ข้าวผัดไข่สะท้านปฐพี

"ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในรัศมีสามก้าวนี้อีกก้าวเดียว ข้าจะผ่าร่างสีเขียวๆ ของเจ้าให้เป็นสองทุ่มโดยไม่ลังเลเลยทีเดียว" ปลายดาบเคลือบออริกัลคุมประกายแสงสีฟ้าครามเย็นเยียบ สะท้อนภาพของสิ่งมีชีวิตร่างยักษ์สูงเกือบสามเมตรที่มีกล้ามเนื้อปูดโปนราวกับก้อนหินอัคนี มันคือ 'กอร์ฮา' หัวหน้าเผ่าออร์คแห่งดันเจี้ยนชั้นที่สอง ผู้มีฉายาว่า *'นักฉีกกระชากโลหิต'* เซเลสเทียยืนขวางอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม้เรียบง่าย ร่างกายของนางเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ เสื้อคลุมสีเงินมีรอยขาดวิ่นเผยให้เห็นบาดแผลที่ยังสมานตัวไม่สนิทจากเวทมนตร์สายฟ้า ทว่าแววตาสีอเทอริลกลับคมกริบดั่งใบมีดโกน นางกัดฟันกรอด ยันกายด้วยดาบยาว แม้ลมหายใจจะหอบสะท้านแต่จิตสังหารที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงพอจะทำให้ฮันเตอร์แรงค์ C ขาสั่นพับได้ทันที ทว่า กอร์ฮาไม่ได้สนใจดาบเล่มนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสงสัยสีเลือดของออร์คยักษ์จดจ้องไปยังกระทะเหล็กหล่อสีดำสนิทที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านเวทมนตร์ กลิ่นหอมอันแปลกประหลาดตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงหินอับชื้น กลิ่นหอมของข้าวสวยเม็ดเรียวยาวที่ถูกผัดจนเคลือบด้วยน้ำมันหมูใสสะอาด คลุกเคล้ากับไข่ไก่ตีฟูที่สุกกำลังดีจนส่งกลิ่นหอมละมุนของเนยและคั่วกระเทียมอ่อนๆ มันไม่ใช่กลิ่นไอของเวทมนตร์ทำลายล้าง แต่มันคือกลิ่นที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนทวีปนี้ "ท่านเซเลสเทียครับ... ลดดาบลงเถอะครับ เดี๋ยวลมจากการสะบัดดาบจะพัดเอาฝุ่นละอองลงไปในกระทะของผมเสียหมด" เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น รินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา ตัดกับบรรยากาศอันตึงเครียดของดันเจี้ยนได้อย่างสิ้นเชิง มือข้างหนึ่งถือตะหลิวไม้เนื้อแข็ง อีกข้างกำลังควงขวดเครื่องปรุงรสสูตรลับด้วยความคล่องแคล่วราวกับกำลังแสดงมายากล "ริน! เจ้าสติหลุดไปแล้วหรือไร!" เซเลสเทียเหลียวกลับมามองด้วยแววตาตื่นตะลึงระคนเหลือเชื่อ "นั่นคือออร์คระดับบอส! มันเพิ่งพังประตูเหล็กกล้าของดันเจี้ยนเข้ามาเพื่อจะฆ่าพวกเรานะ!" "ผมมีสติครบถ้วนดีครับท่านอาจารย์... และผมคิดว่า กอร์ฮาไม่ได้มาเพื่อฆ่าพวกเราหรอกครับ" รินยิ้มบางๆ พางthe ตะหลิวเคาะขอบกระทะ *กริ๊ง* เบาๆ เป็นจังหวะ "จริงไหมครับ คุณกอร์ฮา?" กอร์ฮาคำรามในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปถึงผนังถ้ำหินย้อย แต่มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่เซเลสเทียอย่างที่นางหวาดกลัว ร่างยักษ์ใหญ่กลับทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า เสียงพื้นหินใต้ร่างสั่นสะเทือน ดวงตาสีเลือดจับจ้องอยู่ที่กระทะในมือของรินน้ำลายสอไหลย้อยลงมาจากมุมปากสีเขียวเข้ม ในโลกของระบบฮันเตอร์และดันเจี้ยน มอนสเตอร์ถูกสร้างขึ้นจากพลังงานมานาบริสุทธิ์เพื่อเป็นบททดสอบของมนุษยชาติ พวกมันไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิดที่ซับซ้อน นอกเหนือจากความกระหายเลือดและความหิวโหยที่ถูกโปรแกรมไว้ในระบบ ทว่ารินผู้มีพรสวรรค์ระดับพิเศษที่ได้รับสืบทอดมาจากบรรพบุรุษสายพ่อครัวดันเจี้ยน รู้ดีกว่าใคร... มอนสเตอร์ระดับสูงมักจะมีความจำกัดความอยากอาหารที่รุนแรงยิ่งกว่ามนุษย์ เนื่องจากร่างกายของพวกมันดูดซับมานาเข้มข้นจนทำให้ต่อมรับรสชาติด้านชา สิ่งเดียวที่จะทะลวงผ่านเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของพวกมันได้ ไม่ใช่ดาบเวทมนตร์ แต่คืออาหารที่กระตุ้นเซลล์มานาโดยตรง "ฟุดฟิด... มนุษย์... กลิ่นนั้น... เจ้าทำอะไร..." กอร์ฮาเปล่งเสียงพูดภาษามนุษย์ออกมาได้คำกุดๆ น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับหิน "ข้าวผัดไข่สะท้านปฐพีครับ" รินตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ นอบน้อมราวกับพนักงานโรงแรมห้าดาว "เมนูพิเศษประจำร้าน 'ครัวลับใต้พิภพ' วัตถุดิบประกอบด้วยข้าวหอมมะลิป่าชั้นดีที่เก็บเกี่ยวจากชั้นที่สาม ไข่ของไก่สายพันธุ์พิเศษที่เลี้ยงด้วยสมุนไพรมานา และน้ำมันหางวัวกระทิงภูเขาไฟชั้นเลิศ ผัดด้วยไฟแรงสม่ำเสมอสี่สิบห้าวินาที ปรุงรสด้วยเกลือสมุทรบริสุทธิ์... เชิญชิมครับ" รินตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามพูนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ควันร้อนๆ พวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลจนเซเลสเทียถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว นางลดดาบลงช้าๆ แต่ยังคงตั้งการ์ดระแวดระวังทุกฝีก้าว กอร์ฮายื่นมือหนาใหญ่ราวกับใบลานที่มีเล็บคมกริบยื่นออกมา มันหยิบจานกระเบื้องนั้นด้วยความทะนุถนอมอย่างยิ่งยวด ราวกับเด็กน้อยที่กำลังรับของขวัญชิ้นสำคัญที่สุดในชีวิต ออร์คยักษ์ตักข้าวผัดเข้าปากคำโตโดยไม่รอให้มันหายร้อน *ครืนนนนนนน!* ทันทีที่ข้าวผัดสัมผัสกับลิ้นของกอร์ฮา ดวงตาสีเลือดของมันก็เบิกกว้างขึ้นจนแทบถล่นออกจากเบ้า ร่างกายขนาดมหึมาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พลังงานมานาสีทองสว่างวาบพวยพุ่งออกจากร่างของออร์คยักษ์ราวกับระเบิดเพลิง ภาพนิมิตของทุ่งหญ้าเขียวขจี สายลมบริสุทธิ์ และรสชาติความหวานตามธรรมชาติของข้าวที่ผัดเข้ากันได้ดีกับความมันนุ่มของไข่ไก่ กระแทกเข้าใส่จิตวิญญาณดิบเถื่อนของมันจนพังทลายลงในพริบตา นี่ไม่ใช่แค่การกิน... แต่มันคือการบรรลุธรรมทางรสชาติ! "อออออออ... อร่อย... อร่อยที่สุดในชีวิตข้า!" กอร์ฮากู่ร้องออกมาเสียงดังลั่นดันเจี้ยน น้ำตาไหลพรากอาบแก้มสีเขียวเข้ม ร่างกายที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหารอันดุร้ายค่อยๆ อ่อนยวบลง ความตึงเครียดของกล้ามเนื้อคลายตัวจนหมดสิ้น ออร์คยักษ์วางจานเปล่าลงบนพื้นอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะก้มศีรษะลงจนหน้าผากจรดพื้นหินต่อหน้ารินและเซเลสเทีย "ท่านเชฟ... ข้ากอร์ฮา ขอสาบานด้วยเกียรติแห่งนักรบออร์ค... นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เผ่าพันธุ์ของเราจะไม่เหยียบย่ำร้านนี้อีก และหากผู้ใดกล้ามาหาเรื่องที่นี่ ข้าจะเป็นคนฉีกร่างพวกมันเอง!" เซเลสเทียยืนอ้าปากค้าง สมองของนางประมวลผลไม่ทันกับภาพที่เห็นตรงหน้า มอนสเตอร์ระดับบอสที่กองกำลังกิลด์ทมิฬต้องใช้ฮันเตอร์แรงค์ B ถึงสิบคนในการปราบ กลับกลายมาเป็นลูกน้องผู้จงรักภักดีด้วยข้าวผัดจานเดียวเนี่ยนะ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! [ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนภารกิจพิเศษสำเร็จ] [ท่านสามารถสยบ 'กอร์ฮา หัวหน้าเผ่าออร์ค' ด้วยอาหารระดับตำนานสำเร็จ] [ได้รับแต้มประสบการณ์ +10,000 EXP] [ปลดล็อกสูตรลับระดับ S: 'ข้าวผัดไข่เทวะสะท้านภพ'] [ความพึงพอใจของลูกค้า: 100/100 (ระดับความจงรักภักดีสูงสุด)] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของริน เขายิ้มรับอย่างสุภาพ พางใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์สาวลึกลับที่ยังคงถือดาบสั่นเทา "เห็นไหมครับท่านอาจารย์... ปัญหาทุกอย่างบนโลกนี้ สามารถแก้ไขได้ด้วยอาหารอร่อยๆ หนึ่งจานเสมอครับ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงนั้นเอง จู่ๆ เปลวไฟตะเกียงเวทมนตร์ที่แขวนอยู่หน้าผนังก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง อุณหภูมิภายในร้านลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที ลมหายใจของทุกคนกลายเป็นไอสีขาว กอร์ฮาที่เมื่อครู่ยังสงบเสงี่ยม กลับดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก ขนตามร่างกายลุกชัน ดวงตาสจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดของทางเข้าชั้นที่สามที่ลึกที่สุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไร้ซึ่งน้ำหนักกำลังก้าวเดินเข้ามา... *ตึกลึก... ตึกลึก...* มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือแรงกดดันระดับภัยพิบัติที่ทำให้แม้แต่มารดาแห่งมานาในตัวของเซเลสเทียยังต้องกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นความมืดออกมา เป็นหญิงสาวสวมชุดคลุมนักบวชสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกปิดด้วยหน้ากากเหล็กกล้าโบราณ ในมือถือเคียวขนาดใหญ่ที่หยดหยาดเลือดสดๆ ลงบนพื้น และเหนือศีรษะของนางปรากฏชื่อสีเลือดที่ทำให้รินถึงกับหุบยิ้มทันที — *[ผู้กล้าแห่งความมืด ลูซิเฟอร์ (ร่างจำแลงระดับ SSS)]* — "เจอตัวเสียที... เชฟผู้ทรยศต่อสวรรค์" เสียงหวานเย็นเยียบดังก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดเตากับ "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" ครับ