อุดมการณ์ที่สั่นคลอน

“นี่คือสิ่งที่เจ้าเรียกว่า ‘ความยุติธรรม’ งั้นหรือ คาร์ลอส?” ปลายดาบเหล็กกล้าที่อาบด้วยคราบเลือดแห้งกรังของเรน วาลคีเรียส สั่นระริกอยู่ในมือ ชายหนุ่มไม่ได้มองคู่สนทนา หากแต่ทอดสายตาไปยังซากปรักหักพังของหมู่บ้านชายแดนที่พึ่งผ่านการกวาดล้าง เสียงโหยหวนของชาวบ้านที่เหลือรอดแทรกผ่านลมหนาวเข้ามาเป็นระยะ มันไม่ใช่เสียงของศัตรู แต่มันคือเสียงของผู้บริสุทธิ์ที่ถูกตราหน้าว่าเป็น ‘ผู้สมรู้ร่วมคิดกับจอมมาร’ เพียงเพราะพวกเขาอาศัยอยู่ในพื้นที่สีเทา คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ยืนตัวตรงในชุดเกราะสีเงินวาววับ แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงไร้ซึ่งความลังเล ทว่าแววตาที่มองไปยังเรนกลับมีความสั่นไหวเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของชนชั้นสูง “มันคือคำสั่งจากสภาเวทมนตร์ เรน... พวกเขาให้ข้อมูลมาว่าที่นี่เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่กองกำลังนอกรีตใช้ซ่อนตัว หากเราไม่กวาดล้าง สงครามจะลามเข้าสู่ใจกลางอาณาจักร เจ้าก็รู้ว่ากฎของอัศวินคืออะไร” คาร์ลอสตอบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยในประโยคสุดท้าย เรนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย เขาปักดาบลงบนพื้นดินที่เปื้อนคราบเลือด ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมรบ “กฎของอัศวิน? หรือคำสั่งของคนหูหนวกตาบอดที่นั่งเสวยสุขอยู่บนบัลลังก์ทองคำกันแน่? พวกเขาไม่เคยเห็นเลือดที่ไหลนอง หรือได้ยินเสียงสะอื้นของเด็กที่ต้องสูญเสียครอบครัวเพียงเพราะเราต้องการ ‘จุดยุทธศาสตร์’ เจ้าเป็นอัศวินที่ยึดถือระเบียบวินัยเหนือสิ่งอื่นใด แต่คาร์ลอส... บอกข้ามาสิว่าหัวใจของเจ้ายังเต้นอยู่ในเกราะเหล็กนั่นบ้างไหม?” บรรยากาศรอบข้างเงียบงัน มีเพียงเสียงไม้ที่ลุกไหม้จากเศษซากบ้านเรือน คาร์ลอสกำด้ามดาบจนถุงมือหนังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เขาเดินเข้ามาใกล้เรน ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวคนทั้งคู่ “ข้าเคยเชื่อว่าความสงบสุขแลกมาด้วยการเสียสละ...” คาร์ลอสลดเสียงลง แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของเรน “แต่เมื่อข้ามองเห็นรอยเลือดบนมือของเจ้าในวันนี้ ข้าเริ่มไม่แน่ใจว่าเรากำลังกำจัดปีศาจ หรือเรากำลังสร้างพวกมันขึ้นมาเองกันแน่” เรนยิ้มที่มุมปาก ทว่าในดวงตามิได้มีความยินดีแม้แต่น้อย “เจ้าเริ่มฉลาดขึ้นแล้ว แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไป อุดมการณ์ที่เจ้าเทิดทูนกำลังพังทลายลงพร้อมกับบ้านเรือนเหล่านี้ สงครามครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องใคร แต่มันมีไว้เพื่อรักษาสถานะของพวกที่อยู่ข้างบนนั้น... และพวกเราคือ ‘เครื่องมือ’ ที่ถูกใช้จนพังเพื่อเป้าหมายของคนอื่น” เรนถอนดาบขึ้นจากพื้น เขาไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเพื่อสู้กับคาร์ลอส แต่เขาหันปลายดาบไปทางทิศตะวันออก ที่ซึ่งกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์กำลังเตรียมตัวสำหรับการรุกคืบครั้งใหญ่ในวันพรุ่งนี้ “คาร์ลอส หากเจ้ายังต้องการเป็นอัศวินเพื่อปกป้องผู้คนจริงๆ ข้ามีทางเลือกหนึ่งให้เจ้า... แต่มันจะหมายถึงการที่เจ้าต้องหันหลังให้แก่ตระกูลฟอน อาร์ค และกลายเป็นคนทรยศในสายตาของโลกใบนี้” คาร์ลอสนิ่งอึ้ง เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ คำพูดของเรนเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าสู่ความเชื่อมั่นที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิต ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น คำถามที่เรนทิ้งไว้เริ่มกัดกินใจของเขาเหมือนสนิมที่เกาะกินเนื้อเหล็ก ในขณะที่ความขัดแย้งกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงแตรศึกของกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ มันไม่ใช่สัญญาณของการเตือนภัย แต่เป็นสัญญาณของการเคลื่อนพล เรนหันไปมองต้นเสียงนั้น ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง จิตสังหารที่แฝงมากับไอเวทมนตร์อันคุ้นเคยไม่ได้มาจากศัตรู แต่มันมาจากทิศทางของกองบัญชาการหลักของพวกเขาเอง เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ดูเหมือนว่าสภาเวทมนตร์จะไม่รอให้เราตัดสินใจ... พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ให้เราสู้ แต่พวกเขาต้องการให้เรา ‘ตาย’ ไปพร้อมกับความลับในหมู่บ้านนี้” ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน มันไม่ใช่ฝีมือของศัตรู แต่เป็นเวทมนตร์ทำลายล้างชั้นสูงจากกองทัพของพวกเดียวกันเองที่กำลังกวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร รวมถึงตัวพวกเขาด้วย เรนผลักคาร์ลอสออกไปสุดแรง “หมอบลง!” พร้อมกับที่แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วทั้งพื้นที่ บดบังทัศนวิสัยของทุกสิ่งจนดับวูบลงไป ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้ครับ วาเลนเทียอัศวินมืดหวังว่าเรื่องราวจะยังคงอยู่ในใจของทุกท่านนะครับ