งานเลี้ยงการกุศลที่วุ่นวาย

แก้วคริสตัลเจียระไนราคาแพงระยับสั่นไหวตามแรงกระแทกบนโต๊ะอาหารหรูหรา เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ในงานเลี้ยงการกุศลประจำปีของสมาคมอสังหาริมทรัพย์แห่งประเทศไทย ทว่าบรรยากาศรอบตัวธันวาและรินรดากลับคุกกรุ่นราวกับยืนอยู่ปากปล่องภูเขาไฟ "ยอมรับความจริงเถอะครับคุณธันวา ว่าโปรเจกต์รีสอร์ทเกาะร้างของคุณมันเป็นแค่ภาพลวงตาหลอกเด็ก หรือจริงๆ แล้ว... เงินในบัญชีของคุณตอนนี้ มันเหลือแค่เศษเหรียญพอซื้อลูกอมเม็ดเดียวรึเปล่า?" เสียงเย้ยหยันดังมาจาก "ภาคภูมิ" นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง เจ้าของฉายาเสือยิ้มร้อยเล่ห์ สายตาของอีกฝ่ายกวาดมองธันวาด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่รินรดา ทนายสาวผู้สง่างามในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ยืนเคียงข้างธันวาไม่ห่าง รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าซาตินกำเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกำลังจะก้าวออกไปปกป้องคู่หมั้นตามหน้าที่ที่ทำมาตลอดตั้งแต่ยามที่เขาล้มละลาย แต่ธันวากลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกใจคอไม่ดีเอาเสียเลย... เพราะทุกครั้งที่ธันวาทำหน้าแบบนี้ มักจะมีหายนะระดับ 10ริกเตอร์เกิดขึ้นกับฝ่ายตรงข้ามเสมอ "คุณภาคภูมินี่ตาถึงจริงๆ นะครับ มองปราดเดียวก็รู้ว่าผมถังแตก" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ผิดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบข้าง "แต่ถ้าแน่จริง... เรามาเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะครับ?" "หึ! เดิมพันอะไร ว่ามาเลยครับ ผมพร้อมสนองให้อยู่แล้ว" ภาคภูมิยักคิ้วท้าทาย คิดว่านี่คือโอกาสทองที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของอดีตซีอีโอหนุ่มให้จมดินต่อหน้าแขกเหรื่อผู้มีเกียรตินับร้อย "ดวลไวน์กันครับ ใครเมาจนล้มพับก่อน... คนนั้นต้องคุกเข่ากราบขอโทษอีกฝ่ายกลางงาน พร้อมกับประกาศสละสิทธิ์หุ้นทั้งหมดในโครงการประมูลที่ดินริมแม่น้ำ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องชะงัก รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าแขนเสื้อของธันวาไว้ทันที ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "คุณธันวา! คุณบ้าไปแล้วหรือคะ... เอ๊ย! คุณบ้าไปแล้วหรือครับ!" เกือบหลุดปากพูดผิดสำนวนเนื่องจากความตกใจ "ใจเย็นๆ ครับที่รัก เชื่อมือผมสิครับ" ธันวาหันไปส่งสายตาอบอุ่นและรอยยิ้มละลายใจให้คู่หมั้นสาว รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าเนียนระเรื่อด้วยความเขินอายปนความหงุดหงิดระคนกัน เธอได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่ายในความกาวของเขา "ตามใจคุณเลยค่ะ... ครับ! ตามใจคุณเลยครับ อยากจะล่มจมตามเขาไปก็เชิญ!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในหัวของธันวา พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ปรากฏขึ้นเฉพาะตัวเขา [ระบบช็อตฟีลตัวจี๊ดแจ้งเตือน!] [ภารกิจพิเศษประจำงานเลี้ยง: "วงเหล้าพาเพลิน ปากพาซวย!"] [เงื่อนไข: ดื่มไวน์แดงครบ 5 แก้วรวด และเมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์ ระบบจะบังคับให้ท่านพูดความจริงทุกประการอย่างไร้ความเกรงใจ!] [รางวัลหากสำเร็จ: ปลดล็อกวงเงินบัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัด พร้อมสิทธิ์ซื้อกิจการของภาคภูมิในราคา 1 บาทถ้วน!] [บทลงโทษหากปฏิเสธ: สูญเสียเส้นผมบนศีรษะ 30% ชั่วคราว!] ธันวาแอบมุมปากกระตุกเล็กน้อย... บ้าจริง! ไอ้ระบบบ้านี่หาเรื่องให้เขาขายหน้าชัดๆ แต่จะให้เขาหัวล้านกลางงานสังคมหรูเนี่ยนะ? ไม่มีทางเสียล่ะ! "จัดมาครับคุณภาคภูมิ ไวน์แดงแก้วโปรดของคุณ... ริน รินให้เต็มแก้วเลยครับ!" ธันวาผายมืออย่างใจ การประลองเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางสายตาของบรรดาไฮโซและนักธุรกิจนับร้อยที่หันมามุงดูความสนุก ภาคภูมิกระดกไวน์ราคาแพงเข้าปากอย่างมั่นใจ เพราะเขาฝึกฝนการดื่มมาอย่างโชกโช่นับประสาอะไรกับอดีตเศรษฐีตกอับอย่างธันวา แก้วที่หนึ่ง... ผ่านไปอย่างราบรื่น แก้วที่สอง... ธันวาเริ่มมีอาการหน้าแดงก่ำ แก้วที่สาม... *ติ๊ง!* [ฤทธิ์แอลกอฮอล์ถึงเกณฑ์ 60% ระบบเปิดใช้งานโหมด "ความจริงอันเจ็บปวด" เริ่มต้นนับถอยหลัง!] ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม ศีรษะเบาหวิว ความยับยั้งชั่งใจที่เคยมีเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ทว่าสีหน้าของเขากลับยังคงนิ่งสนิท ทว่าดวงตาเริ่มเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความมึนเมา ภาคภูมิหัวเราะร่า ยกแก้วที่สี่ขึ้นชน "เป็นยังไงบ้างครับคุณธันวา เริ่มมองเห็นอนาคตที่มืดมนของตัวเองแล้วใช่ไหม? ถ้าไหวก็ยอมแพ้ซะเถอะครับ ก่อนที่คุณจะอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี" ธันวาหันไปมองหน้าภาคภูมิ ชั่ววินาทีนั้นเอง... ระบบได้บังคับให้ปากของเขาขยับพูดความจริงออกไปทันที โดยที่สมองไม่อาจห้ามปรามได้! "อ๋อ ที่คุณมั่นใจนักหนาว่าผมจะแพ้เนี่ย..." ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงยานคางเล็กน้อย แต่ชัดถ้อยชัดคำก้องไปทั่วบริเวณที่เงียบกริบเพื่อรอฟัง "เพราะคุณแอบไปติดสินบนกรรมการจัดซื้อที่ดินเมื่อสัปดาห์ก่อน แถมบริษัทของคุณก็กำลังจะล้มละลายเพราะเอาเงินไปเปย์เด็กเลี้ยงในสังกัดจนเกลี้ยงบัญชี... จริงไหมครับไอ้หน้าอ่อน?" กริบ! ทั้งงานเงียบสนิทลงทันทีราวกับป่าช้า สีหน้าของภาคภูมิเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้สีเลือด สติหลุดลอย ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ความลับดำมืดที่เก็บไว้เป็นอย่างดีกลับถูกแฉออกมากลางวงล้อมผู้สื่อข่าวและนักธุรกิจนัดสำคัญอย่างไร้การป้องกัน! รินรดาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอหันไปมองธันวาด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งอึ้ง ทั้งสะใจ และทึ่งในความ "กล้า" (หรือบ้าก็ไม่รู้) ของคู่หมั้นหนุ่ม "ม... มึงพูดอะไรวะ! อย่ามาใส่ร้ายนะ!" ภาคภูมิหน้าตาตื่นลาน ตะโกนเสียงหลงด้วยความโมโหและหวาดกลัว พยายามจะพุ่งเข้ามาทำร้ายธันวา แต่ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากบนท้องฟ้า แรงลมมหาศาลพัดผ่านกระจกใสของห้องจัดหรูจนแขกเหรื่อต้องยกมือขึ้นปัดป้อง แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลส่องตรงลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่สลักโลโก้ตระกูลผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ ประตูเครื่องเปิดออก พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ผู้เป็นประธานกรรมการธนาคารกลางก้าวลงมา พร้อมด้วยบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามาในงานอย่างเป็นระเบียบ ชายชรากวาดสายตามองหาใครบางคน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ธันวา ร่างของประธานธนาคารผู้ทรงอิทธิพลรีบเดินตรงเข้ามาด้วยความเคารพอย่างสูงสุด ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน "ท่านประธาน... มาทำอะไรที่นี่ครับ?" ภาคภูมิที่หน้าซีดอยู่แล้ว ยิ่งหน้าถอดสีเข้าไปอีกเมื่อเห็นบุคคลระดับตำนานปรากฏตัว ทว่า ชายชรากลับเมินภาคภูมิโดยสิ้นเชิง เขาเดินเข้าไปโค้งคำนับให้ธันวาด้วยความนอบน้อมอย่างยิ่งยวด ก่อนจะยื่นเอกสารสีดำสนิทประดับทองคำแท้ให้ด้วยมือสั่นเทา "เรียนท่านประธานธันวา... บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด และกรรมสิทธิ์การซื้อกิจการทั้งหมดของบริษัทภาคภูมิกรุ๊ป ได้ถูกโอนเข้าสู่บัญชีของท่านเรียบร้อยแล้วครับ... เชิญท่านใช้วงเงินตามอัธยาศัยได้เลยครับ!" ธันวารับบัตรสีดำนั้นมาถือไว้ด้วยท่าทีสบายๆ เขายิ้มมุมปาก หันไปมองหน้าภาคภูมิที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหมดแรง ก่อนจะยื่นบัตรใบนั้นให้รินรดาถือเพื่อเป็นการยืนยัน รินรดารับบัตรมาด้วยมือที่สั่นเทา หัวใจเต้นรัวระรัวไม่เป็นจังหวะ สายตาจ้องมองบัตรเครดิตที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเจ้าเล่ห์เกินบรรยายของคู่หมั้นหนุ่ม และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ก่อนที่เสียงปรบมือฮือฮาจะดังสนั่นหวั่นไหวทั่วห้องจัดเลี้ยง ธันวาก็กระซิบบิดริมฝีปากกระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนใจสั่น "สนใจรูดซื้อเกาะส่วนตัวสักเกาะไหมครับที่รัก... ผมอนุญาตให้คุณใช้เงินผมได้ไม่อั้นเลยนะ... ครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเสียงหัวเราะมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ