เงินล้านแรกที่แลกมาด้วยความอาย

"ถ้าคุณยังไม่หยุดทำตัวเหมือนคนสติหลุดแบบนี้ เราจบกันแค่นี้ครับธันวา ผมรับมือกับความอับอายขายหน้าไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!" เสียงของรินรดาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงในคาเฟ่หรูด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ถ้วยเซรามิกราคาใบละหลายพันสั่นสะเทือน ดวงตาคมกริบดุจทนายความมือหนึ่งจ้องเขม็งมาที่ผม—ธันวา—ชายที่เพิ่งจะเสร็จสิ้นภารกิจสุดเพี้ยนด้วยการ 'เต้นระบำไก่กุ๊กกุ๊ก' กลางห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองเพื่อแลกกับภารกิจลับของระบบช็อตฟีลตัวจี๊ด ผมยืดตัวขึ้น ปรับเนกไทให้เข้าที่ แม้ในใจจะอยากถอนหายใจยาวๆ แต่ระบบเจ้ากรรมกลับส่งเสียงเตือนดึ๋งๆ ในหัวไม่หยุด [ยินดีด้วย! ภารกิจ 'ไก่แจ้เขย่าขวัญ' สำเร็จ! รับเงินเข้าบัญชีทันที 5,000,000 บาท!] ห้าล้านบาท... สำหรับการเต้นกาวๆ ไม่กี่นาที มันคุ้มค่าเกินบรรยาย แต่สายตาของรินรดานั้นไม่ได้มองเห็นตัวเลขในบัญชี เธอเห็นเพียงชายหนุ่มที่เธอหมายมั่นปั้นมือว่าจะเป็นผู้นำตระกูลที่สง่างาม กลับกลายเป็นตัวตลกที่ถูกอัดคลิปลงโซเชียลไปทั่ว "รินครับ ฟังผมก่อน..." ผมพยายามจะแตะมือเธอ แต่เธอชักมือหนีอย่างรวดเร็ว "ฟังอะไร? ฟังว่าคุณต้องไปใส่ชุดมาสคอตกระรอกเต้นที่หน้าตึกบริษัทคู่แข่งวันพรุ่งนี้งั้นเหรอ?" รินรดากัดฟันแน่น "ธันวา ผมรอคุณตั้งตัวใหม่ ผมรอให้คุณกลับมาเป็นซีอีโอที่น่าเกรงขามเหมือนเมื่อก่อน แต่สิ่งที่คุณทำ... มันกำลังทำลายเกียรติยศที่เหลืออยู่ของเราจนไม่เหลือชิ้นดี!" ผมมองเห็นแววตาที่สั่นไหวของเธอ ความโกรธที่เธอกำลังแสดงออก ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความผิดหวังที่ปนเปไปกับความเป็นห่วงลึกๆ เธอคือผู้หญิงที่อยู่ข้างผมตอนที่ผมล้มละลายตอนเป็นหนี้สินล้นตัว เธออดทนมาตลอด แต่ดูเหมือนฟางเส้นสุดท้ายจะขาดผึงลงในวันนี้ "ถ้าผมบอกว่า ทั้งหมดนี้... คือทางรอดเดียวของเราล่ะ?" ผมถามเสียงเรียบ "ทางรอดที่ต้องเอาศักดิ์ศรีไปแลกเนี่ยนะ?" เธอแค่นหัวเราะ "ถ้านี่คือวิถีชีวิตที่คุณเลือก ผมก็ขอถอนตัวครับ" บรรยากาศในร้านเงียบกริบ ลูกค้าโต๊ะข้างๆ เริ่มซุบซิบและหันมามองเราเป็นระยะๆ เพราะภาพจำที่พวกเขามีต่อธันวาคนนี้คือไอ้หนุ่มขี้กาวที่เพิ่งเต้นระบำไก่ไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือผมก็ดังขึ้น ไม่ใช่จากระบบ แต่เป็นอีเมลจาก 'กลุ่มทุนวิหคเพลิง' ที่ผมเคยยื่นข้อเสนอขอร่วมทุนไว้ พวกเขาตอบกลับมาว่าต้องการพบตัวผมด่วนภายใน 30 นาทีนี้ที่ลานจอดรถส่วนตัว "ริน ไปกับผม" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความมั่นใจที่หายไปนานกลับมาเต็มเปี่ยม "ถ้าผมพิสูจน์ให้เห็นว่าความบ้าของผมมันสร้างอำนาจได้มากกว่าความเงียบขรึม ถ้าผมทำได้... ขอให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" รินรดามองหน้าผมอย่างชั่งใจ ก่อนจะยอมลุกตามมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เราเดินมาถึงลานจอดรถ รถยนต์สปอร์ตคันหรูของกลุ่มทุนวิหคเพลิงจอดรออยู่ ชายชุดดำร่างยักษ์สองคนก้าวลงมาด้วยท่าทางคุกคาม แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาถึงกับหน้าถอดสีคือ เมื่อชายที่ก้าวลงมาจากรถคันนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'คุณชัชชาติ' มหาเศรษฐีเจ้าของธุรกิจอสังหาฯ ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ คู่แข่งที่จ้องจะฮุบกิจการเก่าของผมมาตลอด "นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้หนุ่มไก่แจ้นี่เอง" ชัชชาติหัวเราะร่วน "เต้นได้ตลกดีนี่หว่า ผมชอบ สนใจมาเต้นให้ลูกสาวผมดูที่งานวันเกิดไหม? ผมจ่ายเพิ่มให้สิบล้านเลยเอ้า!" รินรดากำหมัดแน่นจนสั่น เธอเตรียมจะเดินเข้าไปโต้ตอบเพื่อปกป้องเกียรติของผม แต่ผมกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วส่งยิ้มที่ทำให้เธอชะงัก ผมก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับมหาเศรษฐีที่เคยเหยียดหยามผมไว้สารพัด "คุณชัชชาติครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ผมไม่ได้มาเพื่อเต้นให้ใครดู แต่ผมมาเพื่อบอกคุณว่า... ภายในห้านาทีนี้ กองทุนที่หนุนหลังคุณอยู่จะถอนหุ้นทั้งหมด เพราะผมเพิ่งเทขายหุ้นตัวหลักที่คุณถืออยู่ทิ้งไปหมดแล้ว" ชัชชาติชะงัก สีหน้าเขียวคล้ำ "แกเพ้อเจ้ออะไร! แกมันก็แค่คนตกอับ ไม่มีปัญญาทำอะไรฉันได้หรอก!" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของชัชชาติก็ดังขึ้นไม่หยุด สายเรียกเข้าเข้ามารัวราวกับปืนกล สีหน้าของเขาสลับจากความมั่นใจไปสู่ความแตกตื่นอย่างรวดเร็วเมื่อรับสายและฟังเสียงจากปลายสาย ผมควักโทรศัพท์ขึ้นมา กดหน้าจอโชว์พอร์ตหุ้นที่มียอดเงินเพิ่มขึ้นมหาศาลจากการวางแผนของระบบในจังหวะที่คนทั้งโลกกำลังหัวเราะเยาะท่าเต้นไก่ของผม "ความอายที่ผมลงทุนไปวันนี้... มันทำกำไรให้ผมมากกว่าที่ธุรกิจของคุณทำมาทั้งปีเลยล่ะครับ" ผมหันไปหารินรดาที่ยืนอึ้งตาค้างอยู่ข้างหลัง ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆ "ตอนนี้คุณยังมีโอกาสตัดสินใจนะริน จะเดินจากไปตอนที่ผมยังบ้า หรือจะอยู่ดูผมเปลี่ยนโลกใบนี้ไปพร้อมกับคนบ้าคนนี้?" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยตอบ จู่ๆ ประตูรถลีมูซีนคันยาวที่จอดอยู่ด้านหลังผมก็เปิดออก ชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบซึ่งเป็นบุคคลที่ทุกคนในแวดวงธุรกิจต้องก้มหัวให้ ก้าวลงมาพร้อมกับผู้ติดตามอีกนับสิบ "ธันวา... ในที่สุดเราก็ได้พบกัน" ชายชรากล่าวด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ออกว่ามิตรหรือศัตรู หัวใจของผมเต้นรัว ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนภารกิจใหม่ที่ยากและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม—และดูเหมือนรินรดาจะเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติในดวงตาของผมแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความกาวไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!