ปะทะลูกน้องเก่าที่เคยเหยียด

"เสียใจด้วยนะธันวา ตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงในบริษัทตอนนี้ ถูกจองตัวไว้ให้คนที่เขามีความสามารถและมีอนาคต... ไม่ใช่แก คนที่กำลังจะกลายเป็นบุคคลล้มละลาย" เสียงหัวاเราะเยาะหยันของ 'กิตติ' อดีตรองประธานฝ่ายขายผู้เคยเลียรองเท้าธันวาในยามรุ่งโรจน์ดังขึ้นก้องห้องอาหารสุดหรูบนชั้นดาดฟ้า สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ขณะที่มือหนากำลังควงปากการาคาแพงหมุนเล่นท่ามกลางบรรดาแขกเหรื่อไฮโซที่ต่างพากันจับตามองความตกต่ำของอดีตซีอีโอหนุ่มผู้เคยค้ำฟ้า ธันวา นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ ใบหน้าหล่อเหลายังคงรักษาภาพลักษณ์ความเนี้ยบไว้ได้อย่างไร้ที่ติ แม้สูทแบรนด์เนมตัวนี้จะเป็นชุดเดียวกับที่ใส่เมื่อสามวันก่อนตอนถูกขับไล่ออกจากบริษัท รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อยอย่างใจเย็น ไม่มีความโกรธเกรี้ยวระ1คนอยู่บนใบหน้า มีเพียงความขบขันระคนสมเพชในความโง่เขลาเบาปัญญาของคนที่กำลังขุดหลุมฝังตัวเอง ข้างกายเขา รินรดา ทนายสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท นั่งนิ่งราตุรูปปั้นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมกวาดตามองเอกสารทางกฎหมายในมืออย่างไม่แยแสต่อบรรยากาศมาคุรอบตัว เธอยกชาเขียวร้อนขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะเหลือบมองคู่หมั้นหนุ่มด้วยหางตา พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ อย่างระอาในความใจเย็นผิดมนุษย์ของเขา "พูดจบหรือยังครับคุณกิตติ?" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความเย็นเยียบถูกส่งไปให้ "ถ้าพูดจบแล้ว กรุณากรุณาถอยไปให้พ้นทางด้วย เพราะโซฟาตัวนี้ ผมกำลังจะซื้อมันทั้งโรงแรมอยู่แล้ว รบกวนอย่าเอาอากาศรอบตัวคุณมาทำให้ราคามันตกเลยครับ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงหัวเราะรอบโต๊ะก็ดังระเบิดขึ้น กิตติหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ไอ้ธันวา! แกยังจะปากดีได้อีกกี่น้ำวะ! สภาพอย่างแก แค่ค่ากาแฟแก้วนี้ยังต้องผ่อนสามงวดเลยมั้ง! อย่ามาทำเป็นกร่าง แค่บริษัทเก่าเขี่ยแกทิ้งจนต้องมาเกาะผู้หญิงกิน แกก็—" **[ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจดูถูกเหยียดหยามระดับ X-treme!]** **[ระบบช็อตฟีลตัวจี๊ด ทำงาน!]** **[ภารกิจเฉพาะหน้า: ตบหน้าคนอวดดีด้วยความรวยและไอเทมสุดกาว]** **[แต้มระบบคงเหลือ: 50,000 แต้ม]** เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของธันวา พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า ดวงตาของธันวาเป็นประกายวาววับด้วยความสนุกสนาน การแก้แค้นที่ดีที่สุดไม่ใช่การชกต่อย แต่เป็นการทำให้มันดิ้นร่าเหมือนหมาถูกน้ำร้อนลวกต่างหาก "รินครับ ขอยืมมือถือหน่อยสิครับ พอดีแบตผมหมดเพราะความหล่อมันกินไฟ" ธันวาหันไปกระซิบกระซาบกับคู่หมั้นสาว รินรดากลอกตาไปมารอบหนึ่งอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงยื่นให้โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ เธอรู้ดีว่าเวลาที่ธันวาทำหน้าเจ้าเล่ห์แบบนี้ ใครสักคนกำลังจะชิบหายแบบไม่รู้ตัว ธันวารูดหน้าจอเข้าสู่แอปพลิเคชันของระบบช็อตฟีลทันที นิ้วเรียวกดเลือกหมวดหมู่ 'ไอเทมป่วนเมืองและเบรกความมั่น' *ช้อปปิ้งเบาๆ สักหน่อยดีกว่า...* **[ท่านได้ทำการซื้อ: "เครื่องพ่นสเปรย์กลิ่นทุเรียนผสมปลาร้าหมักเกรดพรีเมียม" - 500 แต้ม]** **[ท่านได้ทำการซื้อ: "กางเกงในเรืองแสงลายชินจังติดสปริงดีดดิ้น" - 1,000 แต้ม]** **[ท่านได้ทำการสั่งซื้อพิเศษ: "กองทัพน้องเป็ดสีเหลืองเป่าลมขนาดมหึมา 500 ตัว" - 10,000 แต้ม]** "เฮ้ย กิตติ แกบอกว่าฉันไม่มีปัญญาซื้ออะไรใช่ไหม?" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจนกิตติถึงกับชะงักถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ละ... แล้วไงวะ แกจะทำไม?" กิตติเสียงสั่นเล็กน้อยแต่ยังฝืนทำเป็นเก่ง "เปล่าหรอก... แค่อยากจะแสดงความยินดีกับตำแหน่งใหม่ของแก ด้วยของขวัญชิ้นพิเศษที่รับรองว่าแกจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต" ธันวากดปุ่ม 'ส่งมอบไอเทมทันที' บนหน้าจอระบบ พรึบ! ในเสี้ยววินาทีนั้น บรรยากาศหรูหราของห้องอาหารชั้นดาดฟ้าก็ถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ! ท่อแอร์ส่วนตัวที่อยู่เหนือหัวของกิตติและกลุ่มเพื่อนสนิทระเบิดออกเบาๆ พร้อมกับละอองสเปรย์สีเหลืองนวลที่พ่นกระจายออกมาอย่างแม่นยำราวนำวิถี กลิ่นหอมตลบอบอวลของทุเรียนหมอนทองสุกงอม ผสมผสานอย่างลงตัวกับกลิ่นปลาร้าอีสานคั่วพริกหอมทะลวงไส้ พวยพุ่งเข้าใส่จมูกของกิตติและพวกพ้องเต็มๆ ชนิดที่เรียกว่าเต็มคาราเบล! "อั๊ก! อะไรวะเนี่ย! เหม็นหีบศพอะไรวะเนี่ย!" กิตติสำลักควันสเปรย์จนหน้าดำหน้าแดง ยกมือขึ้นปิดจมูกแทบไม่ทัน บรรดาไฮโซโต๊ะข้างๆ ถึงกับกรีดร้องวิ่งหนีตายกันอลหม่าน แต่ความสะใจยังไม่จบแค่นั้น... ตึก! ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงลมฟอดแฟดดังมาจากบันไดหนีไฟ ก่อนที่ฝูงกองทัพน้องเป็ดสีเหลืองเป่าลมยักษ์จำนวนห้าร้อยตัว จะไหลทะลักเข้ามาในห้องอาหารราวกับเขื่อนแตก พวกมันเบียดเสียดกันพองลมจนเต็มพื้นที่ ส่งเสียงปี๊บๆ น่ารำعจใจระคนเสียงหัวเราะคิกคักของพนักงานที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ธันวาใช้แต้มควบคุมทิศทางให้เป็ดตัวยักษ์พุ่งตรงเข้าไปชนขาของกิตติเข้าอย่างจังจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า "เหวอออ! ไอ้เป็ดบ้าอะไรเนี่ย ช่วยด้วย!" กิตติร้องโวยวายลั่นห้อง กลิ้งคลุกฝุ่นไปกับพื้นท่ามกลางฝูงเป็ดสีเหลืองที่รุมล้อมรอบตัวเขา ทว่า สิ่งที่ทำให้กิตติอับอายขายขี้หน้าจนแทบอยากจะเอาหัวมุดแผ่นดินหนี คือกางเกงสแลคราคาแพงของเขาที่ถูกแรงกระแทกจากสปริงของไอเทมปริศนา ดีดดิ้นจนตะเข็บปริแตกออก เผยให้เห็นกางเกงในเรืองแสงสีชมพูสะท้อนแสงลายชินจังกำลังทำหน้ากวนประสาทอยู่กลางฝูงชน แสงนีออนสีชมพูสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความสลัวของรูฟท็อป พรืด! เสียงกลั้นหัวเราะของรินรดาดังขึ้นเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นป้องปาก รอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าเย็นชาคู่นั้น ดวงตาคู่สวยมองดูภาพอดีตรองประธานบริษัทที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากตัวตลกในคณะละครสัตว์ ธันวาเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังดิ้นพล่านด้วยความอับอาย ก้มตัวลงต่ำ กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่อัดแน่นด้วยความเฉียบขาด "จำไว้นะครับกิตติ... คนที่กำลังจะล้มละลาย ไม่ใช่ผม แต่คือ 'อนาคต' ของแกต่างหาก" ธันวาหันหลังกลับอย่างสง่างาม คว้ามือรินรดาให้ลุกขึ้นยืนเตรียมเดินออกจากสถานที่แห่งนี้ ท่ามกลางเสียงปรบมือประปรายจากแขกบางคนที่สะใจกับการกระทำของเขา รินรดาก้าวตามไปติดๆ เธอก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่ยังอยู่ในมือธันวา ก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นการแจ้งเตือนจากธนาคารเด้งขึ้นมาหาสลิปยอดเงินคงเหลือ ยอดเงินในบัญชีส่วนตัวของธันวาพุ่งทะยานแตะหลัก 'พันล้าน' ภายในชั่วพริบตา จากการลงทุนผ่านระบบที่ไม่มีใครล่วงรู้ และวินาทีต่อมา เสียงเครื่องยนต์เจ็ตเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็ดังกระหึ่มขึ้นบนลานจอดดาดฟ้าของโรงแรม แรงลมจากการพัดใบพัดตีวงกว้างพัดเอาเส้นผมของทั้งคู่ปลิวไสว ธันวาหยุดเดิน หันมาสบตากับคู่หมั้นสาว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง "ไปกันเถอะครับริน... ได้เวลาไปช็อปปิ้งบริษัทเก่าของคุณกิตติแก้เซ็งกันดีกว่า" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เธอยื่นมือไปรับสมาร์ทโฟนคืน พร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าคุณทำบริษัทเจ๊งรอบนี้ ฉันจะฟ้องหยอดยึดกางเกงในชินจังของคุณแน่..." พูดจบทั้งสองก็ก้าวขึ้นบันไดเหล็กสู่ลานเฮลิคอปเตอร์ ท่ามกลางแสงไฟนีออนยามค่ำคืนที่สาดส่องลงมาทาบทับแผ่นหลังอันสง่างาม แต่ทว่า... ในวินาทีที่ประตูเฮลิคอปเตอร์กำลังจะปิดลง เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากระบบที่ไม่ได้มาจากภารกิจเดิม กลับดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ **[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสีแดง: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระบบจากบุคคลปริศนา... และบุคคลนั้นกำลังยืนอยู่ด้านหลังของคุณในตอนนี้]** ธันวาชะביكค้าง ร่างกายแข็งทื่อในเสี้ยววินาที ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากด้านหลัง... *"เจอตัวสักทีนะ... พี่ชาย"* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมหัวเราะไปกับความกาวขั้นสุดของธันวา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!