงข้างผนังกลับยืนยันตัวตนของบุคคลผู้นั้นอย่างชัดเจน "ไม่... มันเป็นไปไม่ได้" เรนพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นระริกเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างนั้นคือ "กัปตันแบรดลีย์" ผู้บังคับบัญชาคนแรกในกองทหารรับจ้างเงาทมิฬ... ชายผู้ที่เรนเป็นคนลงมือปลิดชีพด้วยมือของตัวเองเมื่อสามปีก่อน บนผืนดินที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดในสงครามแย่งชิงเขตแดน รอยแผลเป็นฉกรรจ์ที่พาดผ่านลำคอของอีกฝ่ายยังคงเด่นชัด เช่นเดียวกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ซึ่งยืนอยู่เคียงข้าง ชักดาบออกจากฝักอย่างรวดเร็ว เสียงเหล็กกระทบหนังดังเฉียบคมท่ามกลางความเงียบงัน ใบหน้าคมคายของทายาทขุนนางตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างเงาเบื้องหน้า "เรน ตั้งสติไว้!" คาร์ลอสส่งเสียงเตือนด้วยน้ำหนักเสียงที่จริงจัง "นั่นไม่ใช่คน... มันอาจจะเป็นภาพลวงตาเวทมนตร์ขั้นสูง หรือไม่ก็... สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำของคุณ" "ภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ..." เรนแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนใบหน้าคร่ำเครือ "ไม่มีภาพลวงตาไหนที่มีกลิ่นเลือดของคนตายชัดเจนขนาดนี้หريكหรอก คาร์ลอส" ทันใดนั้น ร่างของแบรดลีย์ก็ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ดาบใหญ่ในมือของร่างเงาถูกลากครูดไปกับพื้นหินเกิดประกายไฟสาบสูญ ความกดดันทางจิตวิทยานั้นรุนแรงเสียจนลมหายใจของเรนสะดุด นี่คือการทดสอบจิตใจขั้นเด็ดขาดของสถาบันเวทมนตร์ หรือเป็นเงื่อนไขอันโหดร้ายของ "เกราะราชันย์เหล็ก" ที่กำลังรอคอยการชำระบาป? "ถ้าเจ้าอยากได้พลังที่จะปกป้องใครสักคน... เจ้าก็ต้องเผชิญหน้ากับบาปที่เจ้าเคยฆ่า" เสียงแหบต่ำราวกับมาจากหลุมศพดังขึ้นจากร่างของแบรดลีย์ มันไม่ใช่เสียงสะท้อน แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณของเรนโดยตรง เรนกำด้ามดาบในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความทรงจำอันเจ็บปวดไหลทะลักกลับเข้ามาในหัว สมรภูมิที่เต็มไปด้วยกลิ่นควันไฟ เสียงกรีดร้อง และภาพที่เขาต้องจำใจปลิดชีพผู้มีพระคุณเพื่อแลกกับการรอดชีวิตของสหายร่วมรบ "ฉันไม่ได้ฆ่าแกเพื่อความสนุก..." เรนก้าวเท้าออกไปข้างหน้า ดวงตาสีเทาเข้มลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่น "และฉันก็จะไม่ยอมตายให้ภาพลวงตาของอดีตที่ฉันสะสางไปแล้วเด็ดขาด!" คาร์ลอสพยายามจะเข้าไปช่วย แต่เรนยกมือขึ้นห้าม "อย่าเข้ามายุ่ง คาร์ลอส... นี่คือเรื่องของฉันกับอดีตของฉันเอง" การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้เสียงเตือน ร่างของแบรดลีย์พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ ดาบใหญ่ฟาดฟันลงมาด้วยพละกำลังมหาศาล เรนยกดาบขึ้นรับแรงกระแทกนั้นอย่างเต็มแรง แรงสะท้อนทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง แขนทั้งสองข้างของเรนสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดจากแรงกดดัน "หนักหน่วงและเย็นชาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน..." เรนกัดฟันกรอด เลือดสีแดงสดซึมไหลออกจากมุมปากจากการฝืนรับแรงกระแทก ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของโถงทางเดิน เงาดำลึกลับอีกสายหนึ่งกำลังเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านม่านพลังเวทมนตร์ ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องการต่อสู้ด้วยความสนใจใคร่รู้ พร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิท "การแลกเลือดเริ่มต้นขึ้นแล้ว... มาดูกซิว่าเจ้าเด็กตระกูลวาลคีเรียสคนนี้ จะมีเลือดมากพอที่จะจ่ายให้แก่พันธสัญญาโบราณหรือไม่" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในความมืด ก่อนที่ร่างปริศนาจะหยิบวัตถุบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ—มันคือผนึกเวทมนตร์รูปกุญแจที่มีไอความมืดพวยพุ่งออกมา และเป้าหมายของมันไม่ใช่ใครอื่น นอกจากห้องเก็บศาสตราศักดิ์สิทธิ์ที่คาร์ลอสและเรนกำลังจะไปถึง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแฟนตาซีนี้ด้วยกันนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด