เปิดร้านกลางดันเจี้ยน ใครจะกล้ากิน?

กลิ่นเหม็นหืนของคราบเลือดแห้งกรังและกลิ่นสาบสัตว์ป่าคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องครัวสแตนเลสเงาวับที่คุ้นเคยอีกต่อไป หากแต่เป็นซากปรักหักพังของวิหารหินแกรนิตสีดำสนิท เสาหินขนาดมหึมาส͏ลักลวดลายอักขระโบราณที่กำลังเรืองแสงสีม่วงเรื่อๆ บ่งบอกถึงพลังงานเวทมนตร์อันผันผวน รินกระชับกระทะเหล็กหล่อในมือแน่น ข้อนิ้วของเขาขาวซีดด้วยแรงบีบ แม้สติสัมปชัญญะจะบอกว่านี่คือ "ดันเจี้ยนระดับหายนะ" ตามประกาศเตือนภัยสีแดงของสมาคมฮันเตอร์เมื่อสามวินาทีก่อน แต่สัญชาตญาณส่วนลึกของอดีตเชฟกระทะเหล็กกลับกำลังพิจารณาสภาพแวดล้อมด้วยมุมมองที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง *อุณหภูมิในห้องนี้ต่ำกว่ามาตรฐานยี่สิบองศา ความชื้นสัมพัทธ์สูงเกินไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์... แผ่นหินปูพื้นสึกกร่อนเป็นร่องลึก เหมาะกับการวางเตาอั้งโล่เพื่อกระจายความร้อนแบบหมุนเวียน... และที่สำคัญที่สุด...* สายตาดุดันคมกริบกวาดมองไปยังเงาดำมหึมาที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาจากความมืด "ฟ่อ... มนุษย์... กลิ่นมนุษย์สดๆ..." เสียงคำรามต่ำในลำคอราวกับฟ้าผ่าดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงวิหาร ร่างนั้นสูงใหญ่กว่าสองเมตรครึ่ง กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ผิวหนังสีเขียวเข้มสกปรกสวมทับด้วยเกราะหนังโสโครก กลิ่นกายรุนแรงของออร์ค นักล่าแห่งชั้นที่เจ็ดโชยมาแตะจมูกก่อนที่ตัวมันจะโผล่พ้นซุ้มประตูหเสียอีก ในมือของมันถือขวานเหล็กขึ้นสนิมเล่มโตที่อาบไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง รินไม่ขยับหนี เขากลืนน้ำลายลงคออย่างช้าๆ สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง *กำลังทางกายภาพ: ออร์คเพศผู้เต็มวัย มีมวลกล้ามเนื้อและแรงเหวี่ยงมากกว่ามนุษย์ปกติสามถึงสี่เท่า อาวุธคือขวานเหล็กกล้าคาร์บอนต่ำ น้ำหนักประมาณสิบห้ากิโลกรัม แรงปะทะระดับนั้นหากรับตรงๆ กระดูกคงหักเป็นเสี่ยงๆ... การใช้กำลังเข้าปะทะจึงเป็นทางเลือกที่โง่เขลาที่สุด* "ไอ้หนู! เจ้ากล้าดียังไงมารุกล้ำอาณาเขตของข้า!" ออร์คตนนั้นคำรามลั่น มันเหวี่ยงขวานตัดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหิวแหลมคม ดวงตาสสีแดงก่ำจ้องมองเหยื่อตัวจ้อยด้วยความกระหายเลือด ในเสี้ยววินาทีที่ความเป็นความตายอยู่บนเส้นด้าย เสียงเครื่องจักรกลใสๆ ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของริน [ติ๊ง! ตรวจพบผู้ถือครองสิทธิ์ระบบ 'พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน' คนใหม่] [เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตระดับอันตรายในดันเจี้ยน] [สถานะระบบ: เปิดใช้งานสำเร็จ] [ของขวัญต้อนรับผู้เล่นใหม่: 'ชุดครัวสารพัดนึกระดับตำนาน' และ 'สูตรลับข้าวผัดไข่สะท้านปฐพี'] รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางๆ ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน *มาทันเวลาพอดีสินะ...* "เฮ้ ตัวใหญ่" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "เจ้าเคยสงสัยไหมว่า... ชีวิตของนักล่าอย่างพวกเจ้า มันขาดอะไรไป?" ออร์คชะงักฝีเท้าลงชั่วขณะ ดวงตาสีแดงกะพริบปริบด้วยความงุนงง มันไม่เคยเจอเหยื่อรายไหนกล้าพูดจากวนประสาทมันด้วยท่าทีสบายๆ เช่นนี้มาก่อน "เจ้า... เจ้าพูดบ้าอะไรของวะ! ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปย่างกิน!" "ผิดแล้ว" รินสערหัวเบาๆ ยกกระทะเหล็กหล่อขึ้นพาดบ่าราวกับเป็นศาสตราวจารย์ผู้ทรงภูมิ "สิ่งที่เจ้าขาด ไม่ใช่ความโหดเหี้ยม แต่คือ 'สารอาหารที่สมดุล' ต่างหาก... ดูสภาพผิวสีเขียวหม่นๆ ของเจ้าสั่นซิ ขาดวิตามินบีชัดเจน แถมกล้ามเนื้อเกร็งตัวจากการเผาผลาญพลังงานแบบไร้ออกซิเจนเป็นเวลานาน แบบนี้ต่อให้ล่ามนุษย์ได้อีกร้อยคน ฝีมือพวกเจ้าก็มีแต่จะเสื่อมถอยลงไปเรื่อยๆ" คำพูดทางวิชาการผสมผสานกับน้ำเสียงจริงจังทำเอาออร์คถึงกับอ้าปากค้าง สมองอันน้อยนิดของมันไม่สามารถประมวลผลคำว่า 'วิตามินบี' หรือ 'การเผาผลาญแบบไร้ออกซิเจน' ได้ทัน แต่มันจับใจความได้คำเดียวว่า... *ไอ้มนุษย์นี่กำลังดูถูกความแข็งแกร่งของมัน!* "ตายยยย!" ออร์คคำรามลั่นสะท้านปฐพี มันพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง พื้นหินแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงลมจากการวิ่งกระชากเส้นผมของรินให้ปลิวไสว ขวานเหล็กขึ้นสนิมถูกเงื้อขึ้นสุดแขน หมายจะผ่าร่างของเชฟหนุ่มออกเป็นสองซีกในฉับพลัน ในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเอง รินไม่ได้หลบหนี เขาอาศัยจังหวะที่ออร์คทุ่มน้ำหนักตัวไปข้างหน้าก้าวเท้าซ้ายเฉียงออกด้านข้างสี่สิบห้าองศา ใช้หลักการฟิสิกส์พื้นฐานเรื่องแรงเหวี่ยงและโมเมนตัม *ฟึบ!* คมขวานเฉียดผ่านปลายจมูกของรินไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมเฉือนบาดแก้มของเขาจนมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่นั่นคือสิ่งที่รินคำนวณไว้แล้ว! มือขวาที่ถือกระทะเหล็กหล่อหมุนวนเป็นวงกลม ส่งแรงเหวี่ยงจากหัวไหล่ผ่านข้อศอกกระแทกเข้าใส่ข้อมือที่ถือขวานของออร์คอย่างแม่นยำ *เพล้ง!* แรงกระแทกจุดศูนย์ถ่วงประกอบกับน้ำหนักของกระทะเหล็กหล่อหนาพิเศษ ทำให้ขวานเหล็กหลุดจากมือออร์คกระเด็นไปปักคาอยู่บนเสาหินด้านหลัง "อะไรกัน!?" ออร์คเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันเสียการทรงตัวเพราะพุ่งชนความว่างเปล่า ร่างมหึมาเซถลาไปข้างหน้า รินไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย มือซ้ายที่ดีดนิ้วเรียกเมนูเร่งด่วนจากระบบ ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ วัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้พับที่ระบบเนรมิตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ข้าวหอมมะลิเก่าเมล็ดสวย ไข่ไก่สดจากฟาร์มเวทมนตร์สีทองอร่าม ต้นหอมซอยละเอียด และกระเทียมไทยกลีบเล็กกลิ่นหอมฉุน *ฉ่า————————!* เสียงน้ำมันหมูร้อนๆ สัมผัสกับกระเทียมสับดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วโถงวิหารหินอันมืดมิด ท่ามกลางบรรยากาศดิบเถื่อนของดันเจี้ยน กลิ่นหอมเย้ายวนของข้าวผัดไข่คั่วกระทะร้อนๆ กลับพวยพุ่งทะลวงเข้าจมูกของออร์คและสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในรัศมีร้อยเมตรอย่างรุนแรง รินตวัดตะหลิวด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เมล็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไข่สีทองอร่าม เด้งสู้ลิ้น เสียงกระทบกันของเมล็ดข้าวกับผิวเหล็กหล่อดังราวกับเสียงดนตรีประสาน "เฮ้ ออร์คตัวใหญ่" รินส่งเสียงเรียกขณะที่มือยังคงผัดข้าวด้วยลีลาพลิ้วไหว "ถ้าไม่อยากตายอย่างอนาถ... ลองชิมนี่ดูก่อนสิ รับรองว่าวิญญาณของเจ้าจะต้องสั่นสะท้าน" ออร์คที่กำลังโมโหจัดหยุดชะงัก มันสูดกลิ่นหอมล้ำลึกที่อบอวลไปด้วยไขมันสัตว์และกลิ่นคั่วกระทะอันเป็นเอกลักษณ์ น้ำลายใสๆ ไหลย้อยออกจากมุมปากของมันโดยไม่รู้ตัว ความหิวโหยที่ถูกกดทับด้วยความโกรธเมื่อครู่ถูกกระตุ้นขึ้นมาจนถึงขีดสุด ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของซากวิหารด้านหลังเสาหินต้นที่สาม หญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทผู้ปกปิดใบหน้าด้วยผ้าคลุมหน้าซ้อนทับ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากเวทมนตร์มืด กำลังใช้มือเรียวบางกุมดาบคาตานะเล่มยาวแน่น ดวงตาคู่สวยภายใต้เงาหมวกจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวง *มนุษย์สติเฟื่องคนนี้... เป็นใครกันแน่? กล้าเปิดร้านอาหารกลางดันเจี้ยนชั้นเจ็ดเนี่ยนะ?* เซเลสเทียคิดในใจ ลมหายใจของเธี่ยติดขัดด้วยพิษบาดแผลที่กำลังลุกลาม ทว่า ก่อนที่เซเลสเทียจะทันได้ขยับตัว เสียงแจ้งเตือนระดับสูงจากระบบจักรวาลดันเจี้ยนก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนในพื้นที่ เป็นสัญญาณอันตรายที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบ 'ราชาออร์คโลหิต' บอสประจำชั้นที่เจ็ด ตื่นจากการจำศีลก่อนกำหนดเนื่องจากกลิ่นหอมอันรุนแรงผิดปกติ!] [ระดับอันตราย: SSS] [คำเตือน: จงเตรียมรับมือกับการโจมตีระลอกสุดท้าย...] รินชะงักมือที่กำลังถือจานข้าวผัดไข่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความท้าทาย "โอho... กลิ่นหอมมันยั่วยวนขนาดนั้นเลยสินะ ถึงขั้นปลุกบอสใหญ่ให้ออกมาแจมด้วยเลยหรือเนี่ย?" รินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปมองทิศทางที่พื้นดินกำลังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดเตากับ "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" ครับ