บทเรียนราคาแพง

“ไอ้พวกสารเลว... พวกมันไม่ได้ต้องการแค่สถานที่แห่งนี้ แต่พวกมันต้องการให้เราตายไปพร้อมกับซากปรักหักพังพวกนี้!” คาร์ลอส ฟอน อาร์ค ตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือจากความโกรธแค้น มือที่สวมถุงมือหนังชั้นดีกำด้ามดาบจนเส้นเลือดปูดโปน เลือดสีแดงฉานไหลซึมผ่านผ้าพันแผลที่โคนแขนซ้ายหยดลงบนพื้นหินอ่อนที่แตกกระจาย ฐานทัพลับใต้ดินของสถาบันเวทมนตร์ ซึ่งเคยเป็นที่มั่นอันแข็งแกร่ง บัดนี้เหลือเพียงกองเพลิงสีครามที่กัดกินเวทมนตร์ป้องกันจนมอดไหม้ไปหมดสิ้น เรน วาลคีเรียส ไม่ได้ตอบกลับทันที ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางควันไฟ ดาบ ‘เขี้ยวราชันย์’ ของเขาหักสะบั้นไปครึ่งเล่ม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องโถงที่พังทลาย ศพของเพื่อนร่วมอุดมการณ์สามคนนอนแน่นิ่งอยู่ใต้เสาหินที่ถล่มลงมา กลิ่นไหม้ของเนื้อและกลิ่นอายเวทมนตร์ที่คลุ้งกระจายทำให้บรรยากาศหนักอึ้งราวกับถูกสูบออกซิเจนออกไปจนหมด “ตั้งสติหน่อย คาร์ลอส” เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มันแฝงไปด้วยความร้าวรานที่พยายามกดทับไว้ “ความโกรธจะทำให้แกมองไม่เห็นกับดักขั้นถัดไป พวกมันวางหมากตัวนี้ไว้ตั้งแต่ตอนที่เรายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนขายข้อมูล” “ข้อมูล?” คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีมรกตคู่นั้นฉายแววสิ้นหวัง “มันไม่ใช่แค่ข้อมูล เรน! มันคือแผนการล้างบางที่ถูกตระเตรียมไว้ในนามของ 'ความยุติธรรม' ของพวกอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ดูนั่น... ดูสัญลักษณ์ที่ประทับอยู่บนหน้าอกของพวกที่บุกเข้ามาสิ” เรนมองตามนิ้วของคาร์ลอสไป ร่างไร้วิญญาณของมือสังหารที่ถูกเรนปลิดชีพเมื่อครู่ยังมีตราประทับสีเงินรูปดาบไขว้กับโล่—ตราของกองกำลังพิเศษที่ขึ้นตรงต่อสภาสูงสุดแห่งสถาบัน เรนกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน เขาเคยคิดว่าอดีตของเขาที่แปดเปื้อนมาจากการเป็นทหารรับจ้างนั้นโหดร้ายพอแล้ว แต่นี่มันคือการทรยศต่ออุดมการณ์ที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิต “พวกเขาทิ้งเราแล้ว คาร์ลอส” เรนพูดพลางก้าวเข้าไปหาเพื่อนร่วมรบ ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของอีกฝ่าย “คนที่เคยกินข้าวหม้อเดียวกับเรา คนที่เคยสอนวิชาดาบให้เราในวันที่เรายังเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ... พวกเขาคือคนที่ส่งมือสังหารพวกนี้มาเพื่อปิดปากพวกเรา” “นายจะให้ฉันทำอย่างไร?” คาร์ลอสเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความยโสของขุนนางบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า “พวกเราสูญเสียทุกอย่างแล้ว เรน ฐานทัพนี้คือแหล่งรวมบันทึกลับทั้งหมด พรรคพวกของเรา... เอลเลียต... ลีโอ... พวกเขาตายไปต่อหน้าต่อตาฉัน!” เรนดึงดาบที่หักออกแล้วปักลงพื้นด้วยแรงทั้งหมด “เราไม่ได้สูญเสียทุกอย่าง ตราบใดที่ลมหายใจยังอยู่ ความแค้นนี้ต้องได้รับการชำระ... แต่ไม่ใช่ด้วยการเอาตัวไปตายโง่ๆ แบบนี้” เรนย่อตัวลงสำรวจซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว เขาพบเศษกระดาษที่ถูกไฟไหม้ไปครึ่งหนึ่งในมือของเอลเลียตที่สิ้นใจไปแล้ว มันคือลายแทงที่เชื่อมโยงไปยังสถานที่แห่งใหม่—สถานที่ที่ไม่มีใครในสถาบันคาดคิดว่าพวกเขาจะกล้าเหยียบย่างเข้าไป “นี่คือบทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิตพวกเรา” เรนพึมพำ “ราคามันสูงจนเราไม่มีทางย้อนกลับไปเป็นอัศวินผู้ซื่อตรงได้อีกต่อไปแล้ว” “นายกำลังจะบอกว่า...” คาร์ลอสเริ่มเข้าใจจุดประสงค์ของเรน “เราจะออกจากโรงเรียนนี้... ไม่ใช่ในฐานะนักเรียน แต่ในฐานะผู้ลี้ภัยที่พร้อมจะกลายเป็นปีศาจเพื่อล้างแค้น” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะเกินกว่าจะเป็นของมนุษย์ทั่วไปดังก้องเข้ามาจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง ทั้งสองหยุดการสนทนาและหันไปมองในทันที ออร่าสีดำทมิฬค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาจากความมืด พร้อมกับร่างของชายในชุดคลุมสีเงินที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาถือกล่องไม้แกะสลักลวดลายโบราณไว้ในมือ คาร์ลอสเบิกตากว้าง “นั่นมัน... ท่านอาจารย์ใหญ่อัลดริช? ไม่จริง... เขาต้องอยู่ที่หอคอยบัญชาการสิ!” ร่างในชุดคลุมหยุดลงตรงหน้าพวกเขา แสงจากเปลวไฟที่มอดไหม้เผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ด ใบหน้านั้นไม่ได้มีความเศร้าโศกหรือความเมตตาเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว มีเพียงรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก “พวกเธอเรียนรู้ได้เร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก” เสียงของอัลดริชเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “แต่การสอบตกในบทเรียนนี้... หมายถึงความตายที่ไม่มีแม้แต่คำลา” เขาวางกล่องไม้ลงบนพื้นและเปิดมันออก แสงสีม่วงประหลาดพุ่งกระจายออกมาจากภายในนั้น มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่เรนเคยรู้จัก แต่มันคือ ‘ศาสตราวิญญาณราชันย์’ เล่มที่สูญหายไปเมื่อร้อยปีก่อน ซึ่งบัดนี้มันกำลังลอยขึ้นและชี้ปลายดาบตรงมาที่หัวใจของเรน “เรน วาลคีเรียส... เจ้าคิดว่าเจ้าหนีจากโซ่ตรวนของโชคชะตาได้งั้นหรือ?” อัลดริชกล่าวขณะที่ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท “ในฐานะอัศวินมืดที่แท้จริง... ข้าจะส่งพวกเจ้าไปสู่ขุมนรกด้วยกัน ณ บัดนี้!” พื้นดินใต้เท้าของเรนและคาร์ลอสเริ่มยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง เรนพยายามจะคว้าตัวคาร์ลอส แต่แรงดึงดูดประหลาดกลับผลักพวกเขาให้แยกออกจากกัน ชายหนุ่มรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่ไขสันหลังเมื่อเขามองเห็นรอยยิ้มของอัลดริชที่ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเผชิญชะตากรรมไปพร้อมกับพวกเขาในบทที่แสนหนักหน่วงนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด