วิกฤตเศรษฐกิจส่วนตัว

"ศูนย์บาทถ้วน... นี่ไม่ใช่บัตรเครดิต แต่เป็นเศษกระดาษเคลือบพลาสติกต่างหาก!" เสียงตบโต๊ะทำงานไม้สักทองดังสนั่นหวั่นไหว ธันวากระพริบตาปริบๆ จ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่แสดงยอดเงินคงเหลือในบัญชีหลักเป็นเลขศูนย์สามตัวเรียงต่อกันอย่างน่าอนาถ หน้าจอระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นมาก่อนหน้านี้เพิ่งจะมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก นี่คือบทลงโทษจากการใช้แต้มระบบล้างผลาญในโปรเจกต์ไร้สาระเมื่อวานนี้อย่างไม่ต้องสงสัย ธันวาผู้ยิ่งใหญ่ อดีตมหาเศรษฐีผู้เคยสั่งซื้อเกาะส่วนตัวด้วยปลายนิ้ว ตอนนี้กลายเป็นบุคคลล้มละลายทางเทคโนโลยีอย่างแท้จริง รินรดาละสายตาจากกองเอกสารคดีความบนโต๊ะ เธอปราบตามองคู่หมั้นหนุ่มที่กำลังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามวันด้วยความเรียบเฉย ทว่าแววตาคมกริบนั้นซ่อนร่องรอยความระอาใจเอาไว้ไม่มิด "ถ้าคุณยังนั่งทำหน้าเหมือนปลาทองขาดออกซิเจนแบบนั้น เอกสารการจดทะเบียนบริษัทล้มละลายรอบที่เจ็ดของปีนี้คงไม่เซ็นให้หรอกนะธันวา" เสียงหวานเอ่ยเรียบๆ แต่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "รินรดา คุณต้องเข้าใจผมนะ..." ธันวาโถมตัวเข้าไปเกาะขอบโต๊ะทำงานของทนายสาวคนสวย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "ระบบมันหักดิบผม! ไม่มีเงินสำรอง ไม่มีวงเงินฉุกเฉิน แม้แต่เหรียญบาทในกระปุกออมสินรูปหมูที่บ้านยังโดนระบบดูดเกลี้ยง! ตอนนี้ผมจนยิ่งกว่าขอทานแถวสถานีรถไฟใต้ดินเสียอีก!" "ก็ดี... ถือว่ากลับคืนสู่สามัญชน" รินรดาปิดแฟ้มเอกสารเสียงดังสนั่น เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทางสง่างาม เธอประสานมือไว้บนตักแล้วจ้องมองผู้ชายตรงหน้า "คุณจะได้เลิกทำตัวเพี้ยนๆ เอาเงินไปประมูลรูปปั้นไส้เดือนทองคำฝังเพชร หรือจ้างวงดนตรีคลาสสิกมาบรรเลงให้แมจิกกินข้าวสักที เงินหมดน่ะดีแล้ว จะได้ตั้งใจทำงานหาเงินด้วยหยาดเหงื่อแรงกายจริงๆ สักตั้ง" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผม ภาพลักษณ์ประธานหนุ่มผู้เพียบพร้อมพังทลายไม่เป็นท่า เหลือเพียงชายหนุ่มกระเป๋าแบนแฟนรัก (ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะยังรักอยู่ไหมถ้าไม่มีเงินเปย์) เขาอ้าปากจะเถียง แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นจากโทรศัพท์มือถือในมือก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง!* ไม่ใช่เสียงจากระบบช็อตฟีลตัวจี๊ดเจ้ากรรม แต่มันคือข้อความจากธนาคารพาณิชย์ชื่อดัง [แจ้งเตือน: บัญชีสินเชื่อส่วนบุคคลของคุณมียอดค้างชำระ กรุณาชำระภายในวันนี้ มิฉะนั้นทางธนาคารจะดำเนินการตามกฎหมาย] ธันวานิ่งค้างไปทันที สมองที่เคยประมวลผลโครงการธุรกิจนับพันล้านตอนนี้ขาวโพลน ว่าเปล่า ไร้ซึ่งทางออก นี่คือ "วิกฤตเศรษฐกิจส่วนตัว" ของแท้และแน่นอนโดยไม่มีสแตนด์อินและตัวแสดงแทน! "หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียวนะพ่ออดีตมหาเศรษฐี" รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย้าแหย่แบบนั้นไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยสักนิด "ว่าไงล่ะ? เย็นนี้จะกินมาม่ารสอะไรดี ระหว่างรสหมูสับกับรสค้างคาใจ? ดิฉันคงช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ เพราะบัตรเครดิตของดิฉันก็ถูกคุณรูดไปซื้อเครื่องพ่นหมอกอโรม่ารูปหัวกะโหลกหมดวงเงินไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้วเหมือนกัน" ความจริงอันโหดร้ายกระแทกใส่หน้าธันวาเต็มแรง เขาไม่ได้แค่จน แต่เขากำลังจะกลายเป็นบุคคลล้มละลายที่แท้จริงในประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งของตระกูล ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรง ดวงตาเหม่อมองเพดานห้องทำงานหรูหราที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันกำลังจะถล่มลงมาทับหัว ความรู้สึก "สะใจ" ของพวกศัตรูทางธุรกิจที่จ้องจะเล่นงานเขาลอยวนเวียนอยู่ในหัวเป็นฉากๆ หากพวกมันรู้ว่าธันวาคนนี้ไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่ากาแฟแก้วละสิทธิ์โปรโมชั่น ชีวิตเขาคงไม่ต่างอะไรกับละครสัตว์เคลื่อนที่ แต่ในจังหวะที่ความสิ้นหวังกำลังแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทุกอณูรูขุมขน ประตูห้องทำงานห้องลับของรินรดาก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท! ปัง! ร่างของเลขาฯ ส่วนตัวของรินรดาก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก หอบหายใจถี่กระชั้นราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมาจากสนามรบ สองมือถือแท็บเล็ตสั่นเทาจนแทบจะทำหล่นพื้น "คุณรินรดา! คุณธันวา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาฯ หนุ่มร้องลั่นห้องด้วยเสียงอันสั่นเครือ "มีเรื่องอะไรอีกฟะ หรือว่ากรมสรรพากรจะมาอายัดกางเกงในของผมด้วย?" ธันวาโพล่งขึ้นด้วยความหงุดหงิด พยายามรักษาฟอร์มความเป็นสุภาพบุรุษเอาไว้แม้ในยามวิกฤต "ไม่ใช่ครับ..." เลขาฯ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก "คนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของระบบการเงินทั้งหมด... และคนที่เพิ่งกว้านซื้อหุ้นบริษัทของคุณจนเกลี้ยงพอร์ตในเวลาไม่ถึงสามนาที... เขา... เขากำลังยืนรออยู่หน้าลิฟต์ส่วนตัวแล้วครับ!" รินรดาลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากวาดมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับสูงสุด ธันวานิ่งงัน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าตอนเงินหมดบัญชี ผู้บงการตัวจริงปรากฏตัวแล้วอย่างนั้นหรือ? และในสภาพที่เขา "หมดตัว" ไม่มีระบบหนุนหลังแบบนี้ เขาจะเอาอะไรไปงัดข้อกับมัน? ติ๊ง... เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ประตูโลหะสีทองค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สะกดให้ลมหายใจของทุกคนในห้องต้องสะดุดกึก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ