งบมีจำกัดแต่ศักดิ์ศรีต้องมี

เสียงปรบมือในห้องจัดเลี้ยงหรูหราระดับห้าดาวดังขึ้นระคนเสียงกระซิบกระซาบเย้ยหยัน ธันวาในชุดสูทสีกรมท่าราคาประหยัดยืนหลังตรงเป็นไม้กระดาน ทว่าเหงื่อกาฬกลับไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ยิ่งมองไปที่รินรดา คู่หมั้นสาวที่ยืนเคียงข้างในชุดราตรีสีดำสนิทผู้สง่างามราวกับพญาหงส์ เขากยิ่งรู้สึกละอายใจ รินรดาปรายตามองกลุ่มไฮโซตระกูลใหญ่ที่กำลังยืนล้อมวงหัวเราะคิกคักด้วยความดูแคลน พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ถ้าคุณไม่มีปัญญาจ่ายค่าบริจาคการกุศลสิบล้านเพื่อกู้หน้าบริษัทที่เราเคยร่วมสร้างมา เราเดินออกไปตอนนี้ยังทันนะคะธันวา... ฉันไม่แคร์สายตาใครหรอก" "ผมเนี่ยนะไม่มีปัญญา?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าศัตรูเก่าอย่างอนันต์ นักธุรกิจหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์ที่จ้องจะฮุบกิจการของเขา "สำหรับผม เงินสิบล้านก็แค่เศษเหรียญในกระเป๋าหลังเท่านั้นแหละริน" ทันทีที่พูดจบ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างระบบใสแจ๋วที่เด้งขึ้นมากลางอากาศแบบเฉพาะเขาคนเดียวที่มองเห็น [ติ๊ง! ตรวจพบความตึงเครียดในสถานการณ์ระดับวิกฤต!] [ภารกิจเฉพาะหน้า: "งบมีจำกัดแต่ศักดิ์ศรีต้องมี" จงใช้เงินระบบกู้หน้าคู่หมั้นในงานการกุศลด้วยการประมูลสิ่งของที่แพงที่สุด!] [ยอดเงินในระบบปัจจุบัน: 50,000,000 บาท] [เงื่อนไขพิเศษจากระบบ: เนื่องจากระบบกำลังอัปเกรดฐานข้อมูลแฟชั่น การกดเบิกเงินเพื่อซื้อของขวัญ/เครื่องแต่งกายในรอบนี้ ระบบจะทำการสุ่มไอเทมระดับ "ตำนาน" ให้โดยอัตโนมัติ!] ธันวากัดฟันกรอด เขากดปุ่มอนุมัติเบิกเงินสิบล้านบาทในใจทันทีอย่างไม่ลังเล เพื่อความยิ่งใหญ่และเพื่อตบหน้าพวกปากหอยปากปูเหล่านี้ให้หน้าชา! "ผมขอประมูลสิทธิ์ขาดในการซื้อภาพวาดการกุศลชิ้นเอกในราคา... สิบล้านบาทถ้วนครับ!" ธันวาประกาศกร้าวเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งห้อง อนันต์ถึงกับสำลักแชมเปญในมือ มันหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ! ธันวา แกนี่มันตลกจริงๆ เอาเงินสิบล้านไปละลายเล่นเหรอวะ หรือสมองกระทบกระเทือนตอนบริษัทเจ๊งกันแน่!" รินรดานิ่วหน้าด้วยความเครียด เธอรีบดึงชายเสื้อสูทของธันวาไว้ มือเรียวเย็นเฉียบสั่นเทาเล็กน้อย "ธันวา คุณบ้าไปแล้วเหรอ นั่นมันเงินก้อนสุดท้ายที่เราต้องใช้หมุนเวียนนะ..." [ติ๊ง! ทำรายการสำเร็จ! หักเงินในระบบ 10,000,000 บาท] [ระบบทำการสุ่มไอเทมแฟชั่นระดับ "ตำนาน" เสร็จสิ้น... ส่งมอบพัสดุด่วนพิเศษเข้าสู่ห้องแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว!] ธันวายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายกมือห้ามรินรดาเบาๆ "ริน รอดูผลงานของผมได้เลย... ผมไปเข้าห้องน้ำสักครู่ เดี๋ยวกลับมาตบหน้าพวกมันให้ดู" ว่าแล้วธันวาก็ผละจากวงสนทนาเดินตรงดิ่งไปยังห้องน้ำชายทันที เขารีบผลักประตูเข้าไปล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะพบกล่องพัสดุปริศนาขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนอ่างล้างหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นของธันวาเปิดฝากล่องออก... วินาทีนั้น รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของอดีตซีอีโอหนุ่มก็แข็งค้าง ดวงเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน อากาศในปอดเหมือนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ในกล่องนั้นไม่ใช่สูทแบรนด์เนมสั่งตัดพิเศษอย่างที่วาดฝัน... แต่มันคือ **"ชุดคอสเพลย์มาสคอตกระต่ายชมพูฟูฟ่อง หูยาวกระดิกได้ พร้อมหางกลมดิ๊กสีขาว และรองเท้าอุ้งเท้าสัตว์นุ่มนิ่มขนาดใหญ่โตเกินมนุษย์"** [ประกาศจากระบบ: เนื่องจากท่านเลือกหมวดหมู่ "ตลกขบขัน" และปลดล็อกฉาก "งบมีจำกัดแต่ศักดิ์ศรีต้องมี" ระบบจึงมอบชุด "กระต่ายนักบุญผู้พิทักษ์ความจน" ให้ท่านสวมใส่เพื่อสร้างตำนานบทใหม่! ขอให้สนุกกับการกู้หน้าครับโฮสต์!] "ไอ้ระบบเวร! นี่แกแกล้งฉันใช่ไหมเนี่ย!" ธันวาอยากจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษาอาร์เจนตินา แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว เสียงเคาะประตูห้องน้ำจากด้านนอกพร้อมกับเสียงประกาศเรียกชื่อเขาให้ขึ้นไปรับมอบโล่เกียรติคุณดังขึ้นลั่นฮอลล์ "เรียนเชิญคุณธันวา ขึ้นมาบนเวทีเพื่อรับมอบภาพวาดการกุศลและกล่าวความรู้สึกในฐานะผู้บริจาครายใหญ่ที่สุดในค่ำคืนนี้ด้วยครับ!" ธันวามองชุดกระต่ายสีชมพูแป๋นในกระจกสลับกับประตูห้องน้ำ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณดิบของนักธุรกิจ—ในเมื่อถอยไม่ได้ ก็ต้องเดินหน้าต่อให้สุดทาง! ศักดิ์ศรีของซีอีโอจะมาตกม้าตายในชุดกระต่ายไม่ได้เด็ดขาด! ห้านาทีต่อมา ประตูห้องน้ำเปิดออก... ความเงียบสงบราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงหรูหราทันทีที่ร่างสูงโปร่งก้าวออกมา ทว่าร่างนั้นกลับสวมชุดมาสคอตกระต่ายสีชมพูสดใส หูกระต่ายยาวแกว่งไกวไปมาตามจังหวะการเดิน และอุ้งเท้าหนานุ่มที่ย่ำลงบนพรมแดงส่งเสียงดัง *ปุกปัก ปุกปัก* รินรดาที่ยืนอยู่หน้าเวทีถึงกับเอา Hand ลูบหน้าผาก เธอรู้สึกเหมือนลมจะจับและอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ส่วนอนันต์และพวกพ้องอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปทำรัง ธันวาตีสีหน้าตายด้านอย่างมั่นอกมั่นใจที่สุด เดินอาดๆ ขึ้นไปบนเวที รับไมโครโฟนจากพิธีกรด้วยท่าทางองอาจราวกับแม่ทัพกำลังรับตราตั้ง "ที่ผมใส่ชุดนี้ขึ้นมา... ไม่ใช่เพราะผมเพี้ยนนะครับ" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ แววตาคมกริบกวาดมองผู้ร่วมงานทุกคนอย่างเยือกเย็น "แต่เพราะผมต้องการสื่อให้เห็นว่า... แม้แต่กระต่ายน้อยผู้ไร้เดียงสา ยังสามารถบริจาคเงินสิบล้านเพื่อช่วยเหลือสังคมได้ แล้วพวกท่านที่ใส่สูทราคาแพงล่ะ... วันนี้ควักเงินช่วยชาติไปเท่าไหร่กันแล้วครับ?" สิ้นเสียงคำพูดนั้น บรรดาไฮโซในงานต่างหน้าชาดังก้นถูกตบด้วยฝ่าลعนมองหน้ากันเลิกลั่ก บรรยากาศที่เคยดูแคลนพลเปลี่ยนเป็นความอึดอัดจนหายใจไม่ออก รินรดามองแผ่นหลังภายใต้ชุดกระต่ายสีชมพูนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย แม้ภาพลักษณ์จะหลุดโลกไปไกลลิบโลก แต่ความเด็ดเดี่ยวและวาจาเชือดเฉือนนั้นกลับทรงพลังจนเผลอยิ้มออกมาบางๆ ทว่า ในจังหวะที่ธันวากำลังจะประกาศกร้าวปิดท้ายงานเพื่อตบหน้าศัตรูให้คว่ำสนิท ประตูบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี พร้อมบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสี่คนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง กลิ่นอายความกดดันระดับมหาเศรษฐีแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ "ใครคือธันวา... ประธานบริษัทคนใหม่ของตระกูลที่บังอาจกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของฉัน?" ชายคนนั้นจ้องมองตรงมาที่มาสคอตกระต่ายสีชมพูบนเวทีด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม ขณะที่รินรดาหน้าถอดสีทันทีเมื่อจำได้ว่าชายผู้มาใหม่คือ "เจ้าพ่อวงการการเงิน" ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ! --- **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความกาวของธันวาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!**