ศัตรูโต้กลับครั้งสุดท้าย

"เซ็นซะ! ถ้าไม่อยากเห็นบริษัทของพ่อเธอ กลายเป็นเศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำในอีกสิบวินาทีข้างหน้า!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทรินรดา เอกสารนับร้อยหน้าถูกกวาดลงมากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดตัดอากาศได้ ใบหน้าของ "ไพศาล" นักธุรกิจรุ่นใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขากำลังยืนค้ำหัวหญิงสาวผู้เป็นทายาทคนเดียวของอาณาจักรที่กำลังจะล่มสลาย รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาคู่สวยที่เคยนิ่งสงบและเย็นชาบัดนี้ฉายแววความเจ็บใจและคับแค้นใจอย่างถึงที่สุด เอกสารที่กองอยู่แทบเท้าเธอคือสัญญาโอนหุ้นทั้งหมดในราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เพื่อแลกกับการล้างหนี้มหาศาลที่ถูกจัดฉากขึ้นโดยฝีมือของชายตรงหน้า เธอรู้ดีว่านี่คือการฮุบกิจการแบบเลือดเย็น แต่มือของเธอกำลังสั่นเทา... เธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับอำนาจเงินและความโลภอย่างราบคาบ "คุณไพศาล... เล่นสกปรกแบบนี้ ไม่คิดว่ามันจะเกินไปหน่อยเหรอครับ" เสียงทุ้มนุ่มลึกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องประชุม ร่างสูงโปรดของ "ธันวา" ก้าวออกมาจากเงาสลัว เขาสวมชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูป ทว่าสิ่งที่สะดุดตากลับไม่ใช่ความเนี๊ยบของเสื้อผ้า แต่เป็นแว่นตากันแดดสีชาทรงประหลาดที่เขาใส่ทั้งๆ ที่อยู่ในตึก และในมือข้างหนึ่งกำลังถือ... "แปรงสีฟันไฟฟ้า" ที่กำลังสั่นติ้วๆ อยู่ ไพศาลขมวดคิ้วมุ่น มองหน้าเด็กหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นตกอับของรินรดาด้วยสายตาสสมเพชเวทนา "ไอ้เด็กกะโหลกนี่ แกยังกล้าโผล่หัวมาเห่าหอนอะไรอีก? รู้ไหมว่าหนี้ของบริษัทนี้มันล้นพ้นตัวแค่ไหน ต่อให้แกขายไตสิบข้างก็ใช้หนี้ไม่หมดหรอก!" รินรดารีบดึงแขนธันวาไว้เบาๆ แววตาของเธอแสดงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะเหนื่อยล้ากับพฤติกรรมกาวๆ ของเขาแค่ไหน แต่ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ ธันวาคือคนเดียวที่ยังยืนอยู่เคียงข้างเธอ ไม่เคยหนีไปไหน "ธันวา... กลับไปเถอะ เรื่องนี้มันเกินมือคุณแล้ว..." เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย ธันวาหันไปมองคู่หมั้นสาวคนสวย เขายกยิ้มมุมปากอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะใช้แปรงสีฟันไฟฟ้าชี้หน้าไพศาลด้วยท่าทางกวนประสาทสุดขีด [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตขั้นสุดยอด: บริษัทรินรดาถูกคุกคามโดยเฒ่าตัณหากลับ!] [ระบบช็อตฟีลตัวจี๊ด ทำงาน!] [ภารกิจเฉพาะกิจ: ตบหน้าศัตรูด้วยความรวยระดับจักรวาล และทำให้พวกมันรู้ว่าการมีเงินซื้อประเทศเล่นมันรู้สึกอย่างไร!] [ของรางวัล: สิทธิ์การควบคุมระบบการเงินโลก 100% + แต้มสะสม 5,000,000 แต้ม!] เสียงแจ้งเตือนในหัวของธันพูดดังขึ้นอย่างเร้าใจ รอยยิ้มของเขาฉีกกว้างขึ้นไปอีก เขาส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เกินมือเหรอครับที่รัก? สำหรับคนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับผม... หหนี้แค่นี้มันก็แค่เศษเงินทอนจากการซื้อลูกอมในร้านสะดวกซื้อเท่านั้นแหละครับ" "หึ! ปากดีนักนะไอ้หนู ดีล้านนึงในมือฉันตอนนี้ ต่อให้แกมีปาฏิหาริย์ แกก็ไม่มีปัญญาหาเงินห้าสิบล้านมาคืนฉันภายในห้านาทีนี้หรอก!" ไพศาลหัวร่อต่อกระซิกด้วยความสะใจ สมุนข้างกายต่างพากันหัวอกหัวใจพองโตตามนายใหญ่ ธันวาถอนหายใจยาวเหยียดราวกับรำคาญเต็มที เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบัตรสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุไทเทเนียมบริสุทธิ์ ฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ระยิบระยับออกมา โยนมันลงบนโต๊ะประชุมกระจกเสียงดัง *เคร้ง!* "ห้าสิบล้านเหรอครับ? โทษทีนะ พอดีผมเกลียดเลขน้อยๆ..." ธันวาปัดฝุ่นที่ปกเสื้อเบาๆ "ผมสั่งซื้อหนี้ทั้งหมดของบริษัทรินรดา... รวมทั้งหุ้นทั้งหมดของบริษัทคุณไพศาล... ด้วยเงินสด... ณ บัดนี้!" ไพศาลหน้าถอดสี รีบหยิบบัตรใบนั้นขึ้นมาดูด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะตั้งสติได้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็แผดเสียงดังลั่นราวกับสัญญาณเตือนภัยนรก "ฮะ... ฮัลโหล! อะไรนะ!" เสียงปลายสายตะโกนด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ท่านประธานครับ! แย่แล้ว! บัญชีบริษัทของเราถูกอายัดทั้งหมด! หุ้นของเรากำลังร่วงดิ่งติดฟลอร์ในเวลาสามวินาที! และ... และมีนักลงทุนปริศนากว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของเราไปจนเกลี้ยงแล้วครับ!" ไพศาลหน้าซีดเผือกราวกับไก่ต้ม มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบหลุดร่วง เขาเงยหน้าขึ้นมองธันวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ราวกับกำลังมองมัจจุราชที่สวมชุดสูทราคาแพง ธันวาเดินเข้าไปใกล้ไพศาลช้าๆ โน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ "เกมพลิกเร็วไปหน่อยเหรอครับ? หวังว่าคุณไพศาลจะยังไม่ลืมนะ... ว่าสุนัขที่เห่าใส่เจ้าของ จุดจบมักจะไม่ได้กินเศษกระดูก... แต่มันจะกลายเป็นเครื่องเคียงบนโต๊ะอาหารแทน" รินรดานั่งอึ้งตาค้าง เธอหันมามองแผ่นหลังของธันวาด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกตะลึงและ... ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดที่ผู้ชายคนนี้มอบให้ ทว่า ทันใดนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนนับสิบคurtพรูเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของชายแก่ในชุดสูทจีนโบราณ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและแววตาดุดันดั่งพญายม "ธันวา! แกคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของตระกูลเราหรอกรึ!" เสียงตวาดก้องพร้อมกับปากกระบอกปืนนับสิบควกเล็งตรงมาที่กลางห้อง ทำให้รินรดาร้องกรี๊ดด้วยความตกใจและรีบพุ่งเข้ามาบังร่างของธันวาไว้ทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ