ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

"ผมบอกคุณแล้วนะครับคุณรินรดา ว่าดอกกุหลาบนำเข้าจากเอกวาดอร์ช่อนี้ เหมาะกับทนายความสาวผู้ทรงเกียรติอย่างคุณมากกว่าการมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางร่วมกับ... เอ่อ ผู้ชายที่แม้แต่ค่ากาแฟยังต้องลุ้นวงเงิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี 'ภาคิน' ทายาทกลุ่มบริษัทนำเข้ารถยนต์หรูระดับประเทศ ก้าวเข้ามาหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีแดงตัวตรงข้ามกับรินรดาอย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยฟุ้งกลบกลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูจนหมดสิ้น รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววรำคาญอย่างปิดไม่มิด เธอดันชามก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยรอยยิ้มเย็นชาตามแบบฉบับทนายความมืออาชีพ "คุณภาคินครับ ร้านนี้เป็นที่สาธารณะ ใครจะนั่งก็ได้ แต่ถ้าคุณจะมานั่งเพื่อพูดจาดูถูกคู่หมั้นของผม ผมเกรงว่าคุณกำลังเสียเวลาทำธุรกิจนัดสำคัญนะครับ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เฉียบคมบาดลึก ธันวา ซึ่งกำลังนั่งสערช้อนซดน้ำซุปต้มยำเสียงดังซู้ดใหญ่ ชะงักมือเล็กน้อย เขายกทิชชูขึ้นเช็ดมุมปากอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบมองชายหนุ่มผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ในใจขณะนี้ เสียงแจ้งเตือนจากระบบสุดกาวดังขึ้นรัวเป็นจังหวะเพลงรีมิกซ์หน้าผับ [ติ๊ง! ตรวจพบตัวละครประเภท 'พระรองผู้คลั่งรักแต่นิสัยน่าตบ' พยายามแย่งชิงนางเอก] [ระบบภารกิจเฉพาะกิจ: "สกัดดาวรุ่งพุ่งชนตอ" - ทำให้คู่แข่งทางการเงินรายนี้เสียหน้าจนต้องวิ่งร้องไห้กลับบ้าน] [รางวัล: แต้มระบบ 50,000 แต้ม และบัตรกำนัลทานบุฟเฟต์ปลากระเบนบินได้ตลอดชีพ!] ธันวาแอบมุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย เขาววางช้อนลงอย่างสุภาพ ก่อนจะประสานมือไว้บนโต๊ะแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนประสาทกิน "อ๋อ คุณภาคิน ที่ขับพานาเมร่ารุ่นปีมะโว้คันสีบรอนซ์เงินที่จอดขวางทางมอเตอร์ไซค์รับจ้างอยู่หน้าร้านนั่นใช่ไหมครับ? แหม ต้องขอโทษด้วยนะพอดีผมเห็นมันเกะกะสายตา เลยบอกให้พี่วินเขาช่วยเข็นหลบให้หน่อย ไม่รู้ว่าตอนนี้ล้อแม็กราคาแพงระยับนั่นจะไปขูดกับฟุตบาทหรือยังนะ เป็นห่วงจริงๆ ครับ" ภาคินหน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มสุภาพบุรุษจอมปลอมกระตุกวูบ เขากัดฟันกรอดก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน "หึ ของเล่นราคาไม่กี่ล้าน ผมไม่เสียดายห่วงหรอกครับธันวา... ต่างจากคุณ ที่ตอนนี้ได้ข่าวว่าบริษัทเก่าก็เพิ่งเจ๊งระเนระนาด แถมยังต้องมาเกาะคุณรินรดากินไปวันๆ ผู้ชายไร้อนาคตแบบคุณ เอาปัญญาที่ไหนมาดูแลผู้หญิงระดับเธอ?" สิ้นคำพูดของภาคิน บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารริมทางก็คล้ายจะลดอุณหภูมิลดฮวบ รินรดากำตะเกียบในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด เธอเตรียมจะอ้าปากสวนกลับเพื่อปกป้องคู่หมั้น แต่ธันวากลับยกมือขึ้นห้ามปรามเสียก่อน ชายหนุ่มผู้เคยผ่านจุดต่ำสุดของชีวิตจนเข้าใจสัจธรรมของโลกใบนี้ดี ค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติกอย่างผ่อนคลาย รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "คุณภาคินครับ... คนเราจะดูมีค่า ไม่ได้วัดกันที่ราคารถที่ขับหรอกนะครับ แต่มันวัดกันที่ 'สมอง' และ 'ความหนาของกระเป๋าตังค์' ต่างหากล่ะ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนิ่มนวลราวกับกำลังสอนเด็กอนุบาล "ว่าแต่... รถหรูนำเข้าคันละสิบล้านของคุณเนี่ย ช่วงนี้บริษัทแม่ที่เยอรมันเขาเรียกคืนเพราะเบรกแตกบ่อยๆ หรือยังครับ? ผมจำได้รางๆ ว่าหุ้นที่คุณถืออยู่ ร่วงลงติดฟลอร์มาสามวันติดแล้วนี่นา ถ้ายังดึงดันจะจีบผู้หญิงโดยไม่ดูสภาพคล่องทางการเงินของตัวเอง ระวังพรุ่งนี้ตื่นมา จะกลายเป็นบุคคลล้มละลายเร็วกว่าผมเสียอีกนะครับ" หน้าของภาคินเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับแดงในทันที ข้อมูลวงในระดับความลับสุดยอดที่ถูกขุดขึ้นมาพูดอย่างหน้าตาเฉยทำให้เขาถึงกับไปไม่เป็น "คุณ... คุณรู้เรื่องหุ้นของผมได้ยังไง!" ภาคินตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนลูกค้าโต๊ะอื่นหันมามอง ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าหน้าจอแตกขึ้นมา กดปลดล็อกหน้าจอด้วยท่าทางชิลๆ ก่อนจะยื่นไปตรงหน้าภาคิน "ถ้ายังไม่เชื่อ ลองโทรไปถามผู้จัดการฝ่ายการเงินของคุณดูสิครับว่า ตอนนี้บัญชีสำรองบริษัทคุณถูกอายัดหรือยัง... อ้อ หรือถ้ากลัววงเงินไม่พอใช้จริงๆ จะให้ผมช่วยโอนเงินสักห้าสิบล้านไปพยุงบริษัทเล่นๆ แก้ขัดก่อนไหมครับ? ถือว่าทำบุญให้ทานแก่คนยากไร้ในคราบไฮโซก็แล้วกันนะ" รินรดามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งแกมขบขัน เธอรู้จักธันวาดีว่าเขาไม่ใช่คนที่จะมานั่งคุยโม้โอ้อวดลอยๆ แววตาของคู่หมั้นหนุ่มในตอนนี้เต็มไปด้วยอำนาจที่ทรงพลังอย่างประหลาด อำนาจที่ไม่ได้มาจากยศถาบรรดาศักดิ์ แต่มันคือความมั่นใจของคนที่กุมความลับและทรัพยากรทั้งหมดไว้ในกำมือ ภาคินหน้าซีดเผือด มือที่กุมโต๊ะสั่นเทาเล็กน้อย เขาจ้องมองหน้าธันวาราวกับเห็นผีสาง การเจรจาและการขุดคุ้ยข้อมูลระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนตกอับจะทำได้ ก่อนที่ภาคินจะได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นอย่างกระชั้นชิด ภาคินรีบควักขึ้นมาดูด้วยความตกใจ เมื่อกดรับสาย เสียงโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของผู้จัดการส่วนตัวก็ดังลอดออกมาจนรินรดากับธันวาได้ยินอย่างชัดเจน "คุณภาคินครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นบริษัทเราดิ่งเหว ธนาคารใหญ่ระงับวงเงินกู้กะทันหัน ตอนนี้เจ้าหนี้มาออกันเต็มหน้าบริษัทแล้วครับคุณ!" ภาคินหน้าถอดสี ร่างกายเซถอยหลังไปสองก้าว ดวง เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขามองหน้าธันวาที่กำลังนั่งจิบน้ำชาเย็นเฉียบอย่างหวาดผวา ธันวาส่งยิ้มพิมพ์ใจให้คู่แข่งหัวใจที่กำลังจะกลายเป็นยาจก ก่อนจะเอ่ยประโยคมรณะด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "กินก๋วยเตี๋ยวให้อร่อยนะครับคุณภาคิน... อ้อ อย่าลืมเคลียร์ค่าอาหารโต๊ะข้างๆ ด้วยนะ พอดีผมงบหมดแล้วจริงๆ ครับ" ภาคินทิ้งมาดคุณชายผู้สูงศักดิ์ วิ่งหน้าตาตื่นออกไปจากร้านทันทีท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของลูกค้าโต๊ะรอบข้าง รินรดาส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอาปนเอ็นดู เธอมองหน้าธันวาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "เล่นใหญ่แบบนี้อีกแล้วนะครับคุณธันวา... ทีหลังช่วยเบาๆ มือหน่อย เดี๋ยวเขาอกแตกตายจริงๆ จะยุ่ง" "โธ่ คุณรินรดาก็... คนมันหมั่นไส้นี่ครับ" ธันวาหัวเราะร่าเริง ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจะค่อยๆ แข็งค้าง เมื่อจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติ [ติ๊ง! ตรวจพบสัญญาณชีพจรแปลกปลอมในรัศมี 5 เมตร!] [คำเตือนระบบ: บุคคลในอดีตที่ท่านพยายามหลบหนีมาตลอดสามปี... ได้ก้าวเข้ามาในร้านนี้แล้ว!] ธันวาชะงักกึก เขาดึงสติกลับมาแล้วค่อยๆ หันขวับไปมองที่ทางเข้าร้าน ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อโค้ทสีดำสนิท ใบหน้าคมคายดุจเทพบุตรแต่แฝงแววตานิ่งสนิทกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงโต๊ะของพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมาหาธันวาโดยเฉพาะ "ไง... พี่ชาย ไม่เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่ที่นายหอบเงินหนีบริษัทพ่อมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ คิดว่าฉันจะหาไม่เจอหรือไง?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความกาวไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!