คู่หมั้นสายโหดกับโหมดขัดใจ

"คุณธันวา... นี่คุณสติหลุดไปถึงดาวอังคารแล้วหรือยังครับ ถึงได้ยืนถือแปรงสีฟันจ้องหน้ากระจกห้องน้ำมาสิบห้านาทีเต็มโดยไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด?" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับแรงเคาะประตูปึ้งๆ จากภายนอก ทำเอาผมสะดุ้งสุดตัว หลุดออกจากภวังค์แห่งห้วงมิติของระบบช็อตฟีลทันที รินรดา ทนายสาวคนสวยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาดและเยือกเย็น บัดนี้เธอกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องน้ำในชุดนอนผ้าแพรสีเทาเข้ม ดวงตาคู่สวยหรี่มองผมด้วยความระแวงระคนเอือมระระอย่างถึงที่สุด ผม—ธันวา อดีตซีอีโอหนุ่มผู้เคยถือครองอาณาจักรหมื่นล้าน แต่ตอนนี้ต้องมารับบทเป็นชายหนุ่มตกอับที่ถูกระบบบ้าๆ บังคับให้ทำตัวเพี้ยนเพื่อแลกกับแต้มชีวิต—รีบเอ่ยกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเจื่อน "เปล่าครับคุณริน ผมแค่กำลัง... ศึกษาศิลปะร่วมสมัยบนฟองยาสีฟันน่ะครับ ดูลายพวกนี้สิครับ เหมือนรูปแผนที่ทวีปแอตแลนติสที่สาบสูญเลยนะ" รินรดาไม่ตอบ เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ สองที ดวงตาคมกริบกวาดตามองสภาพห้องน้ำที่สะอาดเอี่ยมอ่องผิดวิสัยคนเพิ่งล้มละลาย ก่อนจะเลื่อนกลับมาจ้องผมเขม็ง ตั้งแต่คืนวันที่ผมโดนฟ้องล้มละลายจนแทบไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอน ผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวที่หอบกระเป๋าเอกสารพะรุงพะรังตามมาช่วยเคลียร์หนี้สินและเปิดห้องพักอพาร์ตเมนต์รูหนูราคาถูกของเธอให้ผมซุกหัวนอน ทั้งที่ปากเธอมักจะพ่นคำพูดเชือดเฉือนใส่ผมอยู่เป็นนิจ แต่การกระทำกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง "คุณธันวา" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบเย็น แต่ทรงพลังพอจะทำให้สิงโตในป่าใหญ่ยังต้องสงบปากสงบคำ "คุณช่วยเลิกทำตัวลับๆ ล่อๆ ทำท่าทางเหมือนคนสติไม่สมประกอบเสียทีได้ไหมคะ ตั้งแต่เมื่อวานที่คุณประกาศกร้าวว่าคุณจะพลิกฟื้นธุรกิจด้วยการ... เอ่อ ประมูลซากยางรถยนต์เก่า คุณรู้ตัวไหมว่าสภาพคุณตอนนี้มันดูเหมือนคนใกล้สติแตกเข้าไปทุกทีแล้วนะ" [ติ๊ง! ตรวจพบความสงสัยขั้นวิกฤตจากนางเอก (คู่หมั้นสายโหด): รินรดาเริ่มระแคะระคายว่าท่านโฮสต์มีพฤติกรรมผิดมนุษย์มนา!] [ภารกิจเฉพาะหน้า: จงตอบคำถามด้วยความกาวระดับ 10 ดาว เพื่อทำให้เธอด่าไม่ออกและยอมจำนนต่อความเพี้ยน!] [รางวัล: แต้มระบบ +500 แต้ม, ปลดล็อกสิทธิ์ซื้อ "กางเกงในกันกระสุน" 1 ตัว] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวจนผมอยากจะกรี๊ดออกมาเป็นภาษาฮิบรู แต่ภายนอกผมต้องทำหน้าขรึม รักษาภาพลักษณ์ชายหนุ่มผู้ลึกลึกลงให้ได้มากที่สุด ผมหันไปสบตากับเธอผ่านกระจกเงา ยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "คุณรินครับ คนเราจะยิ่งใหญ่ได้ มันต้องเริ่มจากรากฐานที่มั่นคง... และไม่มีอะไรจะมั่นคงไปกว่ายางรถยนต์มือสองสิบตันที่กองอยู่หลังโกดังอีกแล้วครับ! ความเพี้ยนในสายตาคุณ คือวิสัยทัศน์ระดับพันล้านในสายตาผมนะครับ!" รินรดาถึงกับนิ่งอึ้งไปสามวินาที เธอมองหน้าผมนิ่งสนิท ก่อนจะแค่น "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย "พันล้านหรือพันปีแสงคะที่คุณธันวา เอาเป็นว่าถ้าวันนี้คุณยังหาเงินมาจ่ายค่าเช่าห้องและค่าข้าวต้มมื้อเช้าไม่ได้ ฉันจะเอาเอกสารหย่า... เอ๊ย เอกสารทวงหนี้มาแปะไว้กลางหน้าผากคุณแน่" พูดจบเธอก็สะบัดหน้าเดินหนีออกไปจากหน้าห้องน้ำ ปล่อยให้ผมยืนหายใจโล่งอกอยู่คนเดียว แม้ปากเธอจะร้ายและคอยจ้องจะจับผิดผมตลอดเวลา แต่ผมรู้ดีว่าลึกๆ แล้ว รินรดากำลังแบกรับความเครียดแทนผมมากแค่ไหน เธอเป็นทนายความมือฉกาจที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร แต่กลับต้องมานั่งเครียดกับคดีล้มละลายของคู่หมั้นที่จู่ๆ ก็สติหลุดไปดื้อๆ แบบนี้ ผมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความรู้สึกที่ผสม ะปนกันระหว่างความขบขันและความซาบซึ้งใจ ห้องพักขนาดเล็กกะทัดรัดมีเพียงเตียงนอนเดี่ยว โต๊ะทำงานเก่าๆ และโซฟาผ้าสีซีดๆ อีกหนึ่งตัวที่ตั้งอยู่มุมห้อง รินรดากำลังยืนงละเลียดกาแฟดำคั่วเข้มอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตเพื่อตรวจดูสำนวนคดีของลูกความรายอื่น เธอปรายตามองผมที่เดินออกมา ก่อนจะพยักเพยิดไปทางโซฟาตัวนั้นด้วยหางตา "คืนนี้นอนตรงนั้นนะคะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "ฉันรู้ว่าเตียงมันแคบเกินกว่าที่คุณชายรักสวยรักงามอย่างคุณจะนอนได้สบายตัว โซฟาตัวนั้นแม้จะเก่าไปหน่อย แต่ก็พอนอนซุกตัวแก้หนาวได้... อย่าแม้แต่จะคิดปีุบขึ้นมาบนเตียงเด็ดขาด ไม่งั้นฉันเอาแจกันฟาดหัวคุณจริงๆ ด้วย" ผมมองตามสายตาของเธอไปยังโซฟาตัวนั้น มันสั้นเกินกว่าความสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรของผมอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีรอยยุบตรงกลางราวกับผ่านสงครามโลกมาแล้วสามรอบ "ใจร้ายจังเลยนะครับคุณริน ให้ว่าที่สามีสุดหล่อของคุณนอนขดตัวเป็นกุ้งต้มแบบนั้น เดี๋ยวหน้าตาหล่อๆ ของผมก็เหี่ยวย่นกันพอดีสิครับ" ผมหยอดคำหวานใส่เธอด้วยรอยยิ้มกวนๆ รินรดาวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง *กริ๊ก* เธอหันมาจ้องผมด้วยสายตาคมกริบที่พร้อมจะละลายเหล็กได้ทั้งแท่ง "ถ้าไม่อยากนอนโซฟา คุณจะออกไปนอนข้างถนนรับลมหนาวตอนนี้เลยก็ได้นะคะ ฉันไม่ได้ขัดข้องอะไรเลยสักนิด" "โอเคครับ! โซฟาตัวนี้ช่างอบอุ่นและน่านอนเสียเหลือเกินครับคุณริน!" ผมรีบยกมือยอมแพ้ทันที รอยยิ้มกวนๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างอารมณ์ดี รินรดาส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอา เธอกลอกตามองบนก่อนจะเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวแล้วปิดประตูกลงกลอนดัง *คลิก* เพื่อแสดงอาณาเขตอย่างชัดเจน ผมทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวแคบอย่างจำยอม ขาทั้งสองข้างยื่นล้นออกมาพ้นพนักพิงอย่างน่าอนาถ แต่ในหัวใจกลับพองโตด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ระบบช็อตฟีลยังคงส่งเสียงติ๊งต๊องแจ้งเตือนแต้มสะสมเข้ามาเรื่อยๆ จนหน้าจอโฮโลแกรมลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า [แต้มสะสมปัจจุบัน: 3,400 แต้ม] [ภารกิจถัดไปจะปลดล็อกในอีก 12 ชั่วโมงข้างหน้า: "ไปยืนตะโกนกลางห้างดังว่า ฉันคือเศรษฐีผู้ซ่อนเร้น!"] ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอขณะมองเพดานห้องเก่าๆ พลางคิดถึงแผนการขั้นต่อไปที่จะตบหน้าพวกตระกูลใหญ่ที่เคยเหยียบย่ำเรา สองสัปดาห์ก่อน พวกมันหัวเราะเยาะที่เราล้มละลาย แต่พวกมันคงลืมไปว่า... เกมเศรษฐีที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ ในขณะที่ผมกำลังเคลิ้มจะหลับตาลง ท่ามกลางความเงียบสงบยามดึกดื่น จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น *ก๊อกๆๆ* รัวเร็วและรุนแรงราวกับคนข้างนอกกำลังจะพังมันเข้ามา ผมขมวดคิ้วมุ่น ดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความสงสัย รินรดาในชุดนอนเปิดประตูห้องนอนพรวดออกมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน เธอมองหน้าผมสลับกับประตูห้องที่มีเสียงเคาะซ้ำๆ หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูโว้ย! รู้ไหมว่าพวกกูเป็นใคร!" เสียงตะโกนหยาบคายดังลอดเข้ามาพร้อมกับแรงกระแทกจากด้านนอก ทำเอาบานประตูห้องเช่าราคาถูกสั่นสะเทือน รินรดาหน้าซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากแน่น มือเรียวคว้าท่อนเหล็กยาวสำหรับงัดยางรถยนต์ที่พิงอยู่มุมห้องขึ้นมาถือไว้แน่น ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธและหวาดกลัว "พวกมัน... พวกเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบตามมาเจอได้ยังไงกัน..." ผมยกมือขึ้นแตะไหล่บางของเธอเบาๆ สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยภายใต้ชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่ม ผมส่งยิ้มอบอุ่นและมั่นใจให้เธอ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะดูน่ากลัวชะมัด "ไม่ต้องกลัวครับคุณริน..." ผมเอ่ยเสียงนุ่มทุบกระซิบข้างหูเธอแผ่วเบา ขณะก้าวเท้าเดินไปที่หน้าประตูห้อง "เดี๋ยวผมจะไปต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้... ด้วยวิธีที่พวกมันไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเลยล่ะครับ" มือขวาของผมเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูห้องน้ำ ท่ามกลางเสียงทุบประตูด้านนอกที่ดังสนั่นหวั่นไหว... [ติ๊ง! ตรวจพบแขกผู้ไม่ได้รับเชิญระดับ VIP: เจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบผู้ทรงอิทธิพล พร้อมกับ... ทนายความส่วนตัวของตระกูลคู่แข่งที่ถือโฉนดห้องพักนี้อยู่ในมือ!] [คำเตือน: หากท่านเปิดประตูออกไปในตอนนี้ ความลับเรื่องระบบจะถูกเปิดเผยครึ่งหนึ่ง!] ผมแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายความสนุกสนานอย่างเต็มที่ ก่อนจะกระชากประตูห้องเปิดผางออกอย่างแรงทันที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความกาวของธันวาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!