ปฏิบัติการกู้ภาพลักษณ์คืน

"ถ้าคุณยังกล้าก้าวขาออกจากประตูบ้านด้วยชุดสูทสีชมพูสะท้อนแสงผูกไทลายเป็ดก้าบๆ นั่นอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าการหมั้นของเราเป็นโมฆะทันที ธันวา!" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้าง ทนายสาวคนเก่งในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองบุรุษหนุ่มที่กำลังยืนโพสต์ท่าราดกาแฟลงแก้วราวกับนายแบบหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นระดับโลก ทว่าชุดที่เขาสวมใส่มันกลับทำลายความน่าเชื่อถือทั้งหมดจนย่อยยับ ธันวา ชะงักมือที่กำลังถือเหยือกเซรามิก เขาค่อยๆ หันกลับมาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่ผ่านการฝึกหน้ากระจกมานับร้อยรอบ ดวงตาพราวระยับแฝงความเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับอดีตซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร แม้ว่าสถานะทางการเงินในบัญชีปัจจุบันจะเคยเกือบติดลบจนต้องกินมาม่าประทังชีวิตร่วมกับหญิงสาวตรงหน้ามาแล้วก็ตาม "โธ่... รินที่รัก คุณก็รู้ว่านี่คือ 'ยุทธศาสตร์การสร้างแบรนด์ส่วนบุคคล' นะครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทอดเสียงยาวอย่างมีจังหวะจะโคน พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างมั่นอกมั่นใจ "วันนี้เรากำลังจะไปตบหน้าพวกบอร์ดบริหารตระกูลไพศาลโภคินที่เคยเหยียบย่ำเราตอนที่เราตกอับ ภาพลักษณ์ต้องมาก่อน ความน่าเกรงขามต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง!" รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เธอถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่บางสะท้อน มือเรียวดึงแว่นตาออกมาก่อนจะนวดสันจมูกเบาๆ เพื่อระงับอาการไมเกรนที่กำลังแล่นริ้วขึ้นมาสมอง "ความน่าเกรงขามเหรอธันวา? ชุดสูทสีชมพูบานเย็นกับเข็มกลัดรูปเป็ดใส่แว่นกันแดดเนี่ยนะ ที่คุณเรียกว่าความน่าเกรงขาม?" รินรดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือดเฉือนถึงกระดูกดำ "ถ้าคุณเดินเข้าตึกออฟฟิศด้วยสภาพนี้ คนอื่นเขาจะไม่ได้คิดว่าคุณคือนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลหรอกครับ เขาจะคิดว่ามาสคอตสวนสนุกหลุดออกมาเดินเร่ร่อนมากกว่า" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะหั่น เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อที่ไร้ที่ติ (ยกเว้นเรื่องสีสัน) แล้วส่งสายตากรุ้มกริ่มให้คู่หมั้นสาวที่คอยเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน "คุณดูถูกซิกเซ้นส์ทางแฟชั่นของอดีตซีอีโอคนนี้เกินไปแล้วริน... เชื่อผมสิ วันนี้พวกมันจะต้องตะลึงจนกรามค้าง" ติ๊ง! [ระบบตรวจพบความมั่นใจเกินพิกัดของโฮสต์! ทำการประเมินสถานการณ์...] [ประกาศจากระบบช็อตฟีลตัวจี๊ด: เพื่อเป็นการดัดนิสัยความหลงตัวเองและเพิ่มสีสัน (และความอับอาย) ให้กับการเปิดตัว โฮสต์จะต้องทำตามภารกิจพิเศษภายใน 10 วินาทีนี้!] [บทลงโทษ/ภารกิจเฉพาะกิจ: โฮสต์จะต้องเปล่งเสียงร้อง "ก้าบๆๆๆ" เป็นทำนองเพลงเป็ดอาบน้ำในคลอง เสียงดังฟังชัด 3 รอบติดต่อกัน ต่อหน้าคู่หมั้น ก่อนจะก้าวออกจากบ้าน ไม่เช่นนั้นแต้มสะสมทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์!] รอยยิ้มพราวเสน่ห์บนใบหน้าของธันวาแข็งค้างทันที ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง *ไอ้ระบบเวรนี่! แกเล่นกูอีกแล้วนะ!* ธันวากรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง สติปัญญาและความภูมิใจในความเป็นลูกผู้ชายของอดีตซีอีโอหนุ่มกำลังตีกันอย่างรุนแรงในสมอง แต้มสะสมระบบมหาศาลที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา... ถ้ามันหายเกลี้ยง เขาคงต้องกลับไปกินมาม่ารสหมูสับห่อละหกบาทจริงๆ แน่ๆ รินรดาที่ยืนมองอยู่สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของคู่หมั้น คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เมื่อเห็นธันวากะพริบตาถี่ๆ ร่างกายเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยราวกับคนกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่างที่น่าอับอายที่สุดในชีวิต "ธันวา? คุณเป็นอะไรไป หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว หรือว่าโรคกระเพาะกำเริบอีก?" รินรดารีบก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความเป็นห่วง น้ำเสียงที่เคยเย็นชาเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ธันวาหันขวับมามองหน้าหญิงสาวผู้เป็นที่รัก เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม เวลา 10 วินาทีในหัวกำลังนับถอยหลังอย่างโหดร้าย... 9... 8... 7... "ริน..." ธันวาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ดวงตาเต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน "รักผม... เชื่อใจผมนะ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าผมรักคุณ" รินรดาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม "คุณพูดอะไรไม่รู้เรื่อง... อุ๊บ!" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยจบประโยค ธันวาหลับตาปี๋ สูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด แล้วตัดสินใจระเบิดพลังเสียงออกมาด้วยความเร็วแสง "ก้าบ! ก้าบ! ก้าบ! เป็ดอาบน้ำในคลอง... ตาจ้องมองเพราะมีตาสระอิ!" เสียงร้องแหลมสูงเป็นทำนองเพลงเด็กอนุบาลก้องกังวานไปทั่วห้องโถงหรูหรา เสียงนั้นทั้งเพี้ยน ทั้งจริงจัง และน่าสยดสยองในเวลาเดียวกัน ธันวาพยายามทำท่ากกระดิกหัวตามจังหวะเป็ดอย่างสุดชีวิตเพื่อรักษาฟอร์มความเท่ (ที่พังพินาศไปเรียบร้อยแล้ว) ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทันทีที่เสียงร้องสิ้นสุดลง รินรดานิ่งค้างไปสนิท แว่นตาเกือบหล่นจากดั้ง สมองของทนายสาวอัจฉริยะประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอมองหน้าธันวาที่ตอนนี้กำลังยืนหอบแฮ่ก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายจนลามไปถึงใบหู ผ่านไปสามวินาทีเต็ม รินรดาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอยกมือขึ้นนวดขมับอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิมราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พร้อมจะระเบิด "ธันวา... คุณ... เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย?" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสั่นระริกด้วยความเหลืออด "นี่คือยุทธศาสตร์การสร้างแบรนด์ของมหาเศรษฐีงั้นเหรอ? ร้องเพลงเป็ดอาบน้ำในคลองเนี่ยนะ?!" [ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จลุล่วง! โฮสต์แสดงออกถึงความหน้าด้านหน้าทนได้อย่างยอดเยี่ยม ได้รับแต้มสะสม 50,000 แต้ม และปลดล็อกฉายา 'เป็ดน้อยผู้ทรงอำนาจ'!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับความรู้สึกโล่งอกที่ตีตื้นขึ้นมา ธันวาแอบปาดเหงื่อบนหน้าผากเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาหล่อเหลาและมั่นใจได้ภายในเสี้ยววินาที ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "คุณก็รู้ว่าคนระดับผม... ต้องมีความคิดสร้างสรรค์เหนือมนุษย์ทั่วไปครับริน" ธันวายืดอกพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความกระดากอายแม้แต่น้อย "ความเกรงขามอย่างเดียวมันน่าเบื่อ เราต้องมีความน่ารักเข้า สู้ด้วย คู่แข่งจะได้สับสนจนตั้งรับไม่ทัน" รินรดากลอกตาอีกรอบเป็นรอบที่สิบของวัน เธอยกมือยอมแพ้ให้กับความกาวระดับจักรวาลของคู่หมั้นหนุ่มคนนี้ "ตามใจคุณเถอะธันวา... ถ้าวันนี้เราโดนไล่ออกมาจากตึกไพศาลโภคินเพราะคุณแต่งตัวเป็นเป็ดแล้วร้องเพลงเด็กอนุบาลล่ะก็ ฉันจะฟ้องหยิกคุณให้หมดตัวแน่" หญิงสาวพูดคาดโทษด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่ริมฝีปากบางกลับแอบอมยิ้มบางๆ อย่างเอือมระอา "วางใจเถอะครับที่รัก คนอย่างธันวาไม่มีวันพาคุณไปตกต่ำแน่นอน..." ธันวาเหยียดยิ้มมุมปาก แววตาคมกริบทอประกายความมั่นใจที่น่าเกรงขามกลับมาอีกครั้ง กลบภาพเป็ดน้อยก้าบๆ เมื่อครู่วินาทีนี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย "วันนี้แหละ... ผมจะทวงคืนทุกอย่างที่พวกมันเคยเหยียบย่ำเรามาสัจจะลูกผู้ชาย คืนนี้ตระกูลไพศาลโภคินจะต้องสั่นสะเทือน!" พูดจบ ธันวาและรินรดาก็ก้าวเท้าเดินออกจากประตูบ้านพักหรู มุ่งหน้าสู่รถยนต์หรูหราที่จอดรออยู่เบื้องล่าง โดยที่ธันวาไม่รู้เลยว่า... ที่ชั้นบนสุดของตึกเป้าหมายในเวลานี้ ศัตรูตัวฉกาจที่เคยขับไล่เขาอย่างไม่ใยดีกำลังรอการกลับมาของเขาอยู่ พร้อมกับแผนการต้อนรับที่อำมหิตยิ่งกว่าเดิม บรืนนน—! เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์کارคำรามก้องพร้อมพุ่งทะยานออกไป ทว่าในจังหวะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากเขตคฤหาสน์ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวากลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้... ธันวากดรับสายด้วยความสงสัย น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทาย "สวัสดีครับ ใครพูดครับ?" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำเอาธันวาต้องขมวดคิ้วส่งผ่านมาตามคลื่นสัญญาณ *(ฮ่าๆๆๆ... ธันวา แกคิดจริงๆ เหรอวะ ว่าการกลับมาครั้งนี้แกจะมีสิทธิ์พลิกเกม?)* เสียงปริศนาหัวร่อร่าอย่างสะใจ *(ยินดีต้อนรับสู่หลุมศพที่แกขุดไว้เอง... ไอ้เพื่อนยาก)* สายถูกตัดทิ้งไปทันทีพร้อมกับสัญญาณที่ขาดหายไปอย่างกะทันหัน ธันวานั่งนิ่งค้าง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากทันทีเมื่อรู้ว่าเกมนี้มันสนุกกว่าที่คิดไว้เยอะ ---------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเสียงหัวเราะมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ