ลูกค้ากระเป๋าหนักกับเมนูไข่เจียว

เม็ดฝนขนาดเท่าหัวแม่มือกระหน่ำซัดลงมากระเบื้องหลังคาร้านอาหารเก่าๆ จนเกิดเสียงดังอึกทึกราวกับสนามรบ ทว่าความวุ่นวายเบื้องนอกกลับไม่ได้ทำให้รินรดาสนใจแม้แต่น้อย มือเรียวภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีซีดกำลังบรรจงใช้มีดปังตอเล่มเก่า สับกระดูกโครงไก่ด้วยจังหวะสม่ำเสมอและมั่นคง แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ต่อบรรดากรรมสิทธิ์ร้านอาหารหรูในเมืองที่เพิ่งถูกญาติผู้พี่จอมโลภยึดไปอย่างไร้ยางอายเมื่อสัปดาห์ก่อน สำหรับเธอแล้ว รสชาติของอาหารไม่ได้ขึ้นอยู่กับป้ายราคาหน้าร้าน หากแต่ขึ้นอยู่กับความซื่อสัตย์ที่มีต่อวัตถุดิบและไฟในเตา "ขอโทษนะครับ... พอจะหลบฝนแล้วก็ขอสั่งอะไรร้อนๆ รองท้องสักจานได้หรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นที่หน้าประตูกระจกบานเลื่อนที่ขึ้นสนิม รินรดาเงยหน้าขึ้นจากเขียงไม้ไผ่ ปรากฏร่างสูงโปรดในชุดสูทสีชาคูลที่เปียกปอนไปครึ่งแถบ แม้หยาดน้ำฝนจะเกาะพราวอยู่ตามกรอบหน้าคมคายและเส้นผมที่ลู่ลงมา แต่รัศมีเยือกเย็นและภูมิฐานของผู้ชายคนนี้กลับทำให้บรรยากาศห้องแถวโทรมๆ ดูแคบลงไปถนัดตา ดวงตาคมกริบของคีรินทร์กวาดมองไปรอบร้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวเจ้าของร้าน แววตาคู่นั้นไม่มีความรังเกียจเจืออยู่เลย มีเพียงความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและประกายความอยากรู้อยากเห็นบางอย่าง "ร้านใกล้ปิดแล้วครับ... และถ้าคุณหวังจะกินสเต็กเนื้อวากิวราดซอสทรัฟเฟิล เชิญขับรถกลับไปโรงแรมห้าดาวฝั่งโน้นได้เลย ที่นี่มีแต่ข้าวราดแกงก้นหม้อกับของเหลือจากเมื่อวาน" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่คิดจะไว้หน้าลูกค้ากระเป๋าหนักที่แต่งตัวดูมีฐานะคนนี้แม้แต่น้อย เธอเจอคนประเภทนี้มาเยอะ พวกที่ใส่หน้ากากเข้าหาความสะดวกสบายโดยไม่สนหัวใคร คีรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มบางๆ อย่างนึกขัน แทนที่จะหันหลังเดินกลับออกไปเผชิญสายฝน เขากลับเดินตรงดิ่งมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ถูกขัดจนขึ้นเงา ถอดเสื้อสูทเปียกชื้นพาดไว้ที่พนักพิงอย่างไม่ถือตัว "ผมไม่ได้มองหาสเต็กราคาแพงหรอกครับ... แค่กลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูที่ลอยไปถึงปากซอยเมื่อครู่ ก็ทำให้คนท้องว่างอย่างผมปฏิเสธไม่ลงแล้วล่ะครับ" คีรินทร์กล่าวพร้อมกับประสานมือไว้บนโต๊ะ "ทำอะไรก็ได้ครับ ขอแค่อิ่มท้องและร้อนพอกันลมหนาวด้านนอกได้ เป็นอันใช้ได้" รินรดาหรี่ตามองชายแปลกหน้าผู้นี้อย่างพินิจพิเคราะห์ เขามีท่าทีต่างจากบรรดาญาติจอมปลอมของเธอโดยสิ้นเชิง ไม่มีรอยยิ้มเสแสร้ง ไม่มีแววตาดูถูกเหยียดหยาม มีเพียงความนิ่งสงบที่ซ่อนความดุดันเอาไว้ภายใน ผู้ชายคนนี้ผ่านโลกมามากพอที่จะรู้ว่าเพชรแท้บางครั้งก็ซ่อนอยู่ในตມโคลน "งั้นก็นั่งรอเงียบๆ ครับ..." รินรดากล่าวสั้นๆ ก่อนจะหันกลับไปจัดการกับเตาถ่าน ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อเรื่องมาก เธอก็ไม่จำเป็นต้องประดิดประดอยอะไรให้เสียเวลา ตู้แช่ทองคำปริศนาที่ตั้งอยู่มุมอับหลังร้านส่งเสียงฮัมเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอยื่นมือเข้าไปหยิบไข่นกกระทาป่าออร์แกนิกและไข่เป็ดไล่ทุ่งอายุกำลังดีออกมาจากช่องแช่เย็นจัด วัตถุดิบธรรมดาที่ถูกเก็บรักษาด้วยความลับสุดยอด เปลือกไข่ขึ้นเงาและส่งไอความสดชื่นออกมาจางๆ ทันทีที่สัมผัสกับอากาศภายนอก คีรินทร์มองตามการเคลื่อนไหวของหญิงสาวอย่างไม่ละสายตา ท่าทางการหยิบจับอุปกรณ์ของเธอมีความเด็ดขาดและงดงามราวกับศิลปินกำลังสะบัดพู่กันลงบนผืนผ้าใบ ไม่มีท่าทีลนลาน แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยคราบเขม่าและควันไฟ กระทะเหล็กหล่อใบเก่าถูกตั้งบนเตาไฟแรงจนขึ้นควัน น้ำมันหมูเคี่ยวเองใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว รินรสตอกไข่ทั้งสองฟองลงในชามแก้ว ปรุงรสเพียงแค่เกลือสมุทรเม็ดหยาบและพริกไทยดำบดสดมือเล็กน้อย จากนั้นใช้ตะเกียบไม้ไผ่ตีส่วนผสมทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว—ไม่ใช่การตีจนฟูแบบไข่เจียวทั่วไป แต่เป็นการผสานเนื้อสัมผัสของไข่แดงและไข่ขาวให้เข้ากันอย่างพอเหมาะ เพื่อรักษาความชุ่มฉ่ำเอาไว้ภายใน *ซ่าาา...!* เสียงน้ำมันร้อนจัดกระทบเข้ากับเนื้อไข่ดังสนั่นกลบเสียงฝนภายนอกไปชั่วขณะ ควันหอมฉุยพวยพุ่งขึ้นเพดานทันที รินรดาใช้ตะหลิวพลิกกลับด้านไข่เจียวอย่างคล่องแคล่ว ขอบนอกของไข่เจียวเหลืองกรอบสีอำพัน ส่งเสียงกรอบแกรบชวนน้ำลายสอ ขณะที่ตรงกลางยังคงความนุ่มหนาและฉ่ำวาวด้วยน้ำมันหมูชั้นดี เธอตักไข่เจียวร้อนๆ วางลงบนข้าวสวยหอมมะลิเก่าปีที่หุงขึ้นหม้อ ราดทับด้วยน้ำปลาพริกขี้หนูสวนสีเขียวจัดจองกลิ่นหอมมะนาวแป้นสดๆ ก่อนจะยกไปเสิร์ฟตรงหน้าชายหนุ่ม จานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามธรรมดา ถูกวางลงตรงหน้าคีรินทร์ กลิ่นหอมกรุ่นของไข่เจียวและข้าวสวยร้อนๆ โชยเข้าจมูกจนชายหนุ่มเผลอสูดหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว "ไข่เจียวธรรมดาๆ... กับฝีมือที่ไม่คิดว่าจะได้เจอในที่แบบนี้" คีรินทร์พึมพำเบาๆ พร้อมกับใช้ช้อนและส้อมตัดแบ่งไข่เจียวชิ้นพอดีคำ ทันทีที่ผิวกรอบนอกแตกออก ไอร้อนพร้อมกับกลิ่นหอมละมุนของไข่และน้ำมันหมูก็พุ่งทะยานออกมา คีรินทร์ส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ สัมผัสแรกคือความกรอบร่วนของขอบไข่ที่ละลายหายไปในปาก ตามด้วยความนุ่มเนียนชุ่มฉ่ำของเนื้อไข่ด้านในที่อบอวลไปด้วยรสชาติกลมกล่อมอย่างน่าประหลาด ไม่มีความเลี่ยนของน้ำมันเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างลงตัวราวกับถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำด้วยสูตรลับเฉพาะตัว ดวงตาคมของคีรินทร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว รสชาตินี้... มันไม่ใช่แค่ไข่เจียวแก้ขัด แต่มมันคือความอบอุ่น ความใส่ใจ และความเด็ดเดี่ยวที่ถูกทอดรวมกันมาในจานเดียว รสชาติที่เข้มข้นลุ่มลึกนี้ทำให้เขานึกถึงความทรงจำในวัยเด็กที่เคยเลือนหายไป "อร่อยไหมครับ?" รินรดายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ มองดูปฏิกิริยาของชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเยาะนิดๆ ที่มุมปาก คีรินทร์วางช้อนลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวตรงหน้า แววตาที่มองเธอนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จากความสนใจกลายเป็นความทึ่ง และลามไปถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะครอบครองรสชาตินี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว "คุณไม่ได้เป็นแค่เชฟตกอับอย่างที่ปากว่าหรอกครับ... รินรดา" คีรินทร์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความหมายลึกซึ้ง "และผมคิดว่า... ร้านร้าวๆ หลังนี้ คงจะเปิดได้อีกไม่นานแน่" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามความหมาย ประตูหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างอวบอ้วนของป้าสำเนียง—ป้าข้างบ้านจอมสอดรู้—ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ และซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ "นังริน! แกยังนั่งทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่อีกเหรอ! รู้ไหมว่าทางฝั่งคุณหญิงแม่เลี้ยงของแกเขาส่งหมายศาลมาฟ้องขับไล่ที่ดินแปลงนี้แล้วนะ! พวกมันบอกว่าสัญญาระหว่างแกกับพ่อมันเป็นโมฆะ!" เสียงโวยวายของป้าสำเนียงหยุดชะงักลงทันที เมื่อกวาดสายตาไปเห็นชายหนุ่มชุดสูทราราคาแพงที่นั่งกินไข่เจียวอยู่ร่วมโต๊ะกับรินรดา คีรินทร์ค่อยๆ ใช้กระดาษทิชชูเช็ดปากอย่างใจเย็น ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่ทรงพลังจนป้าสำเนียงถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หมายศาลเหรอครับ..." คีรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากดดันจนบรรยากาศในร้านลดฮวบลงหลายองศา "พอดีเลย... ช่วงนี้ทนายส่วนตัวของผมกำลังว่างงานพอดีครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความเข้มข้นในบทนี้ด้วยกันนะครับ