ระบบในโหมดเอาจริง

"ประตูเครื่องบินเปิดออกแล้วครับท่าน ประธานกลุ่มทุนสยามวารีรออยู่ข้างล่างแล้ว!" เสียงรายงานดังลั่นแข่งกับเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่ยังคงตีวนกระแสลมอยู่บนดาดฟ้า ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลราคาแพงก้าวลงมาจากพาหนะหรูหราด้วยท่าทางองอาจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยייהหยันที่ฉาบไว้ด้วยความมั่นใจเกินร้อย ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับต้องชะงักกึก เมื่อพบว่าคนที่ยืนรอต้อนรับเขาอยู่ ไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงที่เขานัดหมายไว้ แต่เป็นชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบที่กำลังยืนกอดอกถือกระป๋องน้ำอัดลมรสชาติแปลกประหลาด พร้อมกับสายตาที่มองมาเหมือนกำลังประเมินราคารองเท้าแตะราคาถูก ธันวากัดหลอดดูดน้ำอัดลมเสียงดังจ๊วบ ก่อนจะปรายตามองผู้มาเยือนด้วยความรำคาญใจเล็กน้อย เขากำลังรอเวลาสำคัญเพื่อเปิดใช้งานระบบที่เพิ่งอัปเกรดใหม่สดๆ ร้อนๆ การมาถึงของไอ้ตัวน่ารำคาญพวกนี้ถือว่าเข้ามาขัดจังหวะการทำแต้มของเขาพอดี "มาช้าไปสามนาทีสิบวินาทีนะครับคุณชายพงศธร" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้คนที่เดินลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ถึงกับชะงักฝีเท้า พงศธรขมวดคิ้วมุ่น เขากวาดสายตามองรอบตึกสำนักงานที่กำลังจะถูกยึดครองด้วยรอยยิ้มเหยียด "ธันวา? แกยังมีหน้ามาทำเป็นเก๊กอยู่ที่นี่อีกหรือวะ นึกว่าบริษัทใกล้เจ๊งจนต้องไปนอนสะพานลอยแล้วเสียอีก หึ... สภาพดูไม่จืดเลยนี่หว่า ไหนล่ะทนายสาวคนเก่งของแก ทำไมปล่อยให้แกมาเดินเล่นคนเดียวบนดาดฟ้าลมแรงๆ แบบนี้ล่ะ" ข้างกายของธันวา รินรดาก้าวออกมาจากเงาประตูหนีไฟ สีหน้าของเธอยังคงเย็นชาและเฉียบคมเช่นเคย แววตาคู่สวยจ้องมองพงศธรราวกับกำลังมองแมลงสาบที่น่าขยะแขยง มือเรียวเล็กของเธอยังคงถือแฟ้มเอกสารคดีความแน่น เธอก้าวเข้ามายืนเคียงข้างธันวาอย่างมั่นคง ไม่หวั่นเกรงต่ออำนาจเงินมหาศาลที่อีกฝ่ายพยายามเอามาข่มขู่ "เชิญพูดจาให้เกียรติสามีฉันด้วยค่ะ... เอ๊ย หมายถึงคู่หมั้นค่ะ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดที่แสดงความเป็นเจ้าIเข้าออกจนเกือบเสียฟอร์ม แต่เธอก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็นทนายสาวผู้ไร้ความปรานีได้อย่างรวดเร็ว "ถ้าพวกคุณยังไม่ไสหัวออกไปจากพื้นที่นี้ภายในห้าวินาทีนี้ ฉันจะยื่นฟ้องข้อบุกรุกและเรียกค่าเสียหายที่ทำให้บริษัทเสียชื่อเสียงเป็นเงินสามร้อยล้านบาททันที" พงศธรหัวเราะลั่นออกมา เสียงหัวเราะของเขาน่าเกลียดน่าชังจนนกพิราบแถวนั้นพากันบินหนี "สามร้อยล้าน? ฮ่าๆๆๆ! รินรดา เธอคงสมองกลับตามไอ้หมอนี่ไปแล้วกระมัง รู้ไหมว่ากลุ่มทุนของฉันกวาดซื้อหุ้นของที่นี่ไปหมดแล้ว และพวกฉันก็กำหลักฐานการทุจริตของธันวาไว้ในมือหมดสิ้น! วันนี้พวกแกไม่มีทางรอดหรอก!" ภายในห้วงความคิดของธันวา เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบสุดกาวก็ดังขึ้นในหัวทันที *[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายกำลังทำตัวกร่างใส่โฮสต์และผู้ช่วยสาวสวย!]* *[ระบบฉุกเฉิน: เปิดใช้งาน "โหมดสืบสวนด้วยเงินมหาศาล" (Super-Rich Investigation Mode) ทันที!]* *[เงื่อนไขการใช้งาน: ใช้เงินสดในการซื้อความจริงทุกประการอย่างไร้ขีดจำกัด! ความลับใต้พรมของศัตรูจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานภายใน 3 วินาที!]* ธันวาอมยิ้มมุมปาก เขายกมือขึ้นลูบเนกไทราคาแพงของตัวเองเบาๆ ก่อนจะควักสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างไม่รีบร้อน การกระทำที่เยือกเย็นสวนทางกับสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ ทำให้พงศธรและลูกน้องเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี "แกจะทำอะไรวะ? โทรเรียกตำรวจหรือไง? บอกไว้ก่อนนะว่าตำรวจในเมืองนี้ กินข้าวหม้อเดียวกับฉันหมดแล้ว!" พงศธรตะโกนขู่เสียงดังลั่น "ตำรวจเหรอครับ? ผมไม่เสียเวลาเรียกหรอกครับ เพราะผมจะซื้อพวกมันทั้งกรมมานั่งฟังคุณสารภาพบาปต่างหากล่ะครับ" ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เขาสไลด์หน้าจอโทรศัพท์สามครั้ง แล้วกดปุ่มยืนยันการโอนเงินผ่านแอปพลิเคชันพิเศษที่เชื่อมต่อกับระบบโดยตรง *ติ๊ง! โอนเงินจำนวน 50,000,000 บาท เข้าบัญชีลับของเลขาฯ ส่วนตัวพงศธร สำเร็จ!* *ติ๊ง! โอนเงินจำนวน 100,000,000 บาท เข้าบัญชีของอธิบดีกรมสอบสวนพิเศษ สำเร็จ!* ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินผ่านระบบธนาคารระดับโลกดังขึ้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของพงศธรและบอดี้การ์ดด้านหลังก็เริ่มส่งเสียงแผดร้องระงมพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ใบหน้าของพงศธรเปลี่ยนจากสีแดงก่ำด้วยความโกรธ กลายเป็นซีดเผือดราวกระดาษทิชชู "ระ... 00-00 ระบบแจ้งเตือนอะไรวะเนี่ย!?" พงศธรหน้าถอดสี รีบควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของพงศธรก็มีสายเรียกเข้าหน้าจอแสดงชื่อ "เลขาฯ ส่วนตัว" เขาจึงรีบกดรับด้วยความลนลานทันทีโดยไม่ทันคิด "คุณพงศธรครับ! แย่แล้วครับ! ตำรวจ บก.ป. พร้อมหมายศาลบุกเข้าตรวจค้นบ้านพักและเซฟเฮาส์ของคุณแล้วครับ! แถมพวกเขายังบอกว่า... บอกว่าคุณซ่อนบัญชีหนังยقและหลักฐานการฟอกเงินไว้ที่ใต้พื้นห้องนอน... พวกเขารู้ทุกซอกทุกมุมเลยครับ!" เสียงปลายสายกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ พงศธรเข่าอ่อนยวบลงไปครึ่งหนึ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด เขานัยน์ตาเบิกโพรงมองหน้าธันวาที่ยังคงยืนจิบน้ำอัดลมด้วยท่าทางสบายอารมณ์ รินรดารemมองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่งปนอึ้ง เธอกวาดสายตามองคู่หมั้นหนุ่มของเธอใหม่อีกครั้ง ชายหนุ่มที่เคยดูเพี้ยนๆ และติดการทำตามคำสั่งระบบประหลาดๆ คนนี้ ในยามที่เขาเอาจริง อำนาจเงินที่เขากำไว้ในมือมันน่ากลัวและทรงพลังยิ่งกว่ากองทัพเสียอีก "ทะ... ธันวา แก... แกทำอะไรลงไป! แกเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนั้น!" พงศธรตะโกนเสียงหลง สภาพความมั่นใจเมื่อครู่นี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงชายขี้ขลาดที่กำลังสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ธันวาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของพงศธรด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนอีกฝ่ายขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับคุณพงศธร... ผมแค่ใช้ 'ความจริง' ราคาแพง ซื้อสิทธิ์ในการขุดหลุมศพให้คุณเท่านั้นเองครับ" ธันวาผละตัวออกมายิ้มหวานหยาดเยิ้ม ก่อนจะหันไปสบตากับรินรดาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกสะใจและอุ่นใจที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก เธอรู้ดีว่าเกมนี้ธันวาเป็นผู้ชนะแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแล้ว แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากชมคู่หมั้นหนุ่ม จู่ๆ ลมพายุหมุนลูกใหญ่ก็พัดโหมกระหน่ำเข้ามาบนดาดฟ้าตึกอย่างรุนแรงจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปัดป้อง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวอีกสามลำที่ไม่มีสัญลักษณ์สังกัด ปรากฏตัวขึ้นจากม่านหมอกหนาทึบด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงไซเรนปริศนาที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า! ประตูเฮลิคอปเตอร์ลำกลางเปิดออก เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิท สวมแว่นตากันแดดสีเข้ม แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าที่ชัดเจน แต่ท่าทางอันเย่อหยิ่งและออร่าความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ธันวาถึงกับหุบยิ้มทันที หญิงสาวก้าวลงมาจากบันได พร้อมกับโยนเอกสารแฟ้มสีแดงสดลงมาแทบเท้าของธันวา เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นคอนกรีตดังชัดเจนท่ามกลางเสียงลมพายุ "เกมสนุกดีนี่คะคุณธันวา... แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะ ว่าหนี้ก้อนสุดท้ายของตระกูลคุณ ยังอยู่กับฉันคนนี้!" ------------------------------------------------ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ!