คำสารภาพที่ไม่มีใครเชื่อ

"คุณกินความมั่นใจเข้าไปกี่กิโลกรัมครับ ธันวา ถึงได้กล้าพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้ออกมาตอนตีสองครึ่ง" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับเสียงกระแทกแก้วน้ำอุ่นลงบนโต๊ะไม้สักราคาแพงดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของผม รินรดา ทนายสาวคนเก่งผู้เป็นทั้งคู่หมั้นและผู้ค้ำจุนชีวิตผมในยามวิกฤต กำลังยืนกอดอกจ้องมองผมด้วยแววตาที่ผสมผสานระหว่างความเหนื่อยหน่ายและความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง เส้นผมสีดำสนิทที่มักจะรวบตึงอย่างไร้ที่ติยามอยู่ในห้องศาล ตอนนี้กลับคลายตัวลงเล็กน้อยเนื่องจากความอ่อนล้า แต่แววตาดุดันของเธอยังคงคมกริบราวกับพร้อมจะยื่นฟ้องผมข้อหาทำให้สมองเสื่อมได้ทุกเมื่อ บนโต๊ะตรงหน้าเรามีกระป๋องเบียร์ที่ว่างเปล่าอยู่สามกระป๋อง และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกสองชาม เป็นมื้อดึกยามที่โลกทั้งใบหลับใหล แต่สมองของผมกลับตื่นตัวจนถึงขีดสุดเนื่องจากเสียงแจ้งเตือนของ "ระบบช็อตฟีลตัวจี๊ด" ที่ดังติ๊งหน่วงอยู่ในหัวไม่ยอมหยุดหย่อน [ติ๊ง! ตรวจพบความสงสัยระดับวิกฤตจากนางเอก: รินรดาคิดว่าท่านกำลังเพ้อเจ้อเพราะพิษสุราและแรงกดดัน! ทำภารกิจลับ: "สารภาพความจริงแบบหน้าตาย" แต้มสะสม +50,000 แต้ม!] ให้ตายเถอะครับ ระบบบ้าบอนี่เลือกเวลาได้ยอดเยี่ยมจริงๆ ในขณะที่ผมกำลังพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อบอกเล่าความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต มันกลับกลายเป็นว่าผมกำลังดูเหมือนไอ้ขี้เมาสติหลุดในสายตาของเธอ ผมหัวเราะแห้งๆ ยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างจนปัญญา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้หญิงคนที่อยู่เคียงข้างผมมาตั้งแต่ตอนที่บัญชีธนาคารผมเหลือศูนย์และเจ้าหนี้มาเคาะประตูบ้าน "ริน... ผมไม่ได้เมานะ ผมพูดจริงๆ" ผมพยายามทำน้ำเสียงให้จริงจังที่สุด ดวงตาเบิกกว้างเพื่อแสดงความจริงใจ "ที่ผมทำตัวแปลกๆ ไปช่วงนี้ ที่ผมจู่ๆ ก็มีเงินซื้อซูเปอร์คาร์ ที่ผมไปปั่นประสานbureaucratหน้าเลือดพวกนั้นจนหน้าเขียว มันไม่ใช่เพราะผมถูกหวยใต้ดินหรือไปปล้นธนาคารที่ไหน... แต่เป็นเพราะผมมี 'ระบบ' ต่างหาก!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงแอร์ที่ทำงานเบาๆ รินรดานิ่งเงียบไปสามวินาทีเต็ม เธอมองหน้าผมนิ่งสนิท ก่อนจะยกมือขึ้นอังหน้าผากผมเบื้องต้นเพื่อเช็กอุณหภูมิร่างกาย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระอาใจ "ธันวา..." เธอเอ่ยชื่อผมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนผมสันหลังวาบ "คุณทำงานหนักเกินไปจนสมองกระทบกระเทือนหรือเปล่าคะ... อ่า หมายถึง... สมองคุณได้รับความเสียหายสินะคะ ถึงได้เริ่มพูดจาเพ้อเจ้อถึงระบบอะไรนั่น เหมือนในนิยายออนไลน์ที่คุณแอบอ่านตอนเข้าห้องน้ำ" "ผมไม่ได้อ่านนิยายนะ! มันคือระบบจริงๆ!" ผมโวยวายด้วยความอึดอัด พยายามจะควI-pad ขึ้นมาแสดงหน้าจออินเทอร์เฟซโฮโลแกรมที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศให้เธอดู แต่ทว่า... รินรดากลับกดมือของผมลงอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น "พอได้แล้วค่ะ ดึกมากแล้ว" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอนั่งลงตรงข้ามผม ดวงตาคู่คมฉายแววอ่อนโยนขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด "ธันวาคะ... ตั้งแต่ที่คุณล้มละลาย บริษัทพ่อคุณถูกยึด และเพื่อนร่วมงานทยอยกันหันหลังให้คุณ ฉันเห็นคุณแบกรับความเครียดมามากแค่ไหน ฉันเข้าใจดีว่ามนุษย์เราบางครั้งก็ต้องการกลไกการป้องกันตัวเองทางจิตวิทยา คุณอาจจะสร้างโลกจินตนาการขึ้นมาเพื่อหลบหนีความจริงอันโหดร้าย... ฉันไม่โกรธที่คุณเพ้อเจ้อหรอกนะ แต่ได้โปรด... อย่าทำตัวแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นอีกเลย มันอันตรายนะรู้ไหม" คำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและจริงใจของเธอกลับทำให้ผมรู้สึกจุกยิ่งกว่าโดนด่าเสียอีกครับ เธอมองว่าผมเป็นแค่ผู้ชายอ่อนแอที่สติหลุดจนต้องสร้างภาพหลอนขึ้นมาปลอบใจตัวเอง! [ติ๊ง! โฮสต์ถูกนางเอกมองว่าเป็น "ผู้ป่วยทางจิตที่น่าสงสาร" ช็อตฟีลขั้นสุด! ได้รับแต้มปลอบใจ 100,000 แต้ม! ปลดล็อกฉายา: "คนบ้าผู้เป็นที่รัก"] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวพร้อมกับตัวเลขแต้มมหาศาลที่พุ่งปรี๊ด แต่มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นรอยยิ้มฝืนๆ ที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของคู่หมั้นสาวคนนี้ รินรดาลุกขึ้นยืน เธอเอื้อมมือมาตบไหล่ผมเบาๆ สองสามครั้ง ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่ฝันร้าย "ไปนอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้ยังมีประชุมกับคณะกรรมการบริษัทอสังหาฯ ของคุณอาอีกไม่ใช่เหรอ? เรื่องระบบอะไรนั่น... ไว้ตื่นมาค่อยเพ้อต่อก็ยังไม่สายหรอกนะ" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินเตรียมจะผละไปยังห้องนอนแขก ทิ้งให้ผมนั่งอึ้งอยู่หน้าโต๊ะอาหารเพียงลำพัง ให้ตายสิ... ต่อให้ผมมีเงินเป็นพันล้าน มีระบบที่สามารถซื้อตึกทั้งแถบได้ในพริบตา แต่ถ้าผู้หญิงที่ผมรักที่สุดยังคงมองว่าผมเป็นแค่คนบ้าที่น่าเวทนา ชัยชนะพวกนี้มันจะมีประโยชน์อะไรกันเล่า? ผมกำหมัดแน่นในความเงียบ สมองหมุนติ้วอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางพิสูจน์ความจริงในคืนนี้ให้ได้ ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้เธอคงพาผมไปโรงพยาบาลศรีธัญญาแทนที่จะไปประชุมธุรกิจแน่ๆ แต่ก่อนที่ผมจะได้เอաբัญชีธนาคารหรือเรียกเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมาร่อนลงกลางห้องรับแขกเพื่อตบหน้าความคิดเธอสักฉาด... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอย่างกะทันหันกลางดึกสงัด ราวกับมีคนกำลังพยายามพังมันเข้ามาด้วยความร้อนรน รินรดาที่เพิ่งเดินไปถึงหน้าประตูห้องสะดุ้งโหยง หันกลับมามองผมด้วยความตกใจ ขณะที่ผมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ใครกันที่มาเคาะห้องตอนตีสาม? และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น... กรี๊ดดด! เสียงกรีดร้องหวีดหวิวของยามรักษาความปลอดภัยดังลั่นมาจากชั้นล่าง ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคนที่กำลังวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟมาอย่างบ้าคลั่ง! รินรดาหน้าถอดสี มือเรียวบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตูเตรียมจะเปิดออกดู แต่ผมกลับพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความเร็วแสง ดึงเธอกลับมาหลบข้างหลังด้วยสัญชาตญาณดิบ "อย่าเปิด..." ผมกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาหรี่ลงมองลอดตาแมวที่ประตู หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยความตึงเครียด ภาพที่สะท้อนผ่านเลนส์ตาแมวทำให้ผมต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ... ผู้ชายในชุดสูทราคาแพงสามคนกำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน โดยมีกลุ่มชายฉกรรจ์สวมหน้ากากอนามัยถือท่อเหล็กไล่ล่ามาติดๆ และคนที่วิ่งนำหน้าสุดด้วยสภาพเนกไทหลุดลุ่ย รองเท้าหนังข้างหนึ่งหลุดหายไป ก็คือ "ท่านประธานบริษัทคู่แข่ง" คนที่เคยหัวเราะเยาะเย้ยผมในงานประมูลเมื่อสัปดาห์ก่อนนั่นเอง! และที่สำคัญที่สุด... เป้าหมายที่พวกมันกำลังวิ่งหนีตายมาเคาะประตูขอความช่วยเหลืออย่างเอาเป็นเอาตาย... ก็คือห้องชุดหรูหราเลขที่ 707 ของผมนี่เอง! รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลังผม ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก เธอกระซิบเสียงสั่นด้วยความไม่อยากเชื่อหูตัวเอง "ธันวา... นั่นมันประธานสมชายไม่ใช่เหรอ? เขา... เขากำลังหนีอะไรมา?" ผมสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น ในเมื่อเธอยังไม่เชื่อว่าผมมีระบบ... งั้นก็มาดูการแสดงเปิดตัวรอบปฐมทัศน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตจริงกันเถอะครับ ผมกดปุ่มสีแดงปริศนาที่เด้งขึ้นมากลางอากาศในม่านตาของระบบ พร้อมกับเอ่ยตอบรินรดาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจล้นเหลือ "พวกมันไม่ได้หนีอะไรหรอกครับที่รัก... แต่พวกมันกำลังมา 'คุกเข่า' ขอร้องให้ผมช่วยชีวิตต่างหากล่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเสียงหัวเราะมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ