ใช้เงินฟาดหน้าแบบมีสไตล์

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของวัน รินรดาแทบจะเอาศีรษะโขกกับโต๊ะกระจกในร้านกาแฟหรูใจกลางย่านการค้าอยู่แล้ว เอกสารทางกฎหมายกองโตที่เธอต้องตรวจทานเพื่อช่วยกอบกู้บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวเพื่อนสนิทกลายเป็นเรื่องรองไปถนัดตา เมื่อมนุษย์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอกำลังทำตัว "ประหลาด" เกินกว่าที่มนุษย์มนาเขาทำกัน ธันวา อดีตซีอีโอหนุ่มผู้เคยเนี้ยบตั้งแต่เส้นผมจรดปลายรองเท้าหนังอิตาลี บัดนี้กำลังสวมเสื้อฮู้ดสีชมพูสะท้อนแสงสกรีนลายรูปแมวอวกาศกำลังกินชาบู พร้อมกับสวมแว่นตากันแดดทรงประหลาดที่ดึงมาจากไหนก็ไม่ทราบ นั่งเคี้ยวมาการองราคาชิ้นละหลายร้อยบาทด้วยสีหน้าจริงจังราวกับกำลังประชุมคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ "ธันวา... คุณช่วยถอดแว่นแล้วเลิกทำตัวเป็นมีمزซะทีได้ไหมคะ... เอ๊ย ได้ไหมครับ" รินรดาเผลอหลุดสำนวนเก่าติดปาก เกือบจะพลาดพลั้งทำลายมาดทนายสาวผู้เย็นชาเสียแล้ว เธอขยับแว่นสายตาด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่าย "เรากำลังเครียดเรื่องเงินค้ำประกันสัญญาก่อสร้างนะ คุณรู้ตัวไหมว่าบัญชีบริษัทตอนนี้เหลือเงินพอกินก๋วยเตี๋ยวแค่สามชาม!" ธันวาชะลอการเคี้ยวมาการอง เขาถอดแว่นกันแดดลงมาช้าๆ เปิดเผยดวงตาคู่คมที่ฉายแววระยิบระยับอย่างมีเลศนัย รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นทำให้รินรดาถึงกับใจกระตุก—ไม่ใช่เพราะความหลงใหล แต่เป็นเพราะรอยยิ้มแบบนี้ทีไร มักจะมีหายนะ (หรือความกาวระดับ 10) พุ่งชนคนรอบข้างทุกที *(ติ๊ง! ยินดีด้วยครับท่านโฮสต์! คุณทำตามเงื่อนไข 'ใช้ชีวิตให้ดูโบ๊ะบ๊ะในที่สาธารณะ' สำเร็จ ได้รับแต้มสะสม 50,000 แต้ม และปลดล็อกภารกิจพิเศษ: 'เปย์เมียสุดที่รักด้วยความสะใจขั้นสุด' วงเงินฉุกเฉินไร้ขีดจำกัดถูกโอนเข้าสู่บัตรเครดิตสีดำในกระเป๋าเสื้อฮู้ดแล้วครับ!)* เสียงแจ้งเตือนจากระบบกวนประสาทดังขึ้นในหัว ธันวาแอบยิ้มกริ่มในใจ เขาอดทนใช้ชีวิตแบบตกอับแกล้งจนหนวดเครารุงรังและแต่งตัวหลุดโลกมาหลายวัน ก็เพื่อรอโมเมนต์สะใจแบบนี้แหละ "ริน..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ชวนฟังราวกับพระเอกซีรีส์เกาหลี ทั้งที่ชุดบนตัวเหมือนเด็กหลุด 3D "ที่คุณอดทนเคียงข้างผมมาตั้งแต่ตอนที่ผมโดนยึดรถ ยึดคอนโด ยึดแม้กระทั่งกางเกงในแบรนด์เนม... คุณไม่เคยบ่นสักคำ แถมยังเอาเงินเก็บของคุณมาช่วยจ่ายค่าทนายให้ผมอีก" รินรดาชะงัก แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงวูบหนึ่ง ความทรงจำในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดผุดขึ้นมา ธันวาในวันที่ไร้ค่า ไร้เงินทอง และถูกญาติพี่น้องรุมเหยียบย่ำ มีเพียงเธอนี่แหละที่นั่งกุมมือเขาในห้องเช่าแคบๆ แม้ในใจจะด่าเขาโง่ซ้ำๆ แต่เธอก็ไม่เคยทิ้งเขาไปไหน "พูดเรื่องนี้ทำไมคะ... เอ๊ย ทำไมล่ะ" รินรดาหลบสายตา เม้มริมฝีปากแน่น "ฉันแค่ทำตามหน้าที่คู่หมั้นที่ถูกต้องตามกฎหมายศีลธรรมอันดีก็เท่านั้นแหละน่า อย่ามาทำซึ้งตอนนี้เลย เงินจะกินข้าวยังไม่มี" "หน้าที่เหรอครับ?" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะใส่เสื้อฮู้ดชมพูสะท้อนแสง แต่รัศมีออร่าความเป็นประธานบริษัทผู้ทรงอำนาจกลับพุ่งทะยานออกมาจนโต๊ะข้างๆ ถึงกับต้องเหลียวมอง "สำหรับผม คุณคือผู้หญิงคนเดียวที่คู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดในโลกใบนี้" ทันใดนั้น ธันวาควักบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ขอบบัตรทำจากไทเทเนียมฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อฮู้ด บัตรใบนี้ไม่มีวงเงินจำกัด และเป็นสมบัติชิ้นแรกที่ระบบช็อตฟีลตัวจี๊ดมอบให้เขาหลังจากเก็บแต้มครบตามเป้าหมาย เขากวาดตามองไปรอบร้านกาแฟสุดหรูที่มีแต่ไฮโซและเซเลbนั่งจิบชา มองลงมาที่รินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความทะเยอทะยานที่จะ "ฟาดหน้า" คนพวกนั้นให้หน้าชาเล่น "น้องครับ!" ธันวายกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่เคาน์เตอร์ด้วยน้ำเสียงกังวาน พนักงานหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยแย้มยิ้มบริการ "รับอะไรเพิ่มดีครับคุณลูกค้า?" "ผมไม่ได้จะสั่งกาแฟเพิ่ม..." ธันวาโยนบัตรเครดิตสีดำลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบกระจกดัง *กริ๊ง!* เบาๆ แต่ทรงพลัง "ผมต้องการกวาดซื้อสินค้าทั้งหมดในบูติกแบรนด์เนมชั้นนำสามร้านที่อยู่ชั้นล่างของห้างนี้ เอามาให้หมดทุกลุค ทุกคอลเลกชัน ไซส์ของคู่หมั้นผมคือ S... เลือกชุดที่แพงที่สุด หรูที่สุด และอลังการที่สุดมาให้หมด" พนักงานหนุ่มอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า "อะ... ทั้งหมดเลยเหรอครับคุณลูกค้า? สามร้านนั้น... มูลค่ารวมกันน่าจะทะลุสิบล้านบาท..." "สิบล้านเองเหรอ?" ธันวาทำหน้าเซ็งเล็กน้อยราวกับกำลังซื้อลูกอมในร้านสะดวกซื้อ "ถ้าน้อยไป เดี๋ยวผมเหมาเพิ่มอีกสองชั้นดีไหมครับ? เอาบัตรนี่ไปรูดซะ อย่าให้เสียเวลา" รินรดาถึงกับนั่งอึ้ง สมองของเธอประมวลผลไม่ทัน ธันวาเอาเงินมาจากไหน? หรือว่าเขาเครียดจนสติหลุดไปแล้ว? หรือว่าเขาไปปล้นธนาคารมาจริงๆ?! "ธันวา! คุณบ้าไปแล้วเหรอ!" รินรดาพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงบีบที่ต้นแขนบ่งบอกถึงความตกใจสุดขีด "สิบล้านนะ! ไม่ใช่เศษกระดาษ! ถ้าคุณโดนจับข้อหาฟอกเงิน ฉันที่เป็นทนายช่วยคุณไม่ไหวแน่ๆ นะ!" "ผมไม่ได้บ้าครับที่รัก..." ธันวายิ้มละมุน มือหนากุมมือเรียวของเธอatเช็ดเบาๆ "ผมแค่จะบอกคุณว่า... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีคำว่า 'เราไม่มีเงิน' ในพจนานุกรมของเราอีกแล้ว" ในจังหวะนั้นเอง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *คลิกๆๆ* ใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นหูจนน่ารำคาญ "อุ๊ย ตายจริง! นี่ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?" ร่างของ "คุณหญิงมณีรัตน์" ป้าแท้ๆ ของธันวา ผู้เคยขับไล่ไสส่งเขาออกจากตระกูลเมื่อตอนที่กิจการล้มละลาย ก้าวเข้ามาพร้อมกับบรรดาเพื่อนฝูงไฮโซ หล่อนกวาดสายตามองธันวาในชุดฮู้ดสีชมพูสะท้อนแสงและรินรดาที่หน้าตาตื่นตระหนกด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยถนัดตา "นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณหลานชายตกอับกับทนายสาวไส้แห้งนี่เอง" มณีรัตน์เชิดหน้าขึ้นสูง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "มากินกาแฟแก้วละร้อยเหรอจ๊ะ? ระวังนะ รูดบัตรทีมีหวังวงเงินเต็มจนโดนประจานให้อายคนทั้งร้านล่ะ" เพื่อนฝูงไฮโซที่ยืนอยู่ข้างหลังต่างหัวเราะคิกคัก สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามราวกับมองมดปลวก รินรดาหน้าเสีย เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของคู่หมั้น แต่ทว่า... ธันวาชิงตัดหน้าเสียก่อน เขายกมือห้ามรินรดาเบาๆ ใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือกเย็นจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวของอดีตซีอีโอผู้กุมอำนาจกลับมาคุกรุ่นอีกครั้งในพริบตา "คุณป้าครับ..." ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง พลางหยิบการ์ดสีดำเงาวับขึ้นมาถือไว้ในมือ "คนโบราณเขาบอกว่า 'สำเนียงส่อภาษา กิริยาบอกสกุล' แต่ดูท่าทางของคุณป้าวันนี้แล้ว... สงสัยเงินในบัญชีคงจะร่อยหรอ จนต้องมาเดินหาเศษเงินตามห้างสินะครับ ถึงได้ปากแจ๋วใส่คนอื่นเขา" "แก! ไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า!" มณีรัตน์หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด "แกมีปัญญาซื้ออะไรในห้างนี้บ้างวะ! แค่ค่ากาแฟแกยังต้องลุ้นเลยมั้ง!" ธันวาไม่โต้เถียง เขาเพียงแค่หันไปสบตากับพนักงานหนุ่มที่ยืนถือบัตรเครดิตรอคำสั่งอยู่ "รูดเลยครับ... แล้วเอาใบเสร็จแปะหน้าป้าเขาให้ดูหน่อย ว่าเงินสิบล้านที่ผมจ่ายเนี่ย มันซื้อห้างนี้ได้ทั้งแถบหรือเปล่า" พนักงานหนุ่มสะดุ้งสุดตัวด้วยความตื่นเต้น รีบรับบัตรเครดิตไทเทเนียมสีดำสนิทเดินไปที่เครื่องรูดบัตรอย่างรวดเร็ว *ปี๊บ! แกร๊ก... ซื๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!* เสียงเครื่องรูดบัตรเครดิตพริ้นท์สลิปยาวเหยียดดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งร้านกาแฟที่เงียบสงบ ทุกสายตาในร้านหันขวับมามองที่โต๊ะของพวกเขาเป็นตาเดียว บนหน้าจอเครื่องรูดบัตรปรากฏตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงเด่นชัด: **[APPROVED - UNLIMITED CREDIT]** มณีรัตน์อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพรงแทบถลน รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ธันวาก้าวเข้าไปใกล้ป้าของตนช้าๆ เขาดึงสลิปยอดเงินสิบล้านบาทออกจากเครื่อง ยื่นไปตรงหน้าหล่อนด้วยรอยยิ้มสุภาพบุรุษสุดกวนประสาท "เชิญทัศนาให้เต็มตาเลยครับคุณป้า... และจำไว้นะครับว่า นับจากวินาทีนี้ คนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า... คือคุณป้าต่างหากล่ะครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสะใจไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!