ความสัมพันธ์ที่ไร้ตัวช่วย

"เชิญนั่งครับ... หรือถ้าไม่สะดวก จะยืนค้ำหัวผมแบบเมื่อกี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ได้นะ ผมไม่ถือสาคนมารยาททรามอยู่แล้ว" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเชือดเฉือนของธันวา ดังแทรกขึ้นกลางความเงียบงันที่ปกคลุมห้องรับรองพิเศษ เงาร่างที่ก้าวออกมาจากลิฟต์ส่วนตัวไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ท่านประธานกิตติมา' นักลงทุนรุ่นลายครามผู้กุมชะตากรรมหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของตระกูลที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในเวลานี้ ทว่ารอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของชายชรากลับแข็งค้างไปทันที เมื่อพบว่าผู้ที่นั่งไขว่ห้างรออยู่ หาใช่เด็กหนุ่มตกอับเนื้อตัวมอมแมมตามรายงาน สายตาฝ้าฟางกวาดมองชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปพอดีตัว นาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ และท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังนั่งจิบชาอยู่ในคฤหาสน์ของตัวเอง รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้าง ชายตามองผู้มาเยือนด้วยแววตานิ่งสนิท มือเรียวบางยกขึ้นจัดระเบียบปกเสื้อสูทให้ธันวาอย่างเบามือ เป็นการกระทำอันเรียบง่ายแต่ทรงพลังในการประกาศจุดยืนว่า เธอยังคงเป็นเงาที่คอยเคียงข้างผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าจะในวันที่บัญชีธนาคารเหลือศูนย์ หรือในวันที่เขากำลังจะพลิกกระดานกลับมาเหยียบย่ำพวกมันทั้งหมด "ธันวา... แก... แกเอาเงินมาจากไหนมาซื้อตึกนี้?" เสียงแหบพร่าเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดลงถนัดตา ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบฉายแววขบขันเจือความเย้ยหยัน "เงินซื้อตึกเหรอครับ? ผมไม่ได้ซื้อหรอกครับ... ผมแค่ซื้อ 'บริษัท' ที่เป็นเจ้าของตึกนี้ต่างหาก ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เก้าอี้ที่คุณกำลังจะหย่อนก้นลงไปนั่ง มันเป็นทรัพย์สินส่วนเกินที่ผมกำลังพิจารณาว่าจะบริจาคให้มูลนิธิสุนัขจรจัดดี หรือจะเอาไว้ให้พนักงานเช็ดรองเท้าใช้แทนพรมดีล่ะครับ?" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวธันวา ระบบช็อตฟีลตัวจี๊ดในหัวส่งเสียงเตือน *[ติ๊ง! ยอดแต้มความสะใจพุ่งทะยาน 50,000 แต้ม! รักษาระดับความกวนประสาทนี้ไว้ เจ้าภาพกำลังจะกระอเลือดตายแล้วครับนาย!]* รินรดาลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แม้ริมฝีปากบางเฉียบจะยังคงเม้มแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสะใจ แต่ลึกๆ ในใจเธอกรู้ดีว่า ช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาที่ธันวาแกล้งทำเป็นคนสติหลุดและถังแตก เพื่อขุดรากถอนโคนพวกงูพิษที่เกาะกินตระกูล มันช่างเป็นเดิมพันที่เสี่ยงอันตรายเหลือเกิน เธอยังจำภาพวันที่ธันวาไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อกาแฟแก้วโปรดให้เธอได้ แต่วันนั้น... เขาก็ยังแบ่งขนมปังชิ้นสุดท้ายโง่ๆ ให้เธอครึ่งหนึ่งด้วยรอยยิ้ม "คุณธันวาครับ... เรื่องธุรกิจ เราน่าจะคุยกันดีๆ ได้..." น้ำเสียงของนักลงทุนเฒ่าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ "คุยเหรอครับ?" ธันวายกมือขึ้นปัดอากาศราวกับไล่แมลงวัน "ตอนที่ผมไม่มีเงิน คุณบอกว่าผมเป็นแค่ขยะเปียกที่รอวันเน่าเสีย ตอนที่คู่หมั้นของผม... รินรดา ยอมลาออกจากงานเงินเดือนหลักแสนมานั่งกินมาม่าประทังชีวิตกับผมในห้องเช่ารูหนู คุณส่งคนมาหัวเยาะเย้ยพวกเราที่หน้าประตูห้อง วันนี้คุณจะมาขอคุยเรื่องธุรกิจกับผมเนี่ยนะ? สมองส่วนไหนของคุณที่คิดว่าผมจะลดตัวลงมาคุยกับคนไร้มารยาทแบบคุณครับ?" รินรดาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทนายสาวผู้เย็นชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "เอกสารฟ้องร้องคดีหมิ่นประมาท เรียกค่าเสียหายสามร้อยล้านบาท และคดีฮุบหุ้นโดยมิชอบ อยู่ในกระเป๋าเอกสารของฉันเรียบร้อยแล้วค่ะ ท่านประธานกิตติมา... คุณจะเซ็นรับสารภาพที่นี่ หรือจะไปตกลงกันต่อหน้าผู้พิพากษาในเรือนจำ เลือกเอาตามสบายค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวราวกับเสียงถอนหายใจของผู้แพ้ ท่านประธานเฒ่าทรรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะเอื้อมไปคว้าชายกางเกงของธันวา แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงลิบลิ่วของธันวาดังขึ้นขัดจังหวะ เขาหยิบมันขึ้นมามองด้วยหางตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนมุมปากทันที "อุ๊ย ตายจริง..." ธันวาอุทานด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "พอดีเลขานส่วนตัวของผมโทรมาแจ้งว่า หุ้นในมือของบริษัทคุณเมื่อกี้เพิ่งร่วงติดฟลอร์รอบที่สาม... มูลค่าบริษัทของคุณตอนนี้ น่าจะพอซื้อลูกอมได้สักเม็ดครึ่งพอดิบพอดีเลยล่ะครับ" รินรดามองท่าทีทะเล้นของคู่หมั้นแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มายาวนานนับปีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในอก เธอเอื้อมมือไปจับมือหนาของธันวาไว้แน่น บีบเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า *'พอได้แล้วเจ้าคนกวนประสาท'* ธันวาหันมาสบตากับหญิงสาวที่อยู่เคียงข้างเขาในยามตกอับที่สุด แววตารauความเจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึก เขากุมมือเรียวบางนั้นกลับแน่นไม่แพ้กัน ก่อนจะหันไปมองหน้าคู่กรณีที่กำลังจะขาดใจตายอยู่เบื้องล่าง "เชิญกลับออกไปทางเดิมเถอะครับ รปภ. ของผมด้านล่างคงต้อนรับคุณเป็นอย่างดี... อ้อ อย่าลืมเก็บเศษศักดิ์ศรีที่ตกอยู่บนพื้นติดมือไปด้วยนะครับ เผื่อมันจะมีราคาค่างวดพเอาไปแลกเศษสตางค์ได้บ้าง" ทว่า ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันงดงาม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก ประตูลิฟต์อีกตัวที่ปิดตายมาตลอด กลับเปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน... ร่างของชายชุดดำสวมสูทสากลไร้ป้ายชื่อนับสิบคนก้าวพรวดพราดย่างสามขุมเข้ามาในห้อง พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดกิโมโนโบราณที่เดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ และคำพูดที่ทำให้ลมหายใจของธันวาและรินรดาต้องสะดุดกึก! "ยินดีด้วยกับชัยชนะจอมปลอมนะ... คุณหนูธันวา แต่เกมน่ะ... มันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเสียงหัวเราะมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ