เมื่อระบบสั่งให้เป็นนักเลงคีย์บอร์ด

"พิมพ์ไปเลยครับ! พิมพ์ว่า 'หน้าตาแบบนี้กล้าเรียกตัวเองว่าเน็ตไอดอลเหรอครับ ตะไคร่น้ำเกาะตู้ปลายังดูเจริญหูเจริญตามากกว่าเลย' เอาให้พวกมันสะเทือนถึงรากแก้ววิญญาณ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นลั่นร้านกาแฟไฮโซย่านทองหล่อ ธันวา อดีตซีอีโอหนุ่มผู้เคยรักษาภาพลักษณ์ยิ่งชีพ บัดนี้กำลังนั่งหลังงอ นิ้วโป้งรัวหน้าจอสมาร์ทโฟนยิกๆ ราวกับนักเปียโนมือฉมัง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความจริงจังขั้นสุด ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังโพสต์ของอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังคนหนึ่งที่กำลังอวดรวยด้วยการเอาเงินฟ่อนโตมาแปะหน้าผาก [ติ๊ง! ภารกิจเร่งด่วนสำเร็จ: ปั่นคอมเมนต์จนยอดไลก์พุ่งทะลุ 10,000 ไลก์ภายใน 3 นาที!] [ท่านได้รับแต้มระบบ: 50,000 แต้ม!] [ปลดล็อกคลังสมบัติ: สิทธิ์ครอบครองหุ้นบริษัทสื่อยักษ์ใหญ่ 15% ทันที!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบช็อตฟีลดังขึ้นในหัว พร้อมกับตัวเลขในบัญชีที่พุ่งกระฉูดจนน่าตกใจ แต่ธันวาหาได้สนใจไม่ เขากำลังฮึกเหิมยิ่งกว่าแม่ทัพนำทัพตีเมือง มือขวายังคงกดรีเฟรชหน้าจอเพื่อหาเหยื่อรายต่อไป รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปาก ขณะที่สมองกำลังคิดมุกบลัฟชาวเน็ตที่เจ็บแสบที่สุดในสามโลก รอบโต๊ะกาแฟ ลูกค้าคนอื่นต่างหันมามองด้วยสายตากึ่งหวาดกลัวกึ่งสมเพช ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ชายหนุ่มที่แต่งตัวด้วยสูทแบรนด์เนมราคาหลักแสน แต่กลับทำหน้าทำตาราวกับคนเสียสติ นั่งหัวคิกคักอยู่คนเดียว ยกเว้นผู้หญิงคนหนึ่ง... รินรดา ทนายสาวคนเก่งและคู่หมั้นสาวผู้กุมสติสัมปชัญญะทั้งหมดของโต๊ะนี้ เธอนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท ใบหน้ารูปไข่เรียบเฉยราดด้วยความเย็นชา มือเรียวบางยกกาแฟลาเต้อุ่นขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นจ้องมองธันวาที่กำลังดีดดิ้นอยู่บนโซฟาด้วยความระอาถึงขีดสุด เธอทนดูผู้ชายที่เคยสุขุมนุ่มลึก คุมบริษัทมูลค่าหมื่นล้าน กลายร่างเป็น "นักเลงคีย์บอร์ด" มาสามชั่วโมงเต็มแล้ว "ธันวา..." น้ำเสียงหวานแต่เย็นเยียบราดรดลงมากลางกระหม่อมของพ่อหนุ่มนักปั่น "แป๊บหนึ่งครับริน! กำลังมันส์มือเลย โพสต์นี้บอกว่า 'คนจนไม่มีสิทธิ์มีเสียง' ผมกำลังจะไปถล่มให้มันสำนึกว่าเงินในบัญชีผมซื้อเกาะส่วนตัวของมันได้ทั้งเกาะ!" ธันวาตอบโดยไม่เงยหน้า นิ้วยังคงจิ้มหน้าจอเป็นระเบียบรัวๆ รินรดาระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ เธอกวาดตามองรอบร้านที่พนักงานเริ่มซุบซิบและทำท่าจะเรียก รปภ. เข้ามาเชิญตัวคู่หมั้นของเธอออกไปข้อหาทำลายบรรยากาศร้าน ความอดทนของทนายสาวผู้ไม่เคยยอมแพ้ในชั้นศาล มาหมดลงตรงนี้เอง พรึบ! มือเรียวคว้าเข้าที่คอเสื้อสูทด้านหลังของธันวาอย่างแม่นยำ ออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างสูงโปร่งของอดีตซีอีโอผู้กำลังเคลิบเคลิ้มกับระบบก็ลอยหวือหลุดจากโซฟา "เฮ้ย! ริน! เดี๋ยวๆๆ ระบบยังให้ผมไปปั่นอีกโพสต์หนึ่ง! ได้หุ้นช่องฟรีทีวีเลยนะนั่น!" ธันวาโวยวายลั่นร้าน ขายาวๆ พยายามตะกุยพื้นยื้อยุดฉุดกระชาก แต่สู้แรงของรินรดาที่ถูกหล่อหลอมด้วยความหงุดหงิดไม่ได้เลยสักนิด "กลับบ้านค่ะ ธันวาคุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ตั้งแต่เช้าคุณนั่งด่าคนในเน็ตไปสามร้อยคอมเมนต์แล้วนะ รู้ตัวไหมว่าภาพลักษณ์ท่านประธานผู้ทรงเกียรติที่คุณสะสมมาหaายปี มันพังพินาศไม่เหลือชิ้นดีเพราะคอมเมนต์วิจารณ์ทรงผมคนอื่นเนี่ยนะ!" รินรดาไม่พูดเปล่า เธอทั้งลากทั้งจูงผู้ชายตัวโตที่ทำหน้าอาลัยอาวรณ์มือถือราวกับเด็กโดนยึดของเล่น เดินดุ่มๆ ฝ่าสายตาของลูกค้าทั้งร้านออกไปที่ลานจอดรถทันที ความอับอายที่เธอต้องแบกรับไว้เริ่มเกินขีดจำกัดแล้วจริงๆ "ปล่อยผมเถอะครับคุณทนาย! ผมต้องทำตามภารกิจ! ถ้าผมไม่ได้ด่าอินฟลูฯ คนนั้น ระบบจะช็อตผมนะ!" ธันวาหาข้ออ้างร้อยแปดพันเก้าเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง "ถ้าคุณไม่หยุดพูดแล้วเดินขึ้นรถดีๆ ฉันจะฟ้องหยอดน้ำข้าวต้มคุณก่อนแต่งงานจริงๆ ด้วย!" รินรดาหันขวับมาคาดโทษด้วยดวงตาวาวโรจน์ คำขู่ที่จริงจังจนธันวาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน เธอเปิดประตูรถสปอร์ตคันหรูฝั่งข้างคนขับ แล้วยัดร่างของธันวาเข้าไปข้างในอย่างไม่ใยดี ก่อนจะปิดตึงด้วยความแรงที่สะท้อนถึงอารมณ์คุกรุ่นภายในใจ ธันวานั่งหน้าหงอยอยู่บนเบาะหนังราคาแพง แอบชำเลืองมองรินรดาที่กำลังเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นบึ้งตึงสนิท มือเรียวเปิดประตูเข้ามานั่งกระแทกตัวลงเบาะแล้วสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังสนั่น [ติ๊ง! ระบบตรวจพบความโกรธขั้นวิกฤตของคู่หมั้น คะแนนความสัมพันธ์ลดลง -10%] [บทลงโทษ: ช็อตฟีลด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตอ่อนๆ เพื่อเตือนสติ!] "อ๊ากกก!" ธันวาเผลอร้องลั่นรถ เมื่อกระแสไฟฟ้าปริศนาแล่นแปล๊บเข้าที่สะโพกจนเขาเด้งหลุดเบาะ รินรดาหันขวับมามองด้วยความตกใจ "คุณเป็นอะไรอีกเนี่ย?" เธอนิ่วหน้าถาม "เปล่าครับ... ตะင်ิวรับประทานครับ" ธันวาตอบเสียงสั่น หน้าตาเหเกด้วยความเจ็บปวดปนตลกขบขันในชะตากรรมของตัวเอง รถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ตระกูลธันวา ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงถอนหายใจยาวๆ ของรินรดาเป็นระยะ แต่ทว่า... ในขณะที่รถกำลังติดสัญญาณไฟแดงบนถนนสายหลักกลางกรุง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาที่ถูกปิดเสียงไว้ กลับสั่นระรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อ ธันวาขมวดคิ้ว เขากดรับสายด้วยความสงสัย ก่อนที่เสียงปลายสายที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจะดังทะลุออกมา *“ท่านประธานธันวาครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นที่เราเพิ่งได้มาจากระบบเมื่อกี้ มีคนกำลังพยายามเทขายกดราคาหุ้นของเราลง 50% แบบสายฟ้าแลบ คนที่ทำ... คือตระกูลศัตรูเก่าที่คุณเคยหักหน้าไว้เมื่อปีที่แล้วครับ!”* ธันวาเบิกตากว้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาบนใบหน้าทันที ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เขากดเปิดลำโพงเสียงดังลั่นรถจนรินรดาต้องหันมามองด้วยความตกใจ "หึ... กล้าเล่นกับคนที่มีระบบช็อตฟีลเป็นแบ็กอัพงั้นเหรอครับ?" ธันวาแค่นหัวเราะเสียงเย็นชา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันทรงอำนาจจนรินรดาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้ในโหมดนี้มานานมากแล้ว ธันวาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีวันหมดวงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ชูขึ้นตรงหน้ากระจกมองหลัง แล้วกดโทรหาห้องค้าหลักทรัพย์ด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังจนน่าขนลุก "เตรียมเงินสดสามหมื่นล้าน... กวาดซื้อหุ้นคืนให้หมดทุกหุ้น แล้วเตรียมส่งจดหมายฟ้องล้มละลายไปหาพวกมันเดี๋ยวนี้!" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!